Maar de apen zijn ze te slim af tegenwoordig. Dat is best jammer aan de ene kant. Ik had begrepen dat AIDS op mensen is overgebracht door het eten van apenvlees, en dat genoegen zou ik de consument van oerwoud-wild toch niet graag willen ontzeggen.

Maar waar het natuurlijk echt om gaat in het bovengenoemde bericht, is dat apen kennelijk de stroper-vallen herkennen en ze kunnen laten dichtklappen zonder er zelf in verstrikt te raken. Dat vind ik – als die andere primaat – toch een soort van goed nieuws. Kennelijk zijn die beesten slimmer dan we denken en zitten ze op een abstracter niveau dan ik aanvankelijk had aangenomen.

Het herkennen van de vallen wordt door sommigen dan ook rechtstreeks in verband gebracht met een andere observatie, namelijk dat Chimpansees in Uganda strategisch groepsgedrag vertonen, alsof het een oprukkend peloton soldaten betreft. Hun doel is daarbij het vergroten van het territorium, waarbij ze de oorspronkelijke bewoners van hun doelgebied rücksichtslos een kopje kleiner maken.

Eén van de redenen waarom mij deze berichten deugd doen is omdat het duidelijk wordt dat dieren niet veel beter zijn dan mensen… of slechter, maar dat is een nuanceverschil. Hoe werkt dat precies?

Het is een opmerking die ik met grote regelmaat hoor van sujetten die ver in de rechterhoek van het politieke spectrum zitten: “Dieren zijn beter dan mensen, omdat ze geen moedwillig slecht gedrag vertonen zoals mensen dat wel doen… Ze zijn daartoe niet in staat, omdat ze niet strategisch kunnen denken” is de mij meer dan eens gestelde bewering door de incidentele halfzinnige opponent aan de debat-tafel. (Ik parafraseer hier natuurlijk wel. Eloquentie is niet het sterkste punt van de gemiddelde rechtse soortgenoot.) Maar laat er van die opmerking dus – zoals blijkt – nu helemaal niets kloppen…

Een voorbeeld: het is in Uganda waargenomen dat Chimpansees werkelijke oorlogen voeren om hun territorium te vergroten of te verdedigen. Ze vertonen daarbij wel degelijk echt strategisch gedrag. En als het bij de mensen niet altijd om de godsdiensten gaat, dan gaan de conflicten wel om het betere authentieke landjepik. Landbezit is namelijk al sinds ons bestaan de basis van onze verworven macht. En onze geflapoorde apen-vrinden weten dat kennelijk ook.

Ik neem even aan dat apen geen god dienen – daarin zijn ze dan weer wel beter dan de menselijke primaat – maar de strijd om het land – en dus de macht – kunnen ze net zo goed voeren als wij. En het organiseren van een goede moordpartij kunnen ze dus ook, evenals het systematisch executeren van zinloos geweld of geweld ter wille van de staande – of te bevechten – pikorde. Sommige apen – Bavianen bijvoorbeeld – zijn gewelddadiger tegen elkaar dan een verzameling reguliere Afrikaanse etnische tegenstanders. Je kent ze wel, jongetjes die zo hoog als een vogeltje op de Iboga hun Kalasjnikovs leegschietend door de straten paraderen alsof ze onkwetsbaar zijn. Het is maar even dat je het weet. Als je alles een beetje bij elkaar optelt, dan lijkt er niet veel over te blijven van de uit de lucht gegrepen opmerking dat dieren niet slecht kunnen zijn.

Een probleem is natuurlijk de notie dat dieren niet rationeel denken, dus ook de morele overweging niet kunnen maken tussen goed of slecht gedrag. Dat onderscheidende vermogen is wel degelijk typisch menselijk. Dus dat “beter zijn” van die dieren zou dan vooral betekenen dat ze toch dommer zijn. Goed en slecht zijn hier niet relevant omdat ze niet in de vergelijking voorkomen. Maar goed, de rechts georiënteerde dierenliefhebber, die aangetrokken wordt door een crypto-fascistisch partijprogramma, weet waarschijnlijk niet veel beter. Het zou kunnen dat die arme mensen wat inzicht betreft niet ver van hun val-onklaarmakende chimpanseebroeders zitten.

Dicht bij de natuur willen blijven is politiek meestal geen goed teken. Door de geschiedenis heen is dat altijd een vruchtbare voedingsbodem geweest voor de meest twijfelachtige groeperingen. Het zou ondertussen toch wel tot iedereen doorgedrongen moeten zijn dat wij als mens juist door ons civilisatievermogen de plicht hebben ons van die natuurlijke orde af te bewegen en ons als mens – als rationele primaat dus – te verheffen boven onze natuurlijke beperkingen om onze naam “sapiens” waar te maken? Of is dat echt te ingewikkeld voor de gemiddelde bankhangende en populistisch stemmende sufferd?

Ik weet het niet, maar laat ik zeggen dat ik mijn vermoedens heb. Apen – of andere dieren – zijn niet beter of slechter dan mensen want ze hebben de keuze niet. Maar in ieder geval zijn ze ook niet boven ons verheven omdat ze niet zouden doen aan apert en zinloos geweld. Dat wordt door de werkelijkheid krachtig tegengesproken. Met andere woorden: er is weer een argument voor het nastreven van een natuurlijke orde uit de handen van die fascistische sukkels geslagen. Die zijn trouwens ook dommer vind ik. Veel dommer dan de gemiddelde weldenkende linkse mens. Ik overweeg wel eens om voor die “soort” het predicaat “sapiens” uit de benaming weg te laten en ze toch als een apart slag te beschouwen; als een ondersoort van de klasse waartoe ik zelf behoor…..

Ondanks het erg hoge Danny de V. te H. gehalte van Berlusconi’s gezicht, is er misschien toch wel echt iets gaande tussen hem en Gadaffi… Het zou zo maar kunnen. Mij verbaast in ieder geval helemaal niets meer.

Ik gun het ze wel, moet ik zeggen. De druk van het landleiderschap moet enorm zijn, en een verzetje is dan toch het minste wat je mag hebben, of niet soms? Geen buitenissigheid lijkt dat echelon vreemd te zijn als je de tamtam moet geloven. Wat zou die vlieg op de muur eigenlijk meekrijgen?

Mo: “Werkze, Benny, en kijk je uit op kantoor met al die loslopende meiskes? Je weet dat ik erg jaloers ben. Ik wil niet hebben dat ze de hele tijd aan je zitten te plukken en te plakken. En andersom trouwens ook niet, hoor je me?”

Benny: “Dank je, Mo. Ik zal het doen. Maar wat die wijffies betreft; het is wel de beste dekmantel op het hele noordelijke halfrond voor onze relatie. Met mijn reputatie komt echt niemand op het idee dat wij iets met elkaar zouden kunnen hebben… Zou je dat in gevaar willen brengen? Alles hangt af van de schunnigheden die ik mij dagelijks met de dames om mij heen veroorloof. Hoe zichtbaarder hoe beter. Jij moet alles stiekem in die tent van je doen… of onder die kaftan. Heb je trouwens wel een onderbroek aan? Je prikt zo…”

Mo: “Oké, oké, je hebt je punt gemaakt. Als wij ooit gesnapt worden dan kan ik mijn Pan Arabische Keizerrijk wel vergeten. Waarschijnlijk kom ik er dan niet vanaf met een simpele steniging… Misschien is het slim om Mahmoud alvast te paaien voor het geval dat zijn Gardisten hier aan het rondneuzen zijn. Heb jij misschien nog wat nucleairs rondslingeren?”

Benny: “Hmm, wat je zegt. Een goede voorbereiding is het halve werk, is mijn motto. Ik zal eens gaan polsen bij een van mijn ministers. Misschien kan ik nog wat vakantiefotootjes op laten duikelen, dat praat wat makkelijker. Trouwens, bij ONS is het normaal om aan VROUWEN te zitten. We hebben namelijk een chronisch tekort aan schapen en geiten. Bovendien is gesodemieter met dieren zo ongeveer het enige waarvan ze echt vies zijn in mijn katholieke vaderland. Althans, ik heb het tegendeel nog niet vernomen uit het Vaticaan. Misschien is er toch een reden waarom ze “priesters” ook wel “herders” noemen… Hmm, nog nooit zo over nagedacht eigenlijk. Ik ben benieuwd wat er nog in die doofpot zit… Maar dit terzijde; laat mij dus maar lekker aan de bipsen van dat dames-spul zitten. Dat vinden ze helemaal niet erg… Het legt ze tenslotte ook geen windeieren, mag ik daar wel aan toevoegen. Het is dat de pers zo moeilijk doet, anders had ik nog veel meer kunnen uithalen.”

Mo: “De pers? Maar ik heb jou toch onze interne cursus “Media Voor Beginnende Dictators” voor je verjaardag gegeven? Ben je daar alweer voor gezakt? Waarom NU weer….?”

Benny: “Heel simpel, Mo. Ik kan het niet laten om het betere smeerwerk met geld te doen, terwijl ik op dat examen van jou een pistool moet trekken en om mij heen moet gaan schieten. Dat gaat me toch nèt iets te ver. Als ik uit Calabrië afkomstig was geweest, dan had ik daarmee geen probleem gehad. Maar ik kom uit Milaan, capiche? Daar gebruiken we geciviliseerde methodes, zoals omkoping, chantage en ouderwets nepotisme. Niet dat geschiet en gemartel zoals jullie dat hier doen…”

Mo: “Kijk toch maar uit, schat. En die pers van jou krijgen we er nog wel een keer onder. Misschien moeten we die geheime dienst in Italië eens wat oppeppen, denk je niet? Wat wil je trouwens eten vanavond? Ik heb wel iets met verse testikels in gedachte…”

Benny: “Haal zelf maar even wat uit de vriezer. Ik ben vanavond niet thuis. Ik heb een afspraakje met Hilly, en die verwacht dat ik blijf slapen. Anders kan ik wel fluiten naar mijn VN-secretariaat straks, en dat kunnen we niet hebben, wat? Het is onze enige kans om jou ooit uit het verdomhoekje te krijgen… Dat doet me trouwens ergens aan denken: heb jij nog iets van Obi-Wan Baraccus gehoord? Jij had toch nog wat las-tips voor Hem voor in de Mexicaanse Golf? We moeten snel zijn, want erg lang ga ik het niet meer uithouden bij die Spaghetti’s… en Zijn steun hebben we hard nodig.”

Mo: “Ik bel Hem zo wel even. Hij kan wel wat opbeurends gebruiken. Misschien heeft Hij nog wel een bestemming voor een paar van mijn oude tenten in dat New Orleans van Hem. Het schijnt dat ze daar nog wat woonruimte tekort komen. Wat spreken ze daar trouwens, Frans?”

Benny: “Sorry Mo, dat weet ik niet. Ik spreek alleen maar Italo-Achterhoeks. Maar liefje, ik moet nu echt gaan…. Doewie….”

Mo: “….”

Inderdaad, het was een heel triest verhaal, een van het kaliber Oskar Schindler, maar dan met een slechte afloop voor de held in kwestie, Raoul Wallenberg.

Het boek is erg het lezen waard, dus teveel in detail treden zou een onvergefelijke spoiler zijn. Toch kan ik het niet laten om hier te stellen dat het Stalinistische Rusland – en het aanpalende pseudo-communisme dat ze als alibi voor haar onmenselijke fascistische terreur en profane machtspolitiek placht te gebruiken – nu een nog slechtere reputatie heeft bij ondergetekende dan tot nu toe al het geval was.

Voor zover dat nog mogelijk was, overigens. Wat een stelletje ongehoorde klootzakken was het eigenlijk, die zelfbenoemde wereldverbeterende sovjet-sukkels. Ik word er gewoon onpasselijk van.

Lees het maar na: in het door geweld en bezetting verscheurde Hongarije van 1940-1945 werd Raoul Wallenberg als Zweeds diplomaat naar Boedapest uitgezonden om daar zo veel mogelijk joden van de ondergang te redden. Hij deed dit voornamelijk door Zweedse Schutzpässe voor ze uit te schrijven, waardoor meer dan 100.000 joden een zekere dood in de nationaal socialistische gaskamers werd bespaard. En wat was daarvoor zijn loon?

