Robot-sollicitaties en de kenterende “War on Drugs”

De voortgang doet me deugd vandaag. Er zijn twee berichten die erop wijzen dat de wereld toch een beetje wijzer aan het worden is.

Het eerste is dat de “War on Drugs” haar langste tijd gehad lijkt te hebben. De grote drugs-producerende landen uit Zuid-Amerika zitten met de V.N. om tafel om het falende bestrijdingsbeleid, dat al decennia lang voor een financiële aderlating zorgt die een nihil-effectiviteit heeft, om te buigen. Praktisch en logisch inzicht zijn het langzaam aan het winnen van het verstokte, bedilzuchtige en monomane anti-drugsbeleid dat werkelijk nergens goed voor is. Sterker nog: alle naties lijken verlekkerd naar de geprojecteerde belastingopbrengsten te lonken. Ik hoor hier en daar bedragen van miljoenen en zelfs miljarden fluisteren. Het vervangen van repressie voor fiscaal gewin verbaast me niks na al die crises, belastingontwijking en financiële tegenvallers.

Bericht twee is zo mogelijk nog leuker. Het meldt mij dat Google al tijden gebruik maakt van robots om sollicitaties af te nemen. Zelf zou ik er nog niet opgekomen zijn, maar de voordelen van een dergelijke noviteit zijn niet over het hoofd te zien. Ten eerste kan een robot niet discrimineren, dus als het goed is profiteren de traditioneel achtergestelden hiervan; de sollicitanten met buitenlandse namen bijvoorbeeld, of vrouwen. Ten tweede kan een robot niet onbewust iemand uitzoeken als hijzelf. Menselijke afnemers doen dat namelijk wel. Het gevolg: eenheidsworsten op de werkvloeren, om maar niet te spreken van een work-force van vlakke, suffe volgers, zonder enige spunk of ruggengraat. Een robot doet dat heel anders. Die heeft geen ego, dus die selecteert de meest geschikte mensen en niet de beste bipslikkers.

KnipselGeheel in lijn met de toenemende snelheid van vooruitgang lijkt het er op dat ik in mijn leven nog dingen ga meemaken die ik lang voor onmogelijk gehouden heb. Een volledig vrije drugsmarkt is er daar een van. Ik vraag me wel eens af hoe algemeen het begrip van “toenemende snelheid” eigenlijk is. Het betekent dat de vooruitgang steeds sneller gaat en dus ook dat de curve van progressie steeds steiler gaat lopen. Ondertussen zijn we het punt genaderd waarop deze vrijwel recht omhoog gaat en die knik ligt als het ware om de volgende hoek. Vanwege de relatieve complexiteit van dit idee voeg ik bij wijze van uitzondering maar een plaatje toe.

Wat uit dit alles duidelijk wordt is dat we ons – ik bedoel hier het gemene volk – met geen mogelijkheid kunnen voorstellen waar de vooruitgang ons over 10 jaar heeft gebracht. We bevinden ons wat dat inzicht betreft in een staat van “unheimische flux“, die ons de vertrouwde regressie naar onze traditionele inzichten en denkbeelden ontneemt. Ik geef het aan iedereen als gratis advies: er is geen betere hulp bij een dergelijke limbo dan een goedgeplaatste geestverruimende versnapering. Komt dat allemaal even mooi uit.

Wat zeg ik hier eigenlijk? We kunnen – denk ik wel eens – steeds slechter op ons innerlijke, door ons verleden gevormde kompas varen, omdat de wereld er steeds wezensvreemder uit gaat zien; en dat gaat nog steeds sneller ook. We hebben ondertussen een super dynamische, globale, cognitieve cultuur uitgerold, die van ons een aanpassingsvermogen vergt van een niveau dat nog nooit in de geschiedenis van ons gevraagd is. Geruststellend daarbij is wel dat Homo Sapiens ervoor in de wieg is gelegd. Ons brein kan veel meer hebben dan we nu denken. Het is de beste aanpassingsmachine / patroon-herkenner die het universum (voor zover wij nu weten) kent. Ik verwacht daarom ook dat we het in de toekomst eerder beter dan slechter zullen hebben.

Als het goed gaat bij de V.N. vandaag dan wordt het leven nog een stuk lekkerder ook, zij het vooral voor de liefhebbers…


UPDATE 21-4-2016: Vandaag meldt de krant dat zowel Mexico als Canada het kweken en recreatieve gebruik van wiet gaan legaliseren.

Turken, Turken en nog eens Turken. Overal Turken!
Hip in 2016: staatshervorming in Italië en Cuba