Vanaf vandaag schrijf ik hier in het Nederlands. Ik heb een boekje gelezen van ene Ronald van de Krol dat heet “Voertaal: English”. Van De Krol is een Amerikaans journalist met Nederlandse voorouders, en zijn boekje gaat over het zogenaamde “Dunglish”.
Dunglish? Inderdaad, Dunglish. Het is de samentrekking van “Dutch” en “English” en het beschrijft de meest voorkomende manieren waarop de Nederlanders het Engels plegen te verkrachten. Aldus Van De Krol.
Het had een leuk boekje kunnen zijn, met grappen en grollen en geinige anekdotes. Zo was het ook bedoeld als geschenk van de goedheiligman aan mij. Die dacht namelijk: “Als ik Carlito dit geef, dan gaat-ie vast nóg beter Engels schrijven op zijn weblog….” Dus Carlito leest het boekje en is vervolgens volledig gedesillusioneerd over zijn eigen Engelse schrijfvaardigheid. Dat was niet nodig geweest, stelt mijn huis-redacteur Engelse Zaken, want die vindt, als “Native Speaker”, dat mijn geschreven Engels goed te pruimen is en ik dus rustig kan doorgaan in deze taal. Maar het was de laatste druppel….
Van De Krol vindt namelijk dat wij helemaal niet goed zijn in Engels en dat we ons eens wat bescheidener op zouden moeten stellen. Ook al die mensen die denken dat hun Engels bovengemiddeld goed is. Maar wat als het gemiddelde al slecht is en iedereen in een soort waan leeft over zijn eigen kunde?
Dus ik dacht: “Weet je wat, meneer Van De Krol…..?
Al in een eerder stadium was ik bijna verleid tot omschakelen van taal, omdat ik tegen de beperkingen van mijn Engels aan liep. Mijn manoeuvreer-ruimte is in een taal die niet mijn moedertaal is, toch beperkter dan in het Nederlands. Dat geldt voor mijn Engels, mijn Duits en zeker voor dat kleine roestige prutbeetje Italiaans dat ik spreek. Dus elke keer als ik iets heel precies wil zeggen en ik niet op de juiste uitdrukking kom, moet ik er weer “omheen” zien te komen. Of ik kan natuurlijk wachten totdat mijn dame het stuk redigeert. Maar daar had ik steeds minder zin in en het begon me steeds meer te storen dat ik sneller kon denken dan schrijven.
Maar er was nog iets: ik kon me eigenlijk niet meer bedenken waarom ik in het Engels bleef schrijven. Waarom zou ik? Laat die niet-Nederlanders maar op de vertaal-knop drukken. Daar zitten 5 talen achter, en de kwaliteit ervan wordt steeds beter. (Dank, Google…!) Dus eigenlijk had het geen zin meer.
Vandaar: vanaf vandaag in het Nederlands! Die Engelssprekenden kunnen op het dak gaan zitten. Mijn stukken kunnen er alleen maar beter van worden, taalkundig gezien natuurlijk. Wat inhoud betreft blijven ze van hetzelfde allooi. Maar het gaat nu wel veel sneller, dat schrijven. Geweldig is dat eigenlijk. Heeeeeerlijk, dit Nederlands!
Hee, bedankt hè, van de Krol!