Deze absolute held, deze onbaatzuchtige geweldenaar, werd door de Russen gearresteerd en in de Lubjanka gevangenis vastgehouden tot…. Tsja, dan houdt het verhaal op en begint het mysterie. Wat er werkelijk met Wallenberg is gebeurd weet niemand en dat geeft al decennia lang lucht aan de meest wilde speculaties. Dit is niet in de laatste plaats de verdienste van de Ruskies, die tot op de dag van vandaag weigeren om openheid van zaken te geven over de onvergefelijke zeperd die de behandeling van Wallenberg is. Wat vast staat, is dat hij de Sovjet-Unie nooit meer heeft verlaten en is weggekwijnd – en later hoogstwaarschijnlijk is vermoord – in een van haar gevangenissen. Het zal je gebeuren: je redt een hoop mensen van de ondergang en als dank laat je het leven door de hand van die smerige flut-Sovjets.

Gerechtigheid bestaat niet, dat is met dit boek wel weer onderschreven. Jammer, dat deze man, die een voorbeeld is voor iedereen, op zo een trieste manier aan zijn einde moest komen. Anderzijds: niets verbaast mij meer als het om de Sovjet Unie gaat – en haar mensonterende intriges op werkelijk alle politieke niveaus. Wie wilde er ook alweer terug naar de tijd van Stalin?

Raoul Wallenberg is een naam om te onthouden. Ik ben blij hem te hebben leren kennen, zij het op zo’n trieste manier. Deze man hoort onmiskenbaar thuis onder De Groten van onze recente geschiedenis.
 

Er lijkt geen twijfel meer over te bestaan: Iran is hard op weg om een tactische kernmacht te worden. En in die regio, waar theocratie de norm is en de eveneens nucleair-capabele en zelfverklaard “uitverkoren” Israëli’s de naaste buren zijn, is dat een verre van aangenaam idee.

Dat is het trouwens in andere regio’s ook niet.

Ik stel me dat zo voor: Iran heeft straks een atoombom. En diezelfde gasten willen met man en macht proberen de gehele wereld onder het Islamitische juk te krijgen door de meest uiteenlopende pressiegroepen en terroristenbendes te financieren en van wapens te voorzien. Bovendien hebben ze nog een appeltje te schillen met Israël. Dat klinkt niet best! Het vormt een chantage-potentieel waar je U tegen zegt.

Ik weet wel dat Noord-Korea ook zo’n ding heeft, maar dat zijn gewone communistische schijtebroeken, die een verschrikkelijk grote – en zeer lachwekkende – bek hebben en volgens mij niet echt gaan proberen of hun speelgoed wel werkt. (Ik hoop van harte dat ik daarin gelijk heb en ik over anderhalf jaar niet weer op mijn schreden terug moet keren.)

Wat Iran betreft ben ik echter niet overtuigd van enige preservatieve angst die het zou kunnen hebben. Het blijven religieus fanatieke lui, en die zijn per definitie gevaarlijk. Kijk maar naar het geteisem dat zichzelf pleegt op te blazen in Afghanistan, Irak, Pakistan en noem maar op. Duidelijker kun je het niet krijgen: de Islamitisch extremist is niet bang voor de dood en al helemaal niet om daarin een aantal onschuldige omstanders mee te nemen. En dat alles doen ze voor een paar imaginaire maar succesvol onderdrukte maagden in het hiernamaals. Je moet maar een punt willen maken, denk ik dan.

Over Pakistan gesproken: het is triest dat de bevolking van dat land nu aan het verdrinken is, omdat de successievelijke regeringen het altijd belangrijker vonden om een kernwapen te hebben dan om dijken aan te leggen. Het mag zo te zien wat kosten, die nucleaire veiligheid. Eventueel laat je de eigen mensen er gewoon voor verzuipen, lijkt het devies te zijn.* Iran zal soortgelijke offers gaan brengen. Er komt een tijd dat het volk de atoom-overmoed van haar leiders gaat betalen – voor zover ze dat niet al doet onder het juk van de huidige sancties. Wat het uiteindelijk zal worden weet niemand. Maar dat er geld wordt weggesmeten lijdt geen enkele twijfel. En dat zijn fondsen die de bevolking eigenlijk hard voor andere zaken nodig heeft.

In verband met het voorgaande ben ik overigens blij dat ik in de best gecontroleerde beneden zeespiegel-niveau liggende badkuip op deze planeet zit: de Rijnmond. Mijn regering vindt dijken, gemalen en polders al decennia lang belangrijker dan een Atomaire Reuzenklapper.

Het is een trieste aangelegenheid dat een land – met een regime dat te achterlijk voor woorden is – haar hand weet te leggen op nucleaire technologie. En aan grondstoffen zal het ze waarschijnlijk niet gaan ontbreken. Een vriend van me, die regelmatig in Colombia vertoeft, vertelt mij wat dat aangaat zeer verontrustende verhalen. Er schijnt in het zuiden van Venezuela een contingent Revolutionaire Gardisten te zitten, dat daar in een voor iedereen afgegrendeld stuk jungle uranium aan het delven is. En als dat zo stiekem gaat, en dan ook nog in de achtertuin van collega dictator Hugo Chavez – een man met een vergelijkbaar twijfelachtig en imperialistisch imago als onze Mahmoud – dan zullen daar wel niet veel goede bedoelingen achter zitten.**

Ik heb me volgens mij vergist in die Achmadinejad. Misschien verdient hij wel een stevige steniging met kleine maar gemeen scherpe keien, zodat zijn lijden langdurig en intens kan zijn. Dat zou mij gelijk genoegdoening geven voor het onrecht dat hij de vrouwen in zijn land onder het mom van die suffe sharia dagelijks aandoet. Ik denk dat hij gewoon slecht is, net zoals al die andere dubbel-getongde priesters en kruisridders van weleer, die aan de ene kant hun valse devotie aan de massa’s wilden opleggen, maar anderzijds moreel zo rot waren als de spreekwoordelijke mispel.

*) Een trieste bijkomstigheid is dat de Pakistanen daardoor in de armen van de Taliban gedreven worden, die natuurlijk goede sier aan het maken zijn met hun noodhulp. Zij varen wel bij de kromme prioriteitstelling van de Pakistaanse regering; en de beroerde wijze waarop die hun hulp en rampenbestrijding hebben georganiseerd. Overal waar mensenlevens weinig waard zijn, boeren de Taliban goed – terwijl die zelf natuurlijk geen haar beter zijn wat mensen-verachting betreft. Pas later zullen die arme mensen snappen met wat voor een duivelse organisatie ze in zee zijn gegaan; als ze terug moeten naar de middeleeuwen en hun vrouwen worden gereduceerd tot vee….

**) Hugo Chavez is een gevaarlijke crimineel met keizerlijke aspiraties. Hij wil het Groot Bolivaarse Rijk stichten, net als zijn Tutoonse voorbeeld Adolf Hitler het in Europa ruim 70 jaar geleden met zijn “Dritten Reich” voor ogen had. Dit rijk moet meerdere landen in de regio gaan beslaan en zal op militaire wijze tot stand moeten komen.

Chavez gebruikt het Socialistische alibi. In dat opzicht is hij weer met Stalin te vergelijken. Misschien is het niet voor niets dat hij zo populair in Rusland is. Daar zitten de fijnproevers als het om absolute dictators gaat. Anderzijds zal het wel gewoon om het geld gaan.

Verder is het erg interessant wat de berichtgeving over de Iraanse bom is van Al Jazeera. Ik kreeg deze pointer van een lezer. Verhelderend maar niet minder afschrikwekkend. Lees het artikel van AJ…

Het is al erg genoeg dat het proleten-toernooi zo nodig hier moet plaatsvinden. Voetbal, de sport van iedereen. Wat betekent dat eigenlijk? Dat er in dit land steevast een paar miljoen specialisten rondlopen, die maar niet kunnen ophouden het schip vanaf de wal te besturen bij elke wedstrijd die de televisie bezoedelt. Een wedstrijd is eigenlijk nooit goed, en dat terwijl de jongens in het veld toch tot op het bot getraind en betaald worden. Kennelijk geven we graag geld uit aan rotzooi, want de clubs fourneren al die salarissen toch maar mooi van al die clubinkomsten – die weer worden gewonnen uit het contingent goedgelovige supporters en een verzameling opportunistische sponsoren.

Om maar niet te spreken van de overheden die bijspringen met de nodige miljoenen als een club in crisis verkeert. Maar laat ik daar niet over beginnen….

Tsja, en dan die voetballers. Ik zie ze wel eens op tv en vraag me dan af of die jongens ook nog iets anders kunnen dan een balletje heen en weer trappen. Zo luisterend naar het armoedige post-wedstrijd commentaar – van waarschijnlijk nog de meest welbespraakte onder hen – dat me wel eens per ongeluk bij het zappen ter oren komt, moet ik helaas tot de conclusie komen dat dit niet zo is. Zelden hoor je zulke stuitende verbale diarree als van een professionele voetballer. Ik heb er niet veel gezien want ik moet toch aan mijn gezondheid denken, maar ik kan mij een Nederlandse tweeling herinneren die ik nog nooit ook maar één zin correct uit hun mond heb horen laten komen. En dan die Johan Cruyff.  Ik heb mensen horen stellen dat deze man geniaal is. Is dat indicatief voor het niveau van de gemiddelde Nederlander? Misschien is Johan met voetballen ook echt geniaal, en dat ben ik ook wel bereid te geloven, maar deze geniale man is een notoire taal-verkrachter. En als je niet kunt spreken, dan kun je voor zover ik weet ook niet denken. Begrijpen we dat wel in dit land?

Nu hebben de FIFA-varkens bedongen dat zij geen BTW hoeven af te dragen voor het WK evenement als zij het toernooi hier organiseren. Die belasting betalen ze wel in Zwitserland, vinden ze. Oh ja? Wat moeten die Zwitsers met mijn belastingcenten? Laat ze eerst die paar ton aan NAZI-goud maar eens teruggeven aan de gedupeerde regeringen van Europa. En laat ze dan ook gelijk al die bankrekeningen deblokkeren die ze nog onder slot en grendel houden omdat nabestaanden geen overlijdensverklaring (!) kunnen overleggen – van de houders die in Auschwitz de gaskamer in zijn verdwenen. Nee, een ding staat als een paal boven water: die Zwitsers hebben mijn geld niet nodig.

Maar er is meer, naar ik begrijp: aparte rijbanen voor FIFA-varkens, reclameverboden in een straal van twee kilometer van de stadions, brouwerij-wissels voor kroegen die in de buurt liggen, zeggenschap over de politiekorpsen; het houdt niet op met de gekkigheid. En waar is het allemaal goed voor? Voor een spelletje, waarin een suffe mondiale krachtmeting moet plaatsvinden, waar Nederland zich weer traditiegetrouw de titel door de neus kan laten boren.

Ik ben voor tegenactie. De WK voetbal moet niet naar Nederland komen. Die FIFA-langisten moeten zich schamen en heel snel wegwezen. Hoe durven ze, om in tijden van crisis hier een beetje mijn geld te komen opeisen. Anders wijken ze uit naar een ander land…? Laat maar gaan! Ik kan mijn centen beter besteden. Dus vanaf deze plaats zou ik elke weldenkende mens en getrouwe belastingbetaler willen oproepen om eens goed stennis te maken op de verschillende en talrijke webfora, in de kranten, aan de stamtafels; eigenlijk overal waar ook iemand het maar kan horen. Die WK voetbal, daar hebben we helemaal niets aan.

Ophoepelen, FIFA. Ga maar ergens anders de parasiet uithangen…

Naar de resultaten pagina…

Deze notoire vuns, die overigens beschikt over een buitengewoon aantrekkelijk tekentalent, heeft om de een of andere reden het eerste bijbelboek “Genesis” als stripverhaal opgetekend. Volgens mijn dame heeft dat te maken met de residentie die hij in Zuid-Frankrijk houdt, waar hij en zijn door een psychotische moeder geteisterde vrouw tegenwoordig schijnen te overleven.  Het zou inderdaad zo maar kunnen; want waarom zou iemand als Crumb – waarvan ik me niet kan voorstellen dat hij van de bijbel gecharmeerd zou zijn – anders zo’n project aanpakken?

Het feit blijft dat Crumb een versie van Genesis heeft gemaakt, en wel in een uitermate expliciete en ongecensureerde vorm. Althans, dat denk ik, want de afbeeldingen van de erotische verstrengeling tussen Adam en Eva zoals die hiernaast staan, komen voor zover ik mij kan herinneren niet in onze versie van het boek voor. Maar dat is ook – moet ik eerlijk toegeven – een Nederlandse vertaling, en misschien kwam deze expliciet pornografische pagina niet door onze vaderlandse censuur heen, terwijl ze daar in Amerika kennelijk minder moeilijk over doen.

