Als je GEEN oplossing wilt, praat dan met een vrouw…

Het zal in hui­ze Car­li­to Wel­te­vree gaan zo­als in de mees­te ge­zin­nen waar­in zich min­stens één da­me be­vindt: zo af en toe moe­ten de be­slom­me­rin­gen van de dag wor­den door­ge­no­men om stoom af te kun­nen bla­zen. Bij ons is dat het pre­ro­ga­tief van moe­der de vrouw, die in de re­gel – zo­als veel van haar lot­ge­no­ten – de com­plexi­teit van de werk­dag met een kor­te en ver­los­sen­de klaag­zang van zich af­schudt.

So far, so good. Ik heb on­der­tus­sen ge­leerd om met ge­duld te ont­van­gen en voor­al niet te wil­len zen­den. Maar dan gaat het vaak nog net even an­ders dan ge­pland. Plots­klaps scha­kelt dan, mid­den in zo’n li­ta­nie, mijn jon­gens-brein in en ga ik me in­hou­de­lijk met de za­ken be­zig­hou­den. Dat is ook het mo­ment waar­op moe­ders ra­pen in één keer gaar zijn.

Het werkt nu een­maal zo bij ons he­ren: spreek ons aan met een pro­bleem en we gaan naar op­los­sin­gen zoe­ken. Dat is wat ik zelf ook ver­wacht van ie­mand met wie ik mijn spin­sels (of is­sues, uit­da­gin­gen) deel. Ik wil dat mijn luis­te­raar mee­denkt en mee-ma­noeu­vreert, an­ders kan ik net zo goed er­gens an­ders heen met mijn ge­doe. Man­nen­vrien­den on­der el­kaar zijn op­los­sings­ge­richt, recht­lij­nig en ze hel­pen el­kaar. Zo is het en zo moet het ook blij­ven.

De Pav­lov-op­los­sings­at­ti­tu­de – die ik thuis naar­stig pro­beer te on­der­druk­ken – is er een die vol­gens mij in niet ge­rin­ge ma­te heeft bij­ge­dra­gen aan de over­le­ving van on­ze soort. Die prak­ti­sche in­steek van ons moet zo’n 2- tot 300.000 jaar ge­le­den heel erg han­dig zijn ge­weest, want an­ders had­den die hon­ge­ri­ge be­ren te eten ge­had in plaats van die ja­gers en had ik hier nu niet ge­ze­ten. Snel kun­nen re­a­ge­ren op dy­na­mi­sche om­stan­dig­he­den, een scher­pe fo­cus en voor­al ef­fi­ci­ënt en doel­ma­tig kun­nen com­mu­ni­ce­ren zijn ei­gen­schap­pen die er bij ons man­nen al heel lang in­zit­ten en waar­op de evo­lu­tie ons ge­na­de­loos heeft ge­se­lec­teerd. Daar­naast de­den de da­mes, die een ge­schik­te DNA-pro­vi­der voor hun aan­staan­de kroos zoch­ten, het­zelf­de. Een luis­te­rend oor was daar­bij vol­strekt on­be­lang­rijk. Er moest eten op de plank, de groep moest wor­den be­schermd en er moest na­ge­slacht ko­men. Het wa­ren daar­om de spie­ren, ha­ren, bouw, ef­fec­ti­vi­teit en de slag­kracht van de man en kan­di­daat vrij­er die voor de da­mes tel­den. Dat zijn dus ook de spe­ci­fi­ca­ties waar­op wij man­nen tot ze­ker 12.000 jaar ge­le­den – een scha­me­le mug­gen­scheet in evo­lu­tie­tijd – al­tijd zijn af­ge­re­kend. Wij kun­nen er dus he­le­maal niets aan doen dat we zijn zo­als we zijn!

