2017 – Slapen zult gij niet sterven

Wie dit leest leeft nog en is waar­schijn­lijk – maar min­stens ho­pe­lijk – een gang naar de spoed­hulp be­spaard ge­ble­ven. In dat ge­val: ge­fe­li­ci­teerd met het le­ven en heb een goed 2017. Ik wens dat ie­der­een van har­te toe, sa­men met vol­doen­de seks, slaap en al­le an­de­re ge­neug­ten die het zwak­ke vlees van zo­veel ge­noe­gen voor­zien, want die zijn es­sen­ti­eel voor een sta­biel over­le­ven.

Zo, dat was voor­al voor hen die uit ar­moe­de nog geen ei­gen voor­ne­mens voor 2017 heb­ben. Ik heb ze wel en ik ben van plan ze na te gaan le­ven. Even­wel als ser­vi­ce aan de ver­lo­ren ziel die hier te­recht komt: als je nog niets weet dan is sla­pen wel het meest ef­fi­ci­ën­te en ef­fec­tie­ve – met de min­ste be­las­ting – dat je kunt voor­ne­men. Het kost geen bips, je hoeft er niets spe­ci­aals voor te doen an­ders dan op tijd in bed te gaan lig­gen en het ge­zond­heids­ef­fect is di­rect. Het lijkt in die zin een beet­je op stop­pen met ro­ken. Dat brengt met­een geld op en het heeft een bij­zon­der pro­ba­te wer­king op het ge­zond­heids­vlak. En ook daar­voor hoef je niets bij­zon­ders te doen an­ders dan iets te la­ten.

Sla­pen dus, en wel ge­noeg, dat zou het voor­ne­men voor 2017 van een he­le­boel men­sen moe­ten zijn, want er zijn he­le volks­stam­men die niet ge­noeg sla­pen. Ik kan mij af­vra­gen waar­om dat mijn zaak is, maar gek ge­noeg is het dat wel de­ge­lijk. Slaap-de­pri­va­tie op de ver­keer­de mo­men­ten is bij­zon­der slecht voor het li­chaam en kan do­de­lijk zijn. Dat is niet let­ter­lijk al­tijd het ge­val, maar voor de con­cen­tra­tie is het in ie­der ge­val wel zo. Dus ja, ik heb er iets mee te ma­ken als de pi­loot van mijn va­kan­tie­vlucht met te­veel dienst­uren ach­ter de knup­pel gaat zit­ten of als de chi­rurg die me moet ope­re­ren al 20 uur op haar be­nen staat. Bei­de ge­val­len zijn als je er goed over na­denkt bui­ten­ge­woon on­wen­se­lijk maar te­ge­lij­ker­tijd toch heel gang­baar. We snap­pen al­le­maal dat we geen dronk­aards ach­ter het stuur wil­len heb­ben en dat een goe­de nacht­rust es­sen­ti­eel is voor ons func­ti­o­ne­ren. Ge­luk­kig krij­gen ook steeds meer men­sen be­sef van de over­een­komst tus­sen die twee: zwa­re ver­moeid­heid is net zo slecht voor de pres­ta­tie als te­veel drin­ken. Toch ge­ven we ons re­gel­ma­tig zon­der een se­con­de ex­tra na­den­ken over aan func­ti­o­na­ris­sen die veel te kort ge­sla­pen heb­ben voor die le­vens-kri­ti­sche ac­tie die ze aan of voor ons moe­ten uit­voe­ren. Te­ge­lij­ker­tijd denk ik dat er wei­nig men­sen zijn die wil­lens en we­tens bij een dron­ken pi­loot in het toe­stel zou­den stap­pen.

Hoe zit het ei­gen­lijk met de ge­steld­heid van al die men­sen op de snel­weg om ons heen? Hoe goed zijn al die me­de­weg­ge­brui­kers te ver­trou­wen als ze met al hun hoog­moed en zelf­over­schat­ting al 24 uur ach­ter het stuur zit­ten? En kun­nen we dat even­tu­eel me­ten als we er een pro­ces van moe­ten ma­ken? Eer­lijk: wie heeft daar wel eens over na­ge­dacht? Ik be­doel maar. Als we dit jaar nog een zwar­te-piet-is­sue no­dig heb­ben, maar dan een­tje dat hout snijdt, dan hoe­ven we niet meer ver­der te zoe­ken.

Wat moe­ten we er­mee. Men­sen zijn geen goe­de zelf­re­gu­la­to­ren als het om slech­te ge­woon­tes gaat. Wel­licht kan een wil­le­keu­ri­ge po­pu­lis­ti­sche par­tij in haar pro­gram­ma op­ne­men dit per wet te re­ge­len, net zo­als dat voor het al­co­hol­pro­mil­la­ge waar­mee je niet meer ach­ter het stuur mag krui­pen ge­daan is? Een chi­rurg die aan een mens gaat sleu­te­len zou een aan­toon­baar vol­doen­de rust­pe­ri­o­de ge­had moe­ten heb­ben, ver­ge­lijk­baar met een vracht­wa­gen­chauf­feur die de weg op gaat. Er is een rij­tij­den­be­sluit, maar is er ook een ope­ra­tie­tij­den­be­sluit? Mis­schien moet ik de par­tij­en die over en­ke­le maan­den de Ver­se Ka­mer in­gaan eens wij­zen op de­ze gra­tis stem­men­trek­ken­de to­pic voor hun verkiezingsprogramma’s.

Py­thia van Delp­hi

Even iets an­ders: “Over­win­nen zult gij niet ster­ven” is een tekst van de Py­thia van Delp­hi – een no­toi­re drugs­ge­bruik­ster – twee mil­len­nia ge­le­den, die het graag aan de toe­hoor­der over­liet waar de ont­bre­ken­de kom­ma ge­plaatst moest wor­den. Dat was nog eens po­li­tie­ke re­to­riek avant la let­tre. De raad­vra­gen­de krijgs­heer die hier­mee naar huis werd ge­stuurd moest zelf maar kij­ken wat hij deed. Per­soon­lijk had ik er – mits ik juist ge­ci­teerd heb – “Ster­ven zult gij niet over­win­nen” van ge­maakt, wat nog een ex­tra laag­je am­bi­gu­ï­teit zou heb­ben toe­ge­voegd. Maar wie ben ik om een pries­te­res die knet­ter­sto­ned is met te­rug­wer­ken­de pre­ten­ties te ver­be­te­ren…?

En dan nog een voor hen die met ro­ken, drin­ken, drugs of iets an­ders wil­len stop­pen: “Er is niets mis met een goe­de ver­sla­ving en als je niet eet dan ga je dood.” Ik zou hun wil­len aan­ra­den zich niet te la­ten rin­ge­lo­ren door bet­we­te­ri­ge om­stan­ders die abu­sie­ve­lijk den­ken dat de mens als as­ceet is ont­wor­pen. In mijn op­tiek schept het heb­ben van een Ho­mo Sapiens brein de ver­plich­ting daar flink mee los te gaan, maar dat is een kwes­tie van per­soon­lij­ke smaak. Be­lang­rijk daar­bij is ma­tig­heid, in­tel­li­gen­tie en niet ster­ven.

Voor Ju­li­a­na van Oran­je lof, lof en nog eens lof
Ma­la­tes­ta 2: De­mo­cra­cy and An­ar­chy
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