Het zou ook kunnen dat ik het gemist heb natuurlijk, maar daar wil ik van af zijn. Het is toch typisch eigenlijk. Ik heb me wel vaker afgevraagd waarom in dat preutse Amerika de dames in de Penthouse meer laten zien dan in de Europese edities, waarin de schaamstreek netjes wordt weg ge-airbrushed terwijl de beavershots in de Amerikaanse uitgave niet breed genoeg kunnen worden uitgemeten…. heb ik me laten vertellen.

Bijbel of niet, ik heb me kostelijk vermaakt bij het lezen van dit boek. Crumb is nu eenmaal subliem in zijn werk, en ik vond het erg plezierig om weer eens een meesterstuk van hem te lezen. Het is wel even wennen, al die stichtelijke praat, want Crumb is heel dicht tegen de “originele” tekst aangebleven – voor zover dat met dit eindeloos overgekopieerde sprookjesboek gaat natuurlijk. En dat heeft ook wel wat minder positieve consequenties.

Eén daarvan is namelijk de aperte bloederigheid van deze canon. Zoals bekend is de bijbel – en zeker het eerste boek – geen schoolvoorbeeld van deugdelijkheid, eerbaarheid, verdraagzaamheid of menslievendheid. Het is vergeven van de seks, geweld, menselijke ondeugd en feitelijke onzin. Je vraagt je daarom af waarom deze griebus door de christenen eigenlijk wordt gezien als hun grote morele leidraad.

De schepping wordt beschreven als de uitvinding van een uiterst rabiate en agressieve psychopaat, welke zich gedraagt als een wraakzuchtige despoot die van zijn volgelingen verlangt dat zij hun kinderen aan hem offeren – door ze op hardvochtige wijze van kant te maken. Leuk is dat, maar niet heus! Schaamteloze bagger is het. Je zou dat soort rotzooi toch voor geen goud aan je kinderen laten lezen! En dan te bedenken dat er in de wereld mensen zijn die de bijbel als letterlijke waarheid nemen. Ze zouden zich kapot moeten schamen!

Een leukere kant van dit boek is de inkijk die het biedt in de Joodse geschiedenis. Mocht je die serieus willen nemen – en waarom ook niet – dan weet je na het lezen van Genesis ongeveer wat dit volk zichzelf als bestaanshistorie aanmeet. Het verklaart daarmee gelijk ook de reden waarom deze etnische club zich door god uitverkoren voelt. Waarheid of niet – je mag zonder meer aan de waardigheid van deze aanbeveling twijfelen. Een god die aan Abraham – de grondlegger van zowel het Joodse, het Christelijke als het Islamitische geloof – vraagt om zijn eerstgeborene op een altaar open te snijden en te verbranden, is geen figuur die aanbidding verdient, maar een vieze kindermoordenaar.

Toch doen, dit boek, zou ik zeggen. Crumb is altijd het lezen waard, ook al is dit werk waarschijnlijk het meest perverse dat hij ooit heeft gemaakt. Maar pas zoals gezegd op met de kinderen. De bijbel is – en zeker in deze vorm – alleen geschikt voor mensen van boven de 18.

Sinds jaar en dag ben ik ervan overtuigd dat deze tijd mijn tijd is. In het dagelijkse leven ben ik gezegend met een optimisme dat niet is weg te slaan en laat ik mij door weinig zaken van mijn stuk brengen. Die gesteldheid heb ik nog steeds, en na mijn ervaringen van de afgelopen dagen vind ik dat geen geringe prestatie.

Waar gaat dit eigenlijk over? Normaal gesproken lukt het mij om niet al te persoonlijk te worden op deze weblog, omdat ik vind dat de nietsvermoedende lezer niets te maken heeft met mijn persoonlijke beslommeringen en de bespiegelingen over mijn eigenste ik. Dat wil ik uiteindelijk ook zo laten. Maar een klein beetje laten doorschemeren van mijzelf is misschien niet zo erg, zeker als het in verband staat met een ervaring die iedereen – mits onder begeleiding uitgevoerd – wel eens goed zou kunnen doen, namelijk: een dans met de duivel.

Ik kom net terug van een driedaagse Iboga-sessie op het oostelijke platteland. Daarvoor was ik uitgenodigd door een dame met wie ik wel eerder mentale reizen heb gemaakt, ook onder de invloed – en met de hulp van – psylocibinedragende paddenstoelen. Die waren over het algemeen vrij onschuldig en verdraaglijk. Een doorsnee paddo geeft je een gezellige buzz en als het goed gaat een goed smoelende visuele hallucinatie. En als het dan helemaal meezit, krijg je er nog wat wereld-inzicht bij ook, opgeleukt met een aardige zelfreflectie en een mentaal schoon schip; vooral als je de ervaring deelt met iemand waarmee je intellectueel goed door een deur kan.

Psylocibine is en blijft een hallucinogeen middel, dus als je een latente psychose hebt dan kan die er op zo’n moment zo maar uitkomen. Voorzichtigheid en behoedzaamheid zijn dus altijd geboden, alhoewel dat na de inname van de paddo wel een leuke, maar geen relevante gedachte meer is. Mijn ervaring in die zin is positief; om het even welke stimulatoren ik achterover heb geslagen, ze kwamen altijd goed terecht en zijn in doorsnee altijd een goede kompaan gebleken. Hoe het ook zij, ik dacht dat ik wel wat gewend was, maar ik bleek daar toch goed naast te zitten.

Iboga is ook een hallucinogeen, maar dan een paar tandjes heftiger. Sterker nog, als je Iboga op het niveau van Stroh Rum zet, dan is psilocibine – of zelfs een stevige LDS trip – te vergelijken met een tot op homeopathische proporties aangelengde frambozenlimonade. Ik had het kunnen weten, want om mij heen kijkend beschouwde ik mijn sessiegenoten eens goed, en een aantal van hen had deze reis geboekt met als doel van een langlopende en diepingrijpende verslaving af te komen. De sjamaan van dienst – een boomlange Hagenaar van ongeveer mijn leeftijd, gezegend met een subliem gevoel voor humor en een messcherpe geest verpakt in een goede dosis losheid – liet weten dat je alleen kunt breken met een slechte gewoonte door iets te doen wat je vertrouwde ego een goede opsodemieter geeft. In de trant van “zachte heelmeesters maken stinkende wonden” stelde hij dat Iboga een strenge maar rechtvaardige meester voor ons zou zijn, die ons op niet mis te verstane wijze zou confronteren met ons zelf. En bijna terloops voegde hij er aan toe dat we “de dood zouden tegenkomen”.

Kijk, en dan moet je dus net bij mij zijn. Ik wil niet direct zeggen dat het als een rode lap op een stier werkte, maar die dood wilde ik ook wel eens tegenkomen, zij het op vrijblijvende en niet definitieve basis. En dobberend op de indruk die ik van mijn eigen ervarenheid had, dacht ik ook dat het wel los zou lopen met die heftigheid. Streng en rechtvaardig? Laat maar komen…

Dat heb ik dus geweten. Ik overdrijf niet als ik stel dat ik door een nachtmerrie van 12 uur ben gegaan, die in mijn herinnering zijn weerga niet kent. Ik ben inderdaad de dood tegengekomen en ik weet nu dat ik dat niet nog een keer wil meemaken. Niet alleen was de trip die de Iboga ontketende zo intens, dat alle andere dingen die ik ooit tot mij heb genomen verbleekten tot een aangenaam bescheiden kinderspel. (Iboga wordt door sommigen wel de grootvader van alle tripmiddelen genoemd.) Maar vooral de confrontatie met de beelden in mijn hoofd, was harder dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Wat overigens wel eigenaardig was, is dat het geheel vrij was van enige emotie. Ik heb op geen moment ook maar de geringste angst gevoeld. Alle gevoel was uitgeschakeld; alles speelde zich exclusief op het rationele niveau af. Pas na 24 uur kwamen de emoties – en de honger – weer een beetje terug.

Even tussendoor: vermeldenswaardig is dat we tijdens dit oordeel met veel liefde en zorgzaamheid werden omringd en begeleid door een tweetal gidsen, die nimmer hun wakende ogen van ons afnamen. Het was hartverwarmend. Het contrast met de gewelddadigheid die zich in mijn hoofd afspeelde had niet groter kunnen zijn.

In de afgelopen jaren heb ik veel gelezen en gezien over de oorlogzuchtige geschiedenis van Europa tussen 1820 en 1989 in het algemeen, en de dictatoriale opmaak ervan tussen 1910 en 1953 in het bijzonder. Zonder daar al te veel over uit te weiden – want deze weblog staat er vol mee – kan ik gerust zeggen dat ik mij heb ondergedompeld in de gruwelijke gewelddadigheden van ons recente verleden, door te lezen over Stalin, Hitler, Mussolini en meer van dergelijk volk. Maar ook had ik het voorrecht om veel te kunnen praten met de mensen die in dat tijdperk werkelijk aan de fronten hebben gestaan. Ook heb ik natuurlijk de obligate films erover gezien: Saving Private Ryan, A Band of Brothers, Das Boot, Vincere en ga zo maar door. Die eerste twee films uit het rijtje zijn, zoals bekend, zeer expliciet. Als je wilt weten hoe een kogelinslag op een menselijk lichaam er in het echt uitziet, dan moet je de eerste 20 minuten van S.P.R. maar eens bekijken.

Met andere woorden: ik heb een ruime voorraad afschuwelijke oorlogsbeelden tot mijn beschikking, met daarnaast een rijke boekenkennis aan achtergrondinformatie en analyse-materiaal. Maar bovendien broeide er nog iets in mijn achterhoofd dat ook direct met de tweede wereldoorlog te maken heeft. Door een uitgebreid netwerk in Duitsland heb ik sterke contacten met het oorlogsverleden aan de Duitse zijde. En net voordat ik de sessie in ging, had ik een paar dagen bij oude vrienden in het Duitse land doorgebracht. Daar werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik geïntroduceerd werd aan een viertal figuranten op een familieportret: de vader van mijn gastheer in zijn zeer jonge jaren, zijn grootouders en een oom van begin 20, in Wehmacht uniform: “und er ist gefallen im Krieg…”

Het is om de koude rillingen van te krijgen. Het was weer een van die duizenden foto’s waarvan de Duitse huizen zijn vergeven, die mij liet zien welke sporen de oorlog in dat land getrokken heeft. De onvolwassen “Milchgesichter” die je aankijken, de kinderen die op oorlogspad werden gestuurd door een waanzinnige Führer met een mensonterend ideaal; je ziet ze overal hangen.

Met deze voorbereiding achter de rug begon ik de Iboga-sessie en dat was ook de vorm waarin de mij aangekondigde dood mij tegemoet trad: ik kreeg een snoeiharde, buitengewoon realistische en confronterende oorlogervaring voor mijn kiezen, die mij met Spielberg-achtige detaillering aanvloog. En deze nachtmerrie duurde, zoals gezegd, ongeveer 12 uur.

Het is nu vier dagen later en ik zit weer thuis. Ik weet nu nog beter hoe waardevol het leven is en hoe zinloos het verspillen ervan. Misschien is dat de hefboom waarmee een reguliere verslaafde – wat ik niet ben – zijn slechte gewoonte het raam uit kan kieperen. Wie weet. De waarde voor mij ligt in de wetenschap dat ik in de afgelopen jaren mijn hoofd vol heb zitten stoppen met geweld, oorlog en menselijke slechtheid en dat ik misschien mijn aandacht eens moet gaan verleggen. Niets staat echter in steen gebeiteld; net als stoppen met roken is het verzetten van intellectuele bakens geen sinecure en is het daarom misschien gedoemd te mislukken. Als dat het geval is, dan zit er niets anders op dan nooit meer Iboga te gebruiken. Gezien de heftigheid van de ervaring is dat misschien ook geen slecht idee. Om het maar te illustreren: voor mij bestaat er nu een tijd vóór Iboga en een tijd erna. Mijn jaartelling is opnieuw begonnen. Bovendien heb ik ook de wat oneerlijke neiging om iedereen die de ervaring niet kent als een soort onwetend kind te beschouwen… en hen die de ervaring wel hebben op voorhand met respect te benaderen.