An­der­zijds zul­len de da­mes even­eens zijn ge­vormd door de­zelf­de me­cha­nis­men als wij, met dat ver­schil dat de sek­su­e­le se­lec­tie in de eer­ste helft van on­ze soort-car­ri­è­re ge­heel door vrou­wen werd ge­daan. Waar­schijn­lijk is dat nog steeds het ge­val, al den­ken wij na­tuur­lijk graag wat an­ders. Het is daar­om best ei­gen­aar­dig dat de da­mes zo’n enorm punt ma­ken van de op­los­sings­ge­richt­heid die ze aan man­nen zo ir­ri­teert als ze hun ding al­leen maar wil­len “boun­cen”. Da­mes – zo hoor ik – wil­len voor­al hun ver­haal kwijt en zijn al pra­tend niet ge­ïn­te­res­seerd in wel­ke op­los­sings­rich­ting dan ook. Dat luis­te­ren­de oor is op zo’n mo­ment wel ge­wenst, maar al­le aan­pa­len­de ad­vie­zen, op­los­sin­gen, aan­pak­ken en per­spec­tie­ven waar­mee de ge­mid­del­de ke­rel al snel aan­komt dus niet.

Het zou al­le­maal goed kun­nen gaan als de he­ren zich de da­mes-wens ste­vig in hun oren zou­den kno­pen. Het pro­bleem daar­bij is ech­ter dat wij man­nen daar­mee recht te­gen on­ze men­ta­le stroom in moe­ten zwem­men. En waar­om ei­gen­lijk? Waar­om moe­ten wij ons ei­gen­lijk aan­pas­sen (…de fac­to down­g­ra­den vol­gens som­mi­gen…) aan de­ze voor ons zeer ei­gen­aar­di­ge aan­pak van za­ken? Het zal best wel heel mee­gaand en di­plo­ma­tiek zijn al­le­maal, maar in fei­te is het bui­ten­ge­woon on­han­dig. Be­ter zou het zijn als er een func­ti­o­ne­le schei­ding komt in de ver­wach­tin­gen waar­mee me­vrouw een “ge­sprek” in gaat. Waar­om laat die le­gen­da­ri­sche in­tu­ï­tie haar daar zo in de steek en denkt ze dat haar man­ne­lij­ke part­ner zich als een vrien­din moet ge­dra­gen? Het is ten­slot­te geen ra­ket­we­ten­schap: als je op­los­sin­gen wilt, dan praat je met een man. Wil je geen op­los­sin­gen, dan praat je met een vrouw. Je moet dan echt niet bij die man zijn. Dat is voor ie­der­een han­dig om te ont­hou­den.


Up­da­te 3 ju­ni 2017: Soms komt er com­men­taar dat hout snijdt. Bij de­zen dat van een van mijn zeer ge­waar­deer­de en voor­al on­ge­kend recht­lij­ni­ge da­mes-ka­me­ra­den:

Over dat man/vrouw ge­doe heb ik nog wel een op­mer­king, want het zit com­plexer in el­kaar dan je denkt. Een vrouw wil EERST dat haar man naar haar luis­tert, te voor en te na, van voor naar ach­ter en dan weer te­rug. Pas als die man HE­LE­MAAL be­gre­pen heeft waar het om gaat, moet hij haar ogen­blik­ke­lijk uit de brand hel­pen met een pas­sen­de op­los­sing. Het fnui­ken­de zit hem na­tuur­lijk in de woord­jes he­le­maal be­gre­pen wor­den, want hoe de­fi­ni­eer je dat in vre­des­naam. Kijk een man die humt als zijn vrouw haar klaag­zang doet en door­gaat met de krant le­zen, dat gaat niet goed. Maar een man die hal­ver­we­ge het ver­haal denkt dat hij het SNAPT en al met een op­los­sing komt, krijgt ook de wind van vo­ren want ze moet eerst haar he­le ver­haal doen an­ders voelt ze zich niet be­gre­pen…

Het blijft een bij­zon­der fe­no­meen, want het kan zelfs zo zijn dat als de vrouw zich HE­LE­MAAL be­gre­pen voelt (waar­van de spe­ci­fi­ca­ties en ac­tu­e­le de­fi­ni­tie niet he­le­maal een­dui­dig en al­tijd gel­dend zijn), dan hoeft er niet eens meer een op­los­sing. En dat is voor het op­los­sings­ge­rich­te brein van de man niet te doen: al die tijd be­ste­den zon­der iets op te los­sen….”

De G20 2017 top in Ham­burg – Wel­co­me To Hell
Ode aan de E-num­mers (2017) – Ro­san­ne Hertz­ber­ger
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