Momenteel is er veel in het nieuws over letaal onheil dat kinderen overkomt; ontvoeringen, verkrachtingen, doorgesneden kelen, “familiedrama’s”, het gaat maar door. Noem me een zeur, maar als ik dat zie kan ik me niet voorstellen dat er een god bestaat.
Ik begrijp de slechtheid van sommige mensen, het ongelukkige van toevallige situaties, het onvermijdelijke van een planeet die zich roert; al deze dingen kunnen een te vroeg einde aan het leven van een kind maken. Maar zou dat niet anders moeten zijn als er een liefhebbende god zou bestaan?
Welke god laat zijn kinderen sterven? En welke god haalt een moeder van 56 weg bij haar kinderen en haar man? Wat voor een zieke geest doet dit? Ik vraag het aan elke christen die ik tegenkom en mij vertelt dat god van mij houdt. “ALS die god van jou bestaat dan moet het een oude, chagrijnige en sadistische zielenpoot zijn.” Gelukkig weten we het zeker: god bestaat niet…. Quod erat demonstrandum!