Ik weet in ieder geval weer hoe het zit. Mijn doel met de sessie was het centreren van mijzelf rond de persoon die ik bijna 30 jaar geleden dacht te zijn; vrij van de afleidingen die ik in de laatste jaren ben tegengekomen. Gedeeltelijk is dat gelukt. Maar afgezien van het tastbare resultaat; ik kan weer een verse start maken met nieuwe verleidingen. Ik ben het aan mijzelf verplicht dat op zijn minst te proberen.

Als je meer wilt weten over de Iboga ceremonie, kijk dan hier: De Gewijde Reis…

Het idee is om mijzelf weer op te peppen voor de tweede helft van het jaar. En ik ga dat doen door mij in kunstzinnige kringen te begeven, samen met dame, kroost en zwaarkatoenen habitat, om het dagelijkse en routineuze eens goed op te laten schudden te midden van een contingent artistieke hippies…. geloof ik.  Zeker weten doe ik het echter niet; misschien zijn het wel intellectuele hoogvliegers waartussen we straks terecht komen. Bovendien sluiten die dingen elkaar niet altijd uit.

Hoe het ook zij, we gaan ons begeven op paden waar we nog niet eerder waren en we gaan dingen doen die we nog niet eerder gedaan hebben.

Bij wijze van tweede luchting ga ik er zonder de familie op uit om mijn eigen hoofd weer eens een goede zwieper te geven, compleet met blote sjamaanse zweethut, reinigende roes en deprivatie van voedsel, daglicht en zintuiglijke indrukken. En nee, ik sta niet op het punt om spiritueel te worden…. Ik ga een mentale reiniging doen die mij moet inspireren tot grotere hoogten, maar een geest komt daar niet aan te pas. Noem het maar een driedaagse debugging exercitie, die mijn hardware weer eens opfluft, dan de lekken in mijn software dicht en vervolgens voorziet van een kleine opwaardering.

Met andere woorden: het wordt in de komende paar weken erg stil in deze hoek van cyberspace, denk ik. Eigenlijk verwacht ik pas in de loop van augustus weer enigszins actief te worden. Misschien dat ik tussendoor ga tellen hoeveel grassprieten er in tuin staan, maar erg veel hoogdravender zal het niet worden. Ik denk er zelfs over om geen boek aan te raken voor een week of twee. Weet ik ook eens hoe dat voelt.

Verder wens ik alle zielen die over dit bericht struikelen een zeer aangename zomer toe, met veel rust, lust en een goedgevuld fust.

Rudie Kagie is redacteur van Vrij Nederland, het enige Nederlandse opinieblad dat mij enigszins kan bekoren. Het is lekker links en lekker recht voor zijn raap. En af en toe ruik ik zelfs het onvervalste socialisme om de hoek komen. Geweldig vind ik dat; vooral ook omdat mijn buurman, die van zichzelf vindt dat hij een rechtse rakker is, de VN ook leest en daarmee juist zijn linksheid – wellicht ongewild – aantoont of in ieder geval sterk suggereert! Ik verwacht daarom ook lekkere linksige opruiing als ik een boek van één van haar redacteuren lees. En ik verwacht ook toegankelijke doch gepast intellectuele taal.

Ik ben niet teleurgesteld. Het boek is dat wat ik er van zou willen verwachten. En met deze vrij vage formulering wil ik vooral vastleggen dat ik niet al te diep wil ingaan op de vorm. Het is namelijk de inhoud die zo vreselijk interessant is. Waar gaat het boek over? In het kort: over de manier waarop de privacy van de Nederlandse burger – maar ook die van de Europese onderdaan in het algemeen -  met voeten wordt getreden; en dan vooral door de overheid. Dit is althans de boodschap die ik van Kagie krijg: het bedrijfsleven zit niet te wachten op “slechte pers” in verband met de aantasting van de persoonlijke levenssfeer van de burger, die tenslotte een potentiële klant kan zijn. Dat weerhoudt hen ervan om te rotzooien met de gegevens die zij – als afgeleide van hetgeen ze leveren – over hun klanten verzamelen. Het werkt ook door op wat ze eigenlijk aan data verzamelen en hoe lang ze die vervolgens bewaren. Ik begrijp uit het boek Privacy dat de private sector daar toch vrij zorgvuldig in is.

Hoe anders is het met onze overheid. Nu is de Nederlandse burger al de meest afgeluisterde van deze planeet. Dit wordt overtuigend aangetoond in het boek Onder de tap dat ik hier al eens heb beschreven. Het is daarnaast ook nog eens zo dat de hoeveelheid andersoortige gegevens die onze overheid wil verzamelen over haar onderdanen, met rasse schreden toeneemt. Sinds het 9-11 debacle in New York, waarbij de Twin Towers met de grond gelijk werden gemaakt, wordt in naam van de “oorlog tegen de terreur” het privédomein van de individu steeds vaker schaamteloos aangerand. Het begon allemaal op instigatie van de Amerikanen, die geen gêne lijken te kennen bij het opleggen van de meest uiteenlopende veiligheidsdictaten en verordeningen. Hierbij is de unilaterale bepaling van regels schering en inslag en is er van wederkerigheid geen sprake. Als je naar de V.S. wilt vliegen wordt tegenwoordig je doopceel gelicht. Als er echter een Amerikaan deze kant op komt, moeten we niet proberen hetzelfde te doen, want dan dreigt Oom Sam boos te worden. De ooit hooglopende verontwaardiging over de voorgestelde visumplicht voor “U.S. citizens” was daarvan een mooi voorbeeld. En wat te denken van het biometrisch paspoort, dat ons in beginsel als uitvloeisel van het veiligheids-fetisjisme van de Amerikaanse overheid door de strot geduwd wordt….?

Het is niet chic allemaal. En het is allemaal te danken aan het tegenwoordig erg hippe inzicht dat veiligheid voor privacy gaat.

De Amerikanen vragen vandaag de dag toegang tot zo’n beetje alle persoonlijke gegevens van Europese burgers die er bestaan: financiële en commerciële profielen, bankgegevens, telefonie- en Internet logbestanden; alles wat ook maar een digitaal spoor na kan laten maar daarnaast ook alles wat ze met hun vervelende pré-flight vragenlijsten kunnen binnenharken. En de Nederlandse overheid doet daar gezellig aan mee.

Ik moet het ze nageven: als noeste barrières voor het totaal ontkleden van onze privésfeer staan dan toch weer de toegangsaanbieders – tot de digitale snelweg – als een huis. Verschillende Internet Service Providers – waaronder XS4ALL - hebben al geweigerd om de overheid inzage te geven in hun logfiles. Niet dat het ze veel heeft geholpen, want ze zijn nu verplicht om een steeds groter wordende hoeveelheid verkeersgegevens van hun klanten op te slaan, zodat de overheid die in barre tijden beschikbaar kan hebben. En wie bepaalt wanneer die barre tijden zijn aangebroken en voor wie? Toch zeker wel die overheid zelf! Ik voel die Big Brother ondertussen wel in mijn nek hijgen…

Als er nog iemand is die vertrouwen heeft in onze rechtstaat en zich onbespied en onbeperkt waant, dan is Kagie’s Privacy een echte aanrader. Alle hoop die je zou kunnen hebben op een staat die “nachtwaker” is in plaats van “manipulator”, die “beschermt” in plaats van “bespiedt”, wordt door dit boek serieus uitgedaagd. Bij mij is er wel wat gesneuveld, terwijl ik – zoals ik zelf graag denk – niet naïef ben in dat opzicht. Anderzijds moet ik toegeven dat het diepsnijdende gevoel van onrecht dat het boek oproept af en toe zelfs lekker is; zoals een douche die net niet te heet is om er onder te blijven staan. Die uitdaging hoeft dus niemand van het lezen te weerhouden.

Tenslotte: het boek is voor non-fictie nog redelijk spannend ook. En dat is toch mooi meegenomen. Dus voor wie nog naar vakantielectuur zoekt….

Het lijkt net zo te werken als bij mij: kom aan mijn kinderen en je bent je leven niet meer zeker. En met een soort omweg gebeurt het zelfde in de schimmige geloofswereld, die nu op zijn kop staat om dat het gods-larf zelf, Jezus dus, ineens anders aan zijn einde gekomen zou zijn dan altijd was aangenomen. De arme jongen is naar het zich laat aanzien niet fatsoenlijk gekruisigd, maar is – als hij überhaupt heeft bestaan natuurlijk – waarschijnlijk als een ordinaire crimineel aan een paal opgehangen.

Nou ja, gelukkig is dat nog te overzien. Als ze hem hadden verzopen, dan moesten nu al die kruisbeelden boven al die christelijke deuren vervangen worden door aquaria met een blauw aangelopen christusbeeldje op de bodem. Dat is logistiek een ingewikkelde aangelegenheid, en dan het gedoe met al dat water… Het kruis vervangen voor een paaltje lijkt dan geen onoverkomelijk probleem…. tenzij je een nietsontziende christen-fundamentalist bent natuurlijk, want dan werkt de hele wereld anders.

Op zichzelf kan het weinig schokkend zijn: het lijkt er op dat de interpretatie van Jezus aan het kruis vooral te maken heeft met de verkeerde vertaling van een aantal vroeg-bijbelse termen. Het kruis was geen kruis maar een doodgewone paal. En aan die paal is hij opgehangen totdat zijn rikketik het begaf. Het is een minieme wijziging in het verhaal, en het zou ook eigenlijk geen wereldschokkende aangelegenheid moeten zijn. Want zelfs hangend aan die paal zou Jezus de zonde van de wereld gewoon op zich kunnen nemen en als martelaar – een Joodse dit keer, die het niet voor de hemelse maagden doet – kunnen sterven. De christelijke “realiteit” is echter een stuk weerbarstiger.

Al dit theologische moois is uitgezocht door een zekere Gunnar Samuelsson en opgetekend in zijn proefschift. Hij heeft nog eens goed naar de oude onversneden teksten gekeken en daar kwam hij geen aanwijzingen voor de kruisiging van Jezus tegen. Het laat zich raden: er is naar aanleiding van dit proefschrift een aanmerkelijke storm opgestoken in de christelijke wereld. “Maar waarom eigenlijk?”, vraag je je af als je de kritieken leest.

Ik ben er na het lezen van een paar van die episteltjes wel uit: het gaat om de letterlijkheid van wat de christenfundamentalist altijd geloofd heeft. Als je de hier voorgaande link volgt dan valt bijvoorbeeld op dat er tegenargumenten voor het paal-verhaal uit de Engelse bijbel worden gehaald. Dit zijn reeds verkeerd vertaalde uitgaven, die helemaal niets van doen hebben met de teksten waarop Samuelsson zich baseert. Hieraan kun je zien hoe sterk deze zaak in het irrationele is verankerd. Ieder gezond denkend mens met ook maar de geringste interne beschaving zou enig dispuut hierover weloverwogen en serieus tegemoet treden, naar ik mag hopen. Dit paal-versus-kruis verhaal wordt echter vooral weggehoond met de harde, domme schaterlach van de ultieme onwetendheid – iets wat ik nog wel ken van klasgenootjes van vroeger, die nooit iets wilde aannemen van me en die nu trots mogen zijn op een schitterende carrière als heuse parkeerwachter.

Dit paal-dispuut lijkt iets bloot te leggen dat de seculair-superieure medemens natuurlijk al eeuwenlang tegen de goedgelovige gebruikt: al dat gezeur over goden en hun kinderen moet worden gezien als een verhaaltje, een fictief stukje tekst dat niets met de werkelijke wereld van doen heeft anders dan dat het dient als angsbezwering en pseudoverklaring voor het grote onbekende. Vooral die laatste twee parameters zijn bij de onwetenden zwevers nog erg in trek.

Het onwerkelijke en fictieve van de bijbel is op een dusdanige manier uit het zicht gewerkt, dat de gelovige zich aan de tekst kan vastklampen alsof het de werkelijkheid betreft. En hoe fundamentalistischer de goedgelovige is, hoe sterker hij aan de tekst als realiteit zal hangen. Aan de echte fysieke wereld zelf heeft deze misleide sloeber namelijk in het geheel geen boodschap. En als je dan ook nog het leven van anderen wilt dicteren, dan wil je er wel van overtuigd zijn dat er in het dictaat geen fouten staan. Het toegeven van zoiets zou de wereld van deze beklagenswaardige waarschijnlijk volledig doen instorten.

