Ajax, Van Gaal en Cruijff – non-nieuws als hoofd-item

Ik kom er niet om­heen. Ik moet mijn er­ger­nis over het eer­ste nieuw­si­tem van gis­ter­avond 20.00 uur van mij af schrij­ven. De we­reld ver­gaat en de Eu­ro ver­zuipt. En wat brengt het NOS jour­naal ons als “be­lang­rij­ke” ope­ning? Dat Louis van Gaal, die geen vriend is van Johan Cruijff, al­ge­meen di­rec­teur wordt van Ajax! Waar gaat dit ei­gen­lijk over?

Het zit me zo dwars, dat ik er zelfs een we­Blog pa­gi­na mee ver­vuil.

Ajax is een schoon­maak­mid­del dat in mijn goot­steen­kast­je staat. Daar hoort het ook thuis. Johan Cruijff is een om­hoog­ge­val­len, bet­we­te­ri­ge hal­ve ga­re met een gro­te bek en een enor­me do­sis zelf­over­schat­ting, die net doet als­of hij Je­zus is en die – vol­ko­men on­te­recht – door de ge­mid­del­de Ne­der­lan­der voor ge­ni­aal wordt ver­sle­ten. En Louis van Gaal her­in­ner ik mij – van de zeld­za­me tv mo­men­ten waar­op ik net te laat was met weg­zap­pen – als een ar­ro­gan­te, sik­ke­neu­ri­ge kwal die net als de rest doet als­of voet­bal be­lang­rijk is.

He­laas, Ne­der­land is het met van Gaal eens over het laat­ste, an­ders was het eer­ste jour­naal-item gis­ter­avond wel iets an­ders ge­weest. Dat is wat er van ons ge­wor­den is, en he­laas niet al­leen hier maar over­al. We leg­gen we­reld­wijd een enor­me waar­de op vol­strekt fu­tie­le en mar­gi­na­le ac­to­ren zo­als voet­bal­lers, film­ster­ren en an­de­re pro­fiel­gei­le me­dia­per­soon­lijk­he­den. Ze pres­te­ren niets sub­stan­ti­eels voor het wel­zijn van de we­reld, maar ze krij­gen wel veel geld en aan­dacht – wat vol­strekt niet in ver­hou­ding is met hun bij­dra­ge aan on­ze voor­uit­gang. On­der­tus­sen be­zui­nigt Ne­der­land ra­di­caal en wordt de ver­zor­gings­staat lang­zaam maar ze­ker af­ge­bro­ken door een recht­se re­ge­ring die daar­mee – al­dus Rut­te – “een sig­naal naar de markt toe” wil ge­ven. Te­ge­lij­ker­tijd gaan er mil­jar­den Euro’s om in de sport- en (de her­sen­lo­ze) en­ter­tain­ment in­du­strie. En dat zijn niet on-vaak nog on­ze be­las­ting­cen­ten ook.

We le­ren on­ze kin­de­ren op de­ze ma­nier dat het be­lang­rij­ker is om een bal tus­sen twee pa­len door te schop­pen dan om een uni­ver­si­tai­re op­lei­ding te vol­gen die toe­gang geeft tot echt gro­te men­sen werk. Ik noem maar een zij­straat. We zijn mis­schien net zo de­ca­dent aan het wor­den – als we het al niet zijn – als de Ro­mei­nen in hun na­da­gen. En we we­ten ook al­le­maal waar­toe dat ge­leid heeft. Dat Ro­mein­se rijk met al haar pracht en praal is uit­ein­de­lijk hard en de­fi­ni­tief ge­val­len.

Ik zou me ka­pot scha­men als ik voor het oog van de na­tie to­taal on­be­lang­rij­ke troep zou cul­ti­ve­ren. Van de com­mer­ci­ë­le zen­ders ver­wacht ik niet an­ders. Die zijn nu een­maal spe­ci­aal ge­richt op de leeg­hoof­di­ge bank-aard­ap­pel. Maar het acht uur Jour­naal? Ik zou zeg­gen: “Me­neer NOS Jour­naal, uw pri­o­ri­teit­stel­ling is een aan­flui­ting!”