Gelukkig weten een heleboel mensen beter dan de bijbel al te serieus te nemen. Zelfs een heleboel christenen – de niet fundamentele en overwegend humanistisch denkende – doen dat, omdat voor hen de levenskwaliteit van zowel zichzelf als die van anderen centraal staat, en niet een of andere profane geldingsdrang die de fundamentalistische gelovige zo kenmerkt. Maar wat wil je ook met elementen die het woord belangrijker vinden dan het leven zelf? Wat valt er eigenlijk te verwachten van mensen die geen televisie kijken omdat ze denken dat het geloof in hun god en enig aards genoegen niet met elkaar te rijmen vallen – één van de redenen waarom ze gods oordeel permanent vrezen? Wat kun je aan menselijkheid verwachten van sujetten die menen dat zij de dictatuur van het dogma moeten botvieren op hun gemeente, parochie of kinderschare? Daar bestaat toch helemaal geen hoop meer voor?

Misschien zijn die mensen toch minder slecht dan ik wil denken, maar één ding staat voor mij als een paal boven water: veel goeds kan er niet van komen.

Jammer was dat; want het is erg boeiend om Mussolini te volgen in zijn ommezwaai van sterk anti-royalistische socialist naar een koningsgezinde fascist. In die eerste fase is hij zelfs zeer sympathiek te noemen en het maakt de basis van zijn fascisme zeer inzichtelijk. Mijn eigen zwak voor die meneer stoelt vooral op die beginperiode, waarin hij nog een “goede revolutionair” was. Bovendien was het een erg innemende man, als ik de verschillende bronnen die ik daarop heb nageslagen mag geloven. Maar goed, helaas kreeg ik niet veel te zien van dit alles – een gemiste kans als je het mij vraagt. Maar ook: de film was zelfs als plaatje niet goed te pruimen. Er werd teveel gebruik gemaakt van close-ups die geen enkele functie leken te hebben en er was teveel te zien wat simpelweg te oninteressant was. En zelfs het gesproken Italiaans, wat mijn mediterrane hart in de regel toch open doet gaan, mocht niet baten. Het was veel te gedragen allemaal. Dus wat deze film aangaat: het was een kat in de zak.

Op zich is het niet erg als je eens een keer een film binnenloopt waar je liever niet heen was gegaan. Maar op de een of andere manier voelde ik me toch erg bekocht. Misschien had dat te maken met een andere lichte teleurstelling die ik net achter de rug had – maar dan in het lees-departement. Voor mijn verjaardag kreeg ik van iemand het boek De larf (2002) van Midas Dekkers. Aangezien ik wel toe was aan wat lichtere lectuur na mijn ontmoeting met Joseph Stalin en zijn hofhouding, ben ik daarmee het bed eens ingedoken. En inderdaad: het is in alle opzichten leeswerk van ruimschoots kleiner kaliber dan de literaire krachtpatserij van Montefiore.

De larf van Midas Dekkers is een aangenaam boek om te lezen en het is verteld in een plezierige vertelstijl…. als je niet veel gewend bent. Houd me ten goede, Dekkers levert hier een kundig stukje werk af, maar als je meer leest dan de gemiddelde Nederlander pleegt te doen, dan gaat het toch vrij snel vervelen. Tijdens het lezen hoor je Midas praten en je ziet zijn gezicht voor je, alsof hij je persoonlijk toespreekt. Op zich is dat niet erg, want hij is geen onsympathieke verschijning, maar het geeft wel aan dat hij erg zwaar leunt op zijn typische Midasticiteit. Het zit hem in zijn taalgebruik, zijn wrange en soms bizarre humor, zijn onverwachte vergelijkingen; het zijn allemaal overbekende “maniertjes” aan het worden. Zeker als je hem regelmatig op TV hebt gezien, dan kun je zijn tekst bijna voorspellen. En het is die familiariteit die me na al die pagina’s Midas wel heel erg tegen ging staan. Zo erg zelfs, dat het daardoor moeilijk was om mezelf bij de les te houden.

Het boek gaat over de mens in zijn larvenstadium. En daar zal ik het hier bij laten, omdat ik teveel zou verraden als ik meer uit de doeken doe. Dat geeft op zich ook aan hoe ondiep het boek eigenlijk is. Ik vermoed dat het is gericht op Jan met de Pet, die niet veel leest en die iets snels voor in de trein zoekt. Diepgang is hier niet te verwachten en wat ingewikkeldheid betreft moet dit boek voor de zeer brede massa eenvoudig weg te happen zijn. Het is als het ware een stuiversromannetje onder de biologieboeken… of zoiets dan. Het is lekker knapperig, hapklaar en licht verteerbaar. En ik gun Dekkers natuurlijk de boterham die de populaire markt ongetwijfeld voor hem te bieden heeft.

Ik ben in het voorafgaande misschien niet erg positief over het boek. Toch heb ik inhoudelijk wel wat van Midas geleerd, en onderhoudend mag het boek ook zeker genoemd worden. Het is alleen als je op zoek bent naar iets serieuzer werk, dat je dan niet bij hem moet zijn. Gelukkig weten we dat van Dekkers, dus iets nieuws zeg ik daar niet mee. Bovendien biedt het niveau een belangrijk voordeel. Ik ga het boek bewaren voor mijn kinderen, die binnenkort op de leeftijd komen dat ze zich door Dekkers’ schrijfstijl goed laten aanspreken. Dat komt mooi uit, want ze leren dan gelijk hoe ze zelf in elkaar zitten en waarom het voor hen net lijkt alsof de hele wereld op zijn kop staat. Want zo is het uiteindelijk wel: als je puberende kinderen hebt, dan zorgt Midas toch voor een lichtpuntje aan het einde van de adolescente tunnel – en ook aan die van hun ouders.

Het geinige is dat deze voorspelling altijd erg veel commotie veroorzaakt onder schoonmoeders, gelovigen, hippies en andere leken op het gebied van de werking en de aard van de mens. Maar dat is eigenlijk ook wel logisch. De meest gangbare opvatting over dat wat wij zijn, is blijven steken in het Cartesiaanse dualisme: we hebben een lichaam – het fysieke voertuig voor ons Ego, dat ervoor zorgt dat we onze hersenen kunnen verplaatsen – en een geest; dat ding wat we werkelijk “zijn”, ofwel ons feitelijke Ego. En die opvatting is onder de romantisch misleide medemens (schoonmoeders, hippies en gelovigen) in steen gebeiteld.

Uiteraard zijn er wat problemen met dat dualisme. Al was het in de eerste plaats omdat het grote onzin is. Descartes zat er faliekant naast. Maar dat mag, als antieke denker die af en toe eens iets moet uitproberen. En gelukkig weten we tegenwoordig beter. Ik denk niet dat er nog een serieuze wetenschapper is die denkt dat we een geest hebben. De meesten zullen uitgaan van het model waarbij de mens gezien wordt als een bio-elektrische machine met een super-geavanceerde zelf-programmerende processor – ons brein – waarop eindeloos ingewikkelde software draait die we zelf geschreven hebben. Dat zijn wij! Niks geest, niks god, niks metafysisch. En zo lekker overzichtelijk! De charme zit in de simpliciteit, en volgens vriend Ockham met zijn scheermes is die verklaring daarom de geldige.

Maar ja, waarom zou de aankondiging van de synthetische mens dan zo’n commotie veroorzaken? Mijn schoonmoeder bijvoorbeeld, werd bijna misselijk van kwaadheid toen ik er over begon. Ik heb daar lang over nagedacht en ik denk dat het antwoord daarop betrekkelijk eenvoudig is. Ik denk dat de door angst geteisterde arme lui die zich bedreigd voelen en zichzelf als mens heel bijzonder vinden. Zij voelen zich zo ver boven de rest van de wereld verheven, dat ze zich niet kunnen voorstellen dat ze een gewoon huis-tuin-en-keuken organisme zijn. Alleen dan wel eentje dat een heel groot brein heeft. Er zijn er zelfs – de christenen – die zo ver gaan dat ze het over een “schepping” hebben, die ervoor heeft gezorgd dat wel de mensen maar niet de dieren over een “geest” beschikken. Hiermee legitimeert de gelovige boer in één gebaar het slachten van zijn vee zonder in zijn optiek tegen het gebod “gij zult niet doden” in te gaan. Lekker makkelijk, toch? Over simpele zielen gesproken.

Een ander probleem is natuurlijk dat mens zich niet graag overbodig voelt. Want waarom zou je een nep-mens bouwen? Er is minstens één simpel antwoord: omdat we het kunnen. En het is ook leuk om aan te tonen dat de mens inderdaad die machine is door er een te maken die niet van echt te onderscheiden is – en die te onderwerpen aan de Turing test. Het is daarmee een academische exercitie, en wel een van buitengewoon boeiende aard met zeer verstrekkende consequenties… voor gelovige mensen. En dat moment van de waarheid, het moment waarop de eerste namaak-mens door die test heen gaat komen, komt met rappe schreden nabij.

Een veelgehoord bezwaar tegen synthetisch menselijk bewustzijn is dat het “niet te programmeren” zou zijn. Uiteraard is ook dat een misvatting die op menselijk protectionisme is gestoeld. En het is nog een hele stomme ook. Wij mensen maken al 150.000 jaar menselijk bewustzijn door er lustig op los te reproduceren. Elke nieuwe levensvatbare mensen-baby wordt als het goed is menselijk bewust na enige tijd, en daar programmeren wij dus helemaal niets aan. We communiceren er vooral tegenaan. Het programmeren doet het kinderbrein helemaal zelf. Daar is het op ontworpen. Dat brein gebruikt waarnemingen als input voor het schrijven van zijn software en de complexiteit van de processor zelf – met haar eindeloos ingewikkelde structuur van cellen en synapsen – genereert zo de patroonherkenningsmachine die het eigenlijk is. Dat gebeurt echt niet door de magische insertie van een Cartesiaanse geest.

Sterker nog: het is een populair misverstand dat alles wat een computer kan, geprogrammeerd moet worden door mensen. Dat is al lang niet meer waar. Veel software wordt al door machines geschreven.

En nu komt het leuke nieuws: in Japan – en waarom verbaast mij dit eigenlijk niet – is een robot gebouwd die gaat opgroeien, waarnemen en leren zoals een echt kind dat doet. Die zal de zintuiglijke input door een zelflerende processor halen en daarmee intelligentie en bewustzijn te programmeren en daarmee “mens” worden; net zoals wij dat doen, maar dan synthetisch. Dat de Japanners dit proberen zegt misschien iets over hun concept van het menselijke bewustzijn. Het zegt ook iets over hun vastberadenheid om systemen te bouwen die ons beter kunnen laten begrijpen hoe het menselijke leren eigenlijk werkt. Maar bovenal zullen zij de miskleun van het Cartesiaanse dualisme uiteindelijk bewijzen. Hoe we daarmee beter begrijpen hoe mensen leren – wat hun doel schijnt te zijn met deze oefening – vraag ik me toch nog af, want volgens die rationale zouden we dat ook moeten kunnen door naar onze eigen kinderen kijken. Maar dat heeft echter nog niet tot het ultieme inzicht geleid in de afgelopen 10.000 jaar.

Naar de resultaten pagina…

Dat bodemschatten zorgen voor stront aan de knikker, zien we overal. Het blote, irritante feit dat Shell de vruchten plukt van de dodelijk desastreuze en mensonterende olie-diefstal in Nigeria is ondertussen goed gedocumenteerd. De aandeelhouders krijgen het geld en de lokale corrupte elite wordt in het zadel gehouden. Maar de mensen zelf, die op de olie leven en er eigenlijk van zouden moeten profiteren, moeten het maar doen met vervuilde waterplaatsen en dikke olieplassen, die al zo zijn uitgehard dat ze bijna niet meer uit het landschap kunnen worden verwijderd.*

Die piraterij van de multinationals die samenwerken met de corrupte lokale machthebbers, zal ook Afghanistan wel de goot in gaan helpen. Daar ben ik niet bang voor. Het is nu eenmaal de manier waarop multinationals dat soort dingen aanpakt. Mensenlevens betekenen niets voor ze. Alleen de aandeelhouderswaarde geldt. We kunnen het gewoon hardop zeggen, al doen we dat zelden: die grote industriejongens zijn gewoon slechte mensen! Het is tuig van de richel, dat graait waar het graaien kan. En als daarbij anderen het leven laten, of letterlijk in de bagger verzuipen – of als dichter bij huis de samenleving het verlies op hun gammele ondoorzichtige financiële transacties moet betalen met haar zuurverdiende belastinggeld – dan zal ze dat worst zijn. Die gasten kunnen echt alleen maar aan zichzelf denken. Daarvoor worden ze ook betaald. De mensheid, die zal ze een zorg zijn.

De multinationals zullen echter niet als enige instrumenteel zijn in het naar de hel voeren van Afghanistan; zelfs niet als je daarbij het corrupte regime dat het land nu bestiert optelt. Sterker nog: ook niet als je daar nog eens naast zet wat de plaatselijke krijgsheren allemaal gaan uitvreten om zich van de zeggenschap over de schatten meester te maken. Deze micro-geopolitiek zal niet het meest desastreuze effect op de bevolking hebben. Het ergste wat de Afghanen eigenlijk is overkomen, is de ontdekking dat ze op een berg geld zitten die het mogelijk maakt dat Afghanistan een rijk en welvarend land kan worden, zonder dat de Afghanen daar zelf erg veel voor hoeven te doen. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar dat is hoe het werkt. Kijk maar naar het Midden-Oosten.

In het Midden-Oosten zit een grote plens olie in de grond, die de regio goed laat boeren. Anderzijds houdt het ook een elite in het zadel, die monomaan, repressief en sociaal-cultureel achterlijk is. Een groot deel van dat gebied leeft nog in de middeleeuwen omdat de bevolking geen reden heeft om zich te ontwikkelen. Die doen dat dus ook niet. Er is geen overheid die significant belasting heft, want die heeft dat niet nodig. De staat haalt zijn geld uit de grond.

De afwezigheid van een serieuze belastingplicht zorgt ervoor dat de doorsnee Achmed met de Keffiyeh niet het idee heeft dat hij zich moet ontwikkelen, mentaal moet innoveren, bedrijvig moet zijn of zich anderszins in iets vergaand moet bekwamen om zijn schuld aan de staat te voldoen. Die schuld is er niet, want het openbare bestuur en de infrastructuur worden betaald met wat er uit de grond komt. Als gevolg daarvan is de eis voor een menselijk en adequaat bestuur ook afwezig, want het is toch allemaal gratis. Alleen wie betaalt kan eisen stellen, nietwaar? En kiesrecht? Voor een betere openbare sector en beter bestuur? Met al dat geld voor het oprapen waarmee de heersende elite zichzelf overeind houdt? Echt niet! Een democratisch bestuurd volk zou zo maar voor andere leiders kunnen kiezen… als er een oppositie zou zijn die dat faciliteert. Maar ja, daarvoor heb je weer een goed opgeleide en actieve bevolking nodig, met de motivatie om zichzelf te verbeteren. Maar als het geld voor het oprapen ligt, dan is een zichzelf respecterende natie het laatste wat je krijgt.

Ik durf te stellen dat als Nederland uit zichzelf rijk was geweest, dan was het nu al lang onder de golven verdwenen. Gelukkig was er hier sinds mensenheugenis alleen maar klei en hebben we ons tot op een dusdanig niveau moeten ontwikkelen, dat we van onze RijnAnus de best gecontroleerde badkuip op deze planeet hebben gemaakt. De gasbel is gelukkig pas heel laat ontdekt en was te klein om onze vooruitgang echt in de weg te zitten. Daarom is het hier nu zo goed toeven, in deze alleszins acceptabele democratie. Zo!

Wat Dambisa Moyo over Afrika in verband met de ontwikkelingshulp zegt, geldt ook voor andere landen in verband met hun bodemschatten. En ik zie niet dat het in Afghanistan – in weerwil van de westerse hebberigheid en de honger naar macht van de lokale elites – anders zal gaan. Ik hoop wel van ganser harte dat ik dit keer ongelijk heb. Dat is beter voor Afghanistan en beter voor de mensheid. Het zou toch mooi zijn voor een keer; multinationals die zich acceptabel en eerbaar gedragen, machthebbers die echt het beste voor hun mensen willen, en een bevolking die zelf van haar rijkdommen profiteert.

*) Meer weten? Kijk hier:

• http://www.essentialaction.org/shell/moreinfo.html
• http://www.blikopnieuws.nl/bericht/114726/Milieudefensie_voert_actie_bij_tankstations_Shell.html

Het onderstaande plaatje waarop staat aangegeven wat waar in de grond zit heb ik dankbaar geleend van de Volkskrant van 15 juni 2010.

Maar toch, als niet-liefhebber kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat het ge-hype en het buitensporige overdrijven van de voetbalgekte iets is wat ons terugwerpt op dat wat we toch lijken te zijn als ik wat beter kijk: een stelletje primitieve sukkels – ongeciviliseerde brute apen met een heel dun laagje vernis…

Ik zie bij mij in de buurt de huizen langzaam oranje kleuren van de vlaggetjes en de slingers. De vurige wens om dan toch voor één keertje wereldkampioen te worden spreekt uit elke stukje versiering dat wordt aangebracht. En op het moment dat onze jongens straks in het veld staan, kleuren zelfs de fans oranje. Tegen beter weten in wordt het elke keer weer van de daken geschreeuwd: “Nederland gaat winnen!”

Het volk is kennelijk kort van memorie. Nederland wint namelijk nooit. Ik zie geen aanleiding om nu iets anders te verwachten, maar dat zegt eerlijkheidshalve niet veel. Ik ben er één van het drietal zoons – van een Italiaanse vader – dat NIET van voetballen houdt. De arme man! Ondanks het feit dat Italië al minstens 6 keer wereldkampioen is geworden en momenteel ook in die zin regeert als ik mij niet vergis, kan het mij niet boeien. Sterker nog: ik vind het maar een zielige vertoning. Bij een toernooi als dit zijn er ineens zoveel mensen die precies weten hoe de (voetbal)wereld in elkaar zit, dat het wat mij betreft niet alleen een graadmeter is voor de standing van dat spelletje, maar ook voor die van de mensheid. Voetballen is voor de massa; de arbeiders en de simpele mens. Hoe kan er anders zoveel expertise bij de gewone burger zitten? En wat te denken van de blinde adoratie voor die jongens in het veld, die niet veel anders kunnen dan een balletje heen en weer trappen voor overdreven veel geld? Ik heb er wel eens een paar op T.V. gezien – een tweeling met een zwak voor sta-caravans – die met alle macht probeerden een hele zin in één keer foutloos op te zeggen – wat vervolgens jammerlijk de mist in ging! En dan is er nog die meneer Johan, die nog te simpel is om ook maar de eenvoudigste uitdrukking of opmerking met enige diepgang of intelligentie foutloos en zinvol te uiten. Je kunt het aan zijn gezicht zien wanneer dat handjevol hersencellen met alle macht probeert al die woorden in een enigszins begrijpelijke volgorde uit zijn mond te krijgen. Hij krijgt dan zo’n gefabriceerd-ongenaakbare blik waarmee hij probeert de verwoeding van zijn poging te verbergen. En het wil toch maar niet lukken! “Wat zielig!” denk ik dan. Heeft die man niet iets beters te doen dan zichzelf voor de gehele natie te kakken te zetten? Of is hij een onderdeel van het vermaak? Ik hoor verschillende mensen stellen dat deze meneer “geniaal” zou zijn. En hij komt ook elke keer weer op de televisie. Als dat een indicatie voor het niveau van Nederland is, dan geeft dat ernstig te denken.

Aan mij is dat voetbal in ieder geval niet besteed. Het is te ver beneden mijn stand. Ik ben geen arbeider….

Uiteraard heb ik er niets op tegen als het volk zich laat vermaken door profane atleten, zich in slaap laat wiegen door irrationele zaken en zich voedt met het arbeiders-brood: bier. Ik vind het ook niet erg als daarbij allerlei nationalistische tendenzen de kop op steken. Mensen hebben het kennelijk nodig om af en toe eens te laten zien dat ze tot een natie behoren. Het schept een band. En als die twijfelachtige sentimenten door een potje voetbal – waarbij iedereen net doet alsof het om iets heel belangrijks gaat – gekanaliseerd kunnen worden, dan heb ik daar geen problemen mee.

Wat me wel steekt is die andere gelegenheid waarbij ons land weer eens kan laten zien hoe dom de kudde eigenlijk is: de verkiezingen. Afgelopen woensdag heeft het klootjesvolk massaal voor de PPV én voor de VVD gestemd. En als we erg veel pech hebben in dit land krijgen we nog een coalitie van Die Dommen met Die Hartelozen – aangevuld met een restje christenen – ook. En heeft dan de man in de straat die dit heeft gekozen daarmee ook gekregen wat hij wil? Het antwoord moet helaas nog “neen” zijn ook. Na wat rondvragen hier en daar, en ook het algemene media-beeld bekijkend, moet ik toch tot de conclusie komen dat de gemiddelde burger niet eens weet hoe hij zijn interesse moet identificeren, laat staan (deze laten) behartigen. Zo kan het dus gebeuren dat er mensen voor Wilders of Rutte stemmen terwijl dat recht tegen hun belangen in gaat; alleen maar omdat deze mannen het zo “recht voor zijn raap” kunnen zeggen. En wat houden we daar uiteindelijk aan over? Inderdaad, een politieke spectraal-verdeling die de overwegende vlakheid van deze natie weer eens goed onderstreept. Of misschien moet ik zeggen “boersheid”, want als ik mijn krant moet geloven komt de ruk naar rechts die zo gunstig is voor de PVV uit onze zuidelijke wingewesten. De slappe-G van hun roerganger heeft gezegevierd! Kunnen we daar niet van af, dat achterland? Misschien wil België het zaakje wel kopen. We kunnen het – afgemeten aan de verkiezingsuitslagen – in ieder geval als verloren beschouwen. Waarom niet gelijk afstoten die handel, zou je zeggen. Aan de andere kant: de VVD winst komt vooral uit Holland. Helaas kunnen we daar niet van af.

Ik moet mij eens gaan beraden op een revival van het intellectueel-elitairisme. Het wordt weer tijd voor een stevige intelligentie impuls in dit noodlijdende volk. Ik zou wel eens willen uitvinden hoe dat het beste kan worden aangepakt. Hoe breng je mensen zo ver dat ze niet meer met hun kont maar met hun hoofd gaan denken? Wat is er nodig om Jan met de Pet ertoe te bewegen echt belangrijke zaken te overwegen, zoals “De Toekomst ” (N.B.!!!) in plaats van zijn eigen portemonnee bijvoorbeeld? Het zal wel te abstract en te ongrijpbaar zijn, en bier kun je er ook niet voor kopen. Als ik er ooit nog eens achter kom dan schrijf ik het hier op. Ik verwacht er zelf echter ook niet al te veel van, want tegen domheid en onwil is geen kruid gewassen.

“Jammer toch”, dacht ik, toen ik in de Volkskrant van zaterdag het koopkrachtbeeld van de verkiezingsbeloften van de politieke partijen kreeg voorgeschoteld. Het ging alweer over de centen. Het is waarschijnlijk de belangrijkste indicator voor de kans die een politieke partij maakt om met een acceptabel aantal zetels in de kamer aan te kunnen treden. Maar eigenlijk had ik van mijn krant iets anders verwacht. Deze gedoodverfde “krant voor links intellectueel Nederland” had toch ook een andere indicator kunnen uitlichten? Waarom niet bijvoorbeeld “duurzaamheid” of “rechtvaardigheid” of “toekomstvast”? Maar nee. Het ging gewoon weer over die ordinaire, profane en platte koopkracht.

Het is heel gek dat de politieke partijen nog steeds suggereren dat er door de politiek op de een of andere manier een heel effectief beleid gevoerd kan worden waarmee veel en doeltreffende invloed op de economie kan worden uitgeoefend. Maar diep in hun hartje weten die politici natuurlijk ook wel dat dit een waandenkbeeld is. Politici hebben eigenlijk niet zo veel inzicht in de effecten van hun programma’s en dat kan volgens de regels der kunst ook helemaal niet. Maar toch beloven ze letterlijk de wereld, terwijl beloftes en voorspellingen voor een heel groot deel op drijfzand berusten. Economie is een zeer complexe, chaotische en ondoorzichtige tak van sport die je misschien wel achteraf beschrijvend kunt benaderen maar waarin voorspellingen niet veel hout snijden. Het is geen wetenschap in ieder geval; eerder een soort religie. Niet dat dit veel uitmaakt. De modale kiezer wil alleen maar besodemieterd worden.

Zo stelt de VVD bijvoorbeeld dat er in een jaar of 30 zo’n 400.000 banen bijkomen als zij nu kunnen gaan regeren. En dat durft de lijsttrekker met drogen ogen te beweren, terwijl het vrijwel onmogelijk is om op die termijn en over dat onderwerp een voorspelling te doen met ook maar de meest rudimentaire nauwkeurigheid. Welke sectoren bevat de economie dan bijvoorbeeld over 30 jaar? En hoe zit het eigenlijk met de interventies door andere regeringen dan die met een door de VVD geleverde premier? En Brussel en Al Qaïda? Er kan veel gebeuren in zo’n lange tijd en ik vind het eerlijk gezegd nogal brutaal om zo’n oncontroleerbare uitspraak te doen met een air alsof het al in steen staat gebeiteld. Overigens werd deze leugenachtige campagne-praat door Bas Haring wel effectief getorpedeerd in het wetenschap katern van de Volkskrant van afgelopen zaterdag.

Ik hoor trouwens het gerucht dat VVD voorman Mark Rutten nog thuis bij zijn mama woont. Zou het een ondergrondse Italiaan zijn die nog uit de kast moet komen? Die doen dat namelijk ook – thuis wonen – tot ver na hun 30ste. En we weten allemaal hoe goed Italianen in de politiek te vertrouwen zijn. Maar goed; ik vind het verontrustender dat een (economisch) liberaal, die toch gelooft in individuele verantwoordelijkheid, particulier initiatief en persoonlijke ontplooiing, glashard beweert de economie te kunnen sturen. Dachten die misleide, naïeve communisten in het omgevallen Sovjet blok dat met hun vijfjarenplannen en hun centraal geleide economie dat vroeger ook niet? Wat moesten die kapitalisten toen toch hard lachen om die domme Oostblok-sufferds. Schaamteloos is het. Zelfs de eigen principes worden door die geldgeile krentenwegers voor deze campagne te grabbel gegooid.

Mijn idee dat er nu belangrijkere zaken zijn dan koopkracht om tot een keuze voor het parlement te komen is gelukkig geen particulier onderonsje van mij met mijzelf. Een korte navraag in mijn omgeving laat zien dat er wel degelijk wordt nagedacht over belangrijkere dingen dan geld en dat mensen zich voor hun keuze laten leiden door zaken als bestuurbaarheid, duurzaamheid, welvaartsverdeling en rechtvaardigheid. Ofwel, in mijn omgeving kom ik mensen tegen die over de lijsttrekkers rechts van het midden met een grote minachting zeggen dat ze “die koopkracht maar in hun haar moeten smeren” en die zich bij de verkiezingen richten op andere problemen dan die van hun eigen portemonnee.

Trouwens, ik zie het er sowieso wel van komen dat het idee van het ongebreidelde consumeren een keer op de helling gaat en op den duur gradueel en geruisloos – bijna onopgemerkt misschien – wordt vervangen door een eerbaarder principe. Als we ons als mensheid tenminste echt willen blijven ontwikkelen… en overleven. Misschien worden persoonlijke cultuur en mentale excellentie wel de graadmeter van succes en niet de maat van de B.M.W.. Het zal wel moeten, omdat we straks met veel mensen op deze beperkte planeet zitten en dus niet meer grenzeloos grondstoffen kunnen blijven gebruiken. De eco-technische voetafdruk van de gezamenlijke mensheid zou daarvoor te groot zijn, dus we moeten wel gaan minderen en we moeten dat nog hip gaan vinden ook. Want ondanks hardnekkige geluiden over het tegendeel, lijkt het mij niet echt mogelijk om op een humane en acceptabele manier een bevolkings-beperking te bewerkstelligen. China heeft het geprobeerd en plukt daarvan nu de zure vruchten. En de manier waarop Hitler het 70 jaar geleden wilde regelen zal ook de handen niet op elkaar krijgen. Dus als je het mij vraagt wordt het toverwoord “consuminderen”.

Koopkracht is in mijn omgeving niet cool meer, lijkt het. Dat bevalt me wel. Ik hoop alleen dat we dat als collectief ook een keer zo gaan zien en dat we gaan accepteren dat we met zoveel mensen op zo’n kleine aarde niet alles meer kunnen doen wat we willen. Het leefbaar houden van deze planeet gaat op den duur heel veel inzet kosten – zowel in financiële als in technologische zin. Dat zal onze koopkracht tot een futiel flutprobleempje gaat reduceren. Eindelijk gerechtigheid….

Allereerst is het wel typisch dat de christenen en de rechts-liberalen voor de anti-kraak wet zijn, en dat vrijwel alles links van die VVD – dus laten we zeggen: dat wat tussen de schaamteloos rechtsen en de buitenparlementaire anarchisten in zit – tegen is. Het scherpt de aloude segregatie wel weer haarfijn aan. De VVD wil domweg niet dat er ook maar iets in de weg staat van speculanten die met leegstand een hele hoop poen willen verdienen. Financieel succes is hun god en inhaligheid is voor hen eeuwig. Dat VVD-volk denkt alleen maar in termen van geld en de VVD houdt voor zo ver ik kan overzien niet eens de schijn op van een sociaal respectabele partij. De christenen zullen op hun beurt wel redeneren in de lijn van het “gezagsprincipe” en het idee dat je van andermans spullen af moet blijven. Dat laatste is bijna altijd waar, maar soms moet er van worden afgeweken. Bijvoorbeeld wanneer er woonruimte leeg staat, terwijl er een groot tekort aan is. Ik zou het die reli-jongens kunnen vragen op een of ander forum, maar aangezien rationaliteit niet in het christelijke curriculum zit, heeft dat waarschijnlijk weinig zin – tenzij ik mezelf ongelofelijk wil opwinden natuurlijk.

Laten we wel wezen: het eerste wat een kraker doet – althans, zo ging dat in mijn tijd – is de eigenaar van het doelwit een gebruiks- of huurovereenkomst aanbieden; of zelfs de aankoop van het gekraakte object. Het is door het kraken van een pand niet de bedoeling om gratis te wonen, maar om ruimte aan de woningvoorraad toe te voegen. Helaas landt dit inzicht bij die rechtse rakkers slechts in blinde ogen – en bij de christenen onder hen op de schellen die er voor zitten. En helaas waren de linkse partijen niet in staat het onheil van deze onzinnige en ondemocratische wet af te wenden.

Even ter vergelijking: in het toentertijd door apartheid verscheurde Zuid-Afrika was kraken een middel voor de onderdrukte zwarten om hun fysieke gemeenschappen te kunnen opbouwen. Zij kraakten braakliggend land, dat ze nodig hadden voor het verbouwen van voedsel en voor het optrekken van hun doorgaans schamele huisvesting. Ik zou wel eens willen weten of dat daar en toen formeel verboden was.

Vanaf gisteren zijn krakers dus illegaal. Ik weet uit eigen ervaring dat dit waarschijnlijk niet zal zorgen voor minder kraken of minder krakers. Wel zal het deze prijzenswaardige activisten onverschilliger maken over de omringende negatieve bijeffecten die hun acties kunnen hebben. Een Autonoom die iets wil, laat zich door een straf-dreiging echt niet stoppen. Dat was vroeger al niet zo, en ik kan me voorstellen dat dit alleen maar erger geworden is in een maatschappij die – naar het zich laat aanzien – in zijn algemeenheid is verhard. Het zal hooguit zo zijn dat de geweldsbereidheid van onze gehanekamde vrienden tot een nieuwe hoogte wordt opgestuwd. Ik houd mijn hart vast voor al die VVD bolides in de buurt van de vaderlandse kraak-bolwerken.

We kunnen 1 juni 2010 in de annalen bijschrijven als een dieptepunt van deze sociale samenleving. En ik ben toch heel benieuwd hoe lang het gaat duren voordat de eerste desperate kraker iets doet waarover de natie zich achter haar oor zal krabben. Als die meisjes en jongens op de barricades eenmaal het idee krijgen dat ze niets meer te verliezen hebben, dan ben ik de eerste die achter de beschutting duikt.

De drie top criminele staatsbestuurders die ik onder de loep heb genomen zijn Mussolini, Hitler en Stalin. (Mao komt nog aan de beurt…) Daarvan vond ik persoonlijk Mussolini de meest sympathieke, en dat heeft niets met mijn ethische achtergrond te maken. Hij was van de drie heren gewoon de minst heftige, de minst gewelddadige, de minst racistische en de meest realistische volksaanvoerder, die zichzelf in ieder geval geen goddelijke pretenties van onfeilbaarheid aanmat. Dat deden zijn collega’s Hitler en Stalin wel.

Alle drie hadden ze wel een staat van onaantastbaarheid bereikt, die ervoor zorgde dat hun omgeving zich als een echte hofhouding ging gedragen, inclusief het ge-kontenlik, het dingen naar gunsten en privileges, de niet aflatende intriges en vliegenafvangerij van de hovelingen. Die maten zich op hun beurt een houding van kritiekloze acceptatie van elk gedrag dat hun opper-chef annex goddelijke voorganger maar konden hebben aan.* En die maakten er vervolgens weer een sport van om hun entourage te belasten met dagelijkse ellenlange diners en andere sociale functies, waaraan maar geen einde leek te komen – en waarvoor iedereen die in de buurt was probeerde zijn snor te drukken.

Het leven in die “bel”, die de dictator afschermde voor de realiteit om hem heen – wat zo kenmerkend is voor het regime van alle drie die gasten – heeft in mij de gedachte laten groeien dat het toch wel vreselijk geinig zou zijn als ik op de een of andere manier terug in de tijd zou kunnen gaan. Ik zou deze drie mannen dan willen opzoeken, met als doel om ze recht in hun gezicht eens goed de waarheid over hun historische imago te vertellen. Ik zou daar wel oren naar hebben…. mits ik terugkeer-garantie heb naar deze tijd natuurlijk, dat dan weer wel. Want geen van dit trio zat echt te wachten op enige “eerlijke” terugkoppeling en dissidente geluiden in hun buurt werden meestal met het leven bekocht.

Ik heb er al vaak over zitten fantaseren wat ik zou zeggen tegen zo’n man. Ik stel me voor dat ik bij hem naar binnen loop, tegenover hem aan tafel ga zitten, en dan van wal steek over het beeld dat de mensheid nu over hem heeft. Of beter, ik zou spreken over het beeld dat ik van hem heb, met al die biografieën, reportages en documentaires in mijn achterhoofd.  Maar elke keer valt deze fantasie in scherven als ik me wil bedenken wat ik dan precies zou willen overbrengen. Het is simpelweg te veel en te ingewikkeld om zo maar even paraat te hebben; ik zou per dictator wel een dag nodig hebben om die despotische oren goed uit te kunnen wassen.

Ik zou bijvoorbeeld tegen Hitler willen zeggen dat hij een nietsnut en een uitvreter is, die maar beter zwerver in Wenen had kunnen blijven dan zich in München op het politieke toneel te wagen; met alle gevolgen van dien. Stalin zou ik willen vertellen dat zijn revolutie een waandenkbeeld is, en zijn grote mentor Lenin een ordinaire misdadiger met grootheidswaanzin. En dat zijn nieuwe orde geen dodental van zeker 20 miljoen mensen kan rechtvaardigen – hoe kritiek hij de zuiveringen en deportaties onder zijn eigen mensen ook mag vinden. En Mussolini had ik willen wijzen op zijn historische vergissing die de uitvinding van het fascisme eigenlijk is. Alhoewel: hij is de Elvis Presley van de Europese politiek van het begin van de 20e eeuw. Hij heeft echt iets nieuws verzonnen in een politiek landschap dat volledig zat vastgeroest in tradities en dogma’s. Net zoals Elvis met zijn Roch & Roll.

Het is jammer dat deze mannen niet meer zijn aan te spreken. Ze zijn alle drie gestorven met behoud van hun persoonlijke waardigheid.** Geen van hen heeft aan het einde van zijn tijd getwijfeld aan zijn werk of nalatenschap – en alle drie bleven zij rotsvast overtuigd van hun gelijk en de noodzaak om hun magnum opus te bewaren voor het eeuwige nageslacht. Soms droom ik er van: ik zou ze dat gelijk graag willen afnemen… met terugwerkende kracht.

*) Toch was er wel oppositie af en toe, zij het van buiten: vlak na zijn dood werden op het bureau van Stalin onder een krant drie persoonlijke brieven aan hem gevonden. Montefiore laat dat aan het einde van zijn boek in een voetnoot haast terloops weten. Een van die brieven was van Tito, die Stalin waarschuwde dat hij moest stoppen met het sturen van huurmoordenaars die het op zijn hoofd voorzien hadden, anders zou hij wel even iemand naar Moskou laten komen om het “probleem” op te lossen….

**) Dit is niet helemaal waar. In zijn laatste dagen, die hij in gevangenschap doorbracht, ging Mussolini dialogen aan met mensen in zijn omgeving die er op wijzen dat hij wel degelijk bedenkingen had bij de oorlog en de rol die hij en Italië daarin gespeeld hadden. Hij voelde zich tijdens zijn regime ook door Duitsland in de oorlog gedwongen. Tsja, dat krijg je ervan als de ene dictator een wit voetje wil halen bij de andere. Nieuwsgierig? Lees Hibbert…

Ik sta op het standpunt dat alle religie-bevechters elkaar moeten steunen, mits de overige politieke neigingen elkaar niet al te veel in de weg zitten. Nu bevechten deze luitjes de religie niet, maar relativeren het wel op zeer prettige wijze. De teksten zijn pakkend, interessant, onderhoudend en goed geschreven. Ik vermaak me hier kostelijk!

De thuisbasis van deze club ligt in Amsterdam; het gedoodverfde Gomorrah van ons land. Op de een of andere manier verbaast mij dat helemaal niet. Hun grote voorbeeld is Erasmus en zijn pamflet “Lof der zotheid“. Daarmee hebben ze bij mij al een flink aantal streepjes voor, moet ik eerlijkheidshalve toegeven.

Om een indicatie te geven, citeer ik uit hun missie:

“Onze missie is het leven van alle goedgelovigen in Nederland wonderbaar te transformeren. Van grijze kerkmuizen, depressieve gerefovormden, charismatische zegenzoekers, collectetellende celkerkcipiers, devote pausmobielgroupies, heilige huisjes bouwers en hemel-of-hel denkers maken wij met krachtig medewerken van de Geest van Humor vrije gelovigen die kunnen lachen en relativeren – over kerkelijk poppentheater, softe subcultuurmaniertjes, gristelijke zeepbellen, kledingloze keizers en evangelische hypes. Amen.”

Klinkt niet verkeerd, toch? Hoe zat dat ook alweer? Humor is het beste wapen tegen fundamentalisme. Deze club mensen – die zich “Het Dwaze Zaken Collectief” noemt – is daar heel goed in! Vandaar bij hoge uitzondering deze pointer….. Veel plezier!

P.S..: ik vond een waanzinnige link op hun website. Als normale sterveling kom je daar nooit achter. Daar heb je een paar noeste zoekers voor nodig, die er lol in hebben om dit soort bizarre zaken op te sporen. Weer een goed reden om Goedgelovig.nl een te bezoeken…. Nieuwsgierig? Klik hier….. (voor een dosis “gristelijke porno”).

En waarmee? Jawel, geheel in lijn met de bagger die ook Wilders in deze campagnetijd als verbale diarree rijkelijk uit zijn mond laat vloeien, laat ook de SGP van zich horen met middeleeuwse onzin die werkelijk te erg is voor woorden – ik word er vooral onpasselijk van.

Er zijn twee zaken die mij in het oog springen vandaag: een protest van de SGP over een in het eindexamen gebruikte songtekst die godlasterend zou zijn (Jesus of Suburbia van Green Day), en een interview met de SGP voorman die daarin zegt zich zorgen te maken over de christelijke feestdagen.

Dat “in het oog springen” kan vrij letterlijk genomen worden: mijn irritatie voor deze moderne SGP-Inquisiteurs doet bijna letterlijk pijn, zo erg vind ik het dat deze spokenkijkers nog steeds het lef hebben om zich in onze samenleving zo duidelijk te profileren. Mijns inziens zouden alle religieuze fatsoensrakkers van vandaag zich heel klein moeten maken en stilletjes in een donker hoekje moeten gaan zitten, bibberend en hopend dat ze niet opvallen; precies daar waar ook de Fascisten, de Nationaal Socialisten, de Stalinisten en de Grootbankiers zouden moeten wegkruipen. Rapaille is het, niet meer en niet minder! Het is beschamend dat een groepering die zich zo ongegeneerd overgeeft aan haar Neanderthaleske “Supersense“, zo nadrukkelijk de media opzoekt… en een plaats in ons parlement!

Een godslasterende tekst op een eindexamen is een dienst die ons door de examencommissie wordt bewezen. Zelf ben ik niet erg in voor blasfemische bewegingen, maar dat komt vooral omdat god niet bestaat. Ik put mij ook niet uit in het vervloeken van Pinkeltje of de Blauwbil Gorgel. Het erkennen van een god is wat mij betreft een zeer triest overblijfsel van ons ongeciviliseerde en ongeïnformeerde verleden en hoe eerder we daar vanaf komen, hoe beter het is. Ik kan het dus wel waarderen als er mensen zijn die zich met verve inzetten voor het uitbannen van godsdienst, en ik hoop van ganser harte dat zij succesvol zullen zijn.

De christelijke feestdagen in onze samenleving zijn volgens de SGP-commandant de christelijke wortels van onze cultuur, en het verdwijnen ervan zou – als ik de goede maar zeer misleide man correct begrijp – een directe aantasting van onze Nederlandse joods-christelijke grondslag betekenen. Als ik zoiets lees, denk ik gelijk: “oh ja? Boeien!” In deze zich rap seculariserende samenleving, die daarnaast ook nog eens een stevige influx kent van “anders gelovenden”, zouden we met alle macht moeten vasthouden aan christelijke waarden? Is dat een slechte grap misschien, of moet ik zo’n opmerking opvatten als een xenofobe en racistische campagne-ballon die als doel heeft kiezers bij Wilders weg te trekken? Ik twijfel nog, maar ik zou het niet gek vinden als deze onverholen crypto-nazistische uitspraak de SGP veel last gaat bezorgen. Beter gezegd: ik hoop dat het deze partij zal decimeren tot een zielig hoopje electoraal restafval.

En dan te bedenken dat de SGP van haar karikaturale imago af wil. Dan moeten de vooral zo doorgaan!

Eigenlijk moet ik me niet meer boos maken over die fundamentalistische godsaanhangers. Misschien komt er nog een tijd dat deze mensen, die waarschijnlijk geen slechte bedoelingen hebben en zich in een soort heerlijke onwetendheid verschuilen voor de echte boze buitenwereld, tot inkeer komen en hun belachelijke god afzweren – of in ieder geval hun intens storende imperialistische dienst-wijze. Het zou beter voor ze zijn. Beter voor hen, voor hun kinderen en beter voor de rest van de wereld. Misschien moeten ze een voorbeeld nemen aan de talrijke liberaal gerichte humanisten die onze westerse cultuur kent. Die mogen dan wel religieus zijn, maar die vallen daarmee tenminste niemand lastig. Die willen vooral goed voor de mensheid zijn.

Hij begint te onderhandelen met een aartsengel, die hem uitlegt dat niemand ooit iets naar de hemel brengt behalve zichzelf, omdat het juist de bedoeling is alle aardse goederen achter te laten, om zo vrij van alle ballast en zorgen de hemel te kunnen betreden. “Met andere woorden”, stelt de aartsengel, “vergeet je rijkdom en stap door die poort!”

Echter, de rijkaard neemt geen genoegen met deze inperking en wil toch een deel van zijn fortuin behouden. Hij staat er op dat het aan god zelf wordt gevraagd. Dus na lang heen en weer gesteggel wordt god gebeld. Enigszins geïrriteerd omdat iemand hem stoort met zo’n profane vraag, staat god grommend toe dat er een uitzondering wordt gemaakt. “Als die man dan zo nodig iets moet meenemen, laat hem dan zijn gang maar gaan. Het zal wel heel bijzonder zijn wat hij allemaal mee naar boven wil slepen. Maar stuur hem wel gelijk door naar mij zodra hij hier is…! Ik wil wel eens weten waar deze meneer zo moeilijk over doet.”

Aldus geschiedt. De rijkaard, lopend op zijn laatste benen, pakt in allerijl een koffer en vult die met zijn aller-kostbaarste goed. En net als hij daarmee klaar is, wordt hij door de aartsengel geroepen, sterft,  en staat ineens voor de hemelpoort.

“Gelijk door naar de chef!” Zegt Petrus, die ondertussen ook nieuwsgierig is geworden over deze rijke man en de schat die hij met alle geweld naar de hemel wilde importeren. Het verhaal is ondertussen ook door de hemelse roddelpers aan iedereen doorverteld. Hij wijst met zijn duim over zijn schouder naar de grote hemelse relaxruimte, waar god zich bevindt en zegt: “Die kant op…”

Helemaal verguld met het idee dat hij god zelf kan laten zien hoe rijk en succesvol hij is, loopt de man door, zijn koffer puffend achter zich aan slepend.

God zit ontspannen in zijn jacuzzi als de rijkaard binnen komt. Een engeltje snelt naar god toe en fluistert hem in het oor dat de illustere nieuwe bewoner is gearriveerd. God klimt direct uit het bad, laat zich door een bevallige engel afdrogen en loopt zonder zich ook maar aan te kleden op de rijkaard af. “Zo”, snuift hij nors tegen de man, “laat maar eens zien wat er nu zo belangrijk was dat je er mij voor moest laten lastigvallen.”

De rijkaard zet zijn koffer neer en met een glunderend gezicht en een belangrijk gebaar, draait hij zijn koffer naar god en opent het deksel. In de koffer bevindt zich een enorme hoeveelheid goudstaven, netjes opgestapeld en fel blinkend in het hemelse licht. Het zijn er wel honderd! Blij met zichzelf en zijn behouden rijkdom, kijkt de man verwachtingsvol naar god. Deze staart vol verbazing in de koffer en kijkt vervolgens op naar de man en vraagt met onverholen minachting: “Wat? Je hebt STRAATSTENEN meegebracht?”

De voorgaande grap komt uit een boekje dat heet “Plato and a platypus Walk into a bar” (2008) dat is geschreven door Thomas Cathcart & Daniel Klein. Het is gevonden door mijn vrouw die er tegenwoordig een gewoonte van maakt om mij te voorzien van luchtige, humoristische literatuur die toch nog kan landen in mijn naar kennis snakkende brein… (ahum). Laat ik het zo stellen: het is haar gelukt om een verhandeling over de ins- en outs van de filosofie te vinden die niet alleen zeer informatief is, maar ook zo grappig, dat je – zonder overdrijven – bijna in je broek piest van het lachen. En als contrast bij de kost die ik normaal lees is dat best een prestatie die het vermelden waard is. Bij dezen dus…

Maar ter zake: als je van filosofie houdt, en je hebt een redelijk ontwikkeld gevoel voor humor, dan mag je dit boekje niet missen. Ik heb het in bed liggen lezen en kreeg daarbij zeer regelmatig de slappe lach. Zo erg zelfs, dat het storend werd voor mijn dame die naast mij probeerde te lezen en voor de kinderen die – twee kamers verder – onrustig in hun bed begonnen te woelen vanwege de geluidsoverlast. Maar ik kon het werkelijk niet helpen! Het boekje is gewoon echt v-r-e–s-e-l-i-j-k grappig!

De ondertitel luidt: “Understanding Philosophy – Through Jokes”. Nu gaat het daar wel een beetje mis, want ik weet niet of ik nu dichter bij enig begrip van filosofie ben dan ik was voordat ik P&aPWiaB las. Waarschijnlijk niet, maar dat ligt niet noodzakelijkerwijs aan dit boekje. Toch zij de lezer gewaarschuwd: wat vooral blijft hangen zijn de werkelijk briljante grappen en niet zo zeer de filosofische stijlfiguren waarop deze zijn gebaseerd. Niet bij mij in ieder geval, maar ik vond dat geenszins een probleem. Ik heb me kostelijk vermaakt en ik kan dit boekje van harte aanbevelen voor op de zondag middag – lekker in het zonnetje, glaasje witte wijn erbij en dan genieten….

En de grappen, die doen het uitstekend op de zomer-borrels in de tuin. Ik heb dat proefondervindelijk bewezen. Als je er een paar uit je hoofd leert mag je overal aanschuiven…..

Voor de liefhebbers heb ik een videolinkje….