Amsterdam – toeristenval & off-limits voor Nederlanders

Ik geef toe: het is niet bijs­ter slim om naar Am­ster­dam te gaan en dan ook nog te den­ken dat je er zon­der al te­veel kleer­scheu­ren van­af gaat ko­men. De­ze aan­te­ke­ning heeft maar één doel en dat is de frus­tra­tie over dat Noord-Hol­land­se ro­vers­nest van mij af­schrij­ven. Om maar al­vast te waar­schu­wen: de­ze no­ti­tie is daar­om geen reet aan.

Am­ster­dam is groot en daar­om zou ik het niet in een en­ke­le adem een flutstad moe­ten noe­men. Maar ik doe het – niet zon­der goe­de re­den – toch. De aan­lei­ding: af­ge­lo­pen zon­dag ben ik met mijn da­me naar de hoofd­stad ge­reisd om er twee din­gen te doen. 1: We heb­ben de ten­toon­stel­ling over de laat­ste da­gen van de Romanov’s (Rus­lands Tsa­ren-dy­nas­tie en jam­mer­lijk slacht­of­fer van de bol­sje­wie­ken én van de stu­pi­di­teit van de laat­ste soe­ve­rein Ni­co­laas II) be­zocht en 2: we zijn naar de film “Dun­kirk” (2017) van Chris­top­her No­lan ge­weest; in het Tusch­in­ski the­a­ter nog wel.

Ik moet toe­ge­ven: die laat­ste ge­le­gen­heid is de mooi­ste bios­coop die ik in mijn le­ven ooit ge­zien heb en ik maak me sterk dat er op de­ze pla­neet über­haupt geen mooi­er exem­plaar be­staat. Nu ben ik be­voor­oor­deeld, want ik heb een zwak voor Art De­co, een stijl die niet te ver­be­te­ren is. Naar mijn be­schei­den me­ning is er nooit meer iets fraai­ers ge­maakt dan dat en is de we­reld er sinds­dien al­leen maar le­lij­ker op ge­wor­den. Tusch­in­ski com­bi­neert Art De­co, Art Nou­veau (Ju­gend­stil) én Am­ster­dam­se School, dus dat ding kan bij mij he­le­maal niet meer stuk; te­meer om­dat ik ook erg ge­char­meerd ben van die laat­ste twee stij­len. Dan heb­ben we er ook nog een ui­ter­ma­te aan te ra­den film ge­zien, dus wat die ac­ti­vi­teit be­treft zijn we ach­ter­af best hap­py. Wat de Her­mi­ta­ge aan­gaat is het ech­ter iets­jes min­der, want per­soon­lijk vond ik de ten­toon­stel­ling over de Romanov’s en hun lot tij­dens de Rus­si­sche re­vo­lu­tie wat ma­ger­tjes voor een re­de­lijk in­ge­le­zen ie­mand en de €17,50 die ik er per per­soon voor moest neer­tel­len. Even­wel is het voor de leek een leu­ke wrap-up van de re­vo­lu­tie, de ach­ter­gron­den en de ge­vol­gen er­van dus weg­ge­gooi­de moei­te was het niet. Ei­gen­lijk was de dag in het al­ge­meen best aan­ge­naam, want zo’n uit­stap­je met moe­ders al­leen, zon­der de kin­de­ren, heeft al­tijd wel wat bij­zon­ders.

Maar toch: er stoort me (ook ach­ter­af) van al­les aan dat Am­ster­dam­se. Om te be­gin­nen kan ik me niet voor­stel­len dat je er zou wil­len wo­nen. Daar­voor is – als je dan toch groots en steeds wilt – Rot­ter­dam veel be­ter ge­schikt. Die stad is mooi­er, be­ter in el­kaar ge­zet en veel be­taal­baar­der dan Am­ster­dam. Bo­ven­dien is het er niet ver­ge­ven van de toe­ris­ten die niets be­ters we­ten te ver­zin­nen dan zich te­ge­lij­ker­tijd een de­li­ri­um te drin­ken en een bloed­flauw­te te blo­wen. De bij­zon­der zie­li­ge ver­to­ning van al die vaag­ge­rook­te waas­koe­ken die de stra­ten (over-)bevolken zul je in Rot­ter­dam niet mee­ma­ken. Om die re­den al­leen al zou ik in Am­ster­dam zo­maar een acu­te he­kel aan ver­tier­ver­slaaf­de bui­ten­lan­ders kun­nen krij­gen.

De Am­ster­dam­se mid­den­stand gaat el­ke wag­ge­len­de en dom­kwa­ken­de toe­rist ech­ter ruim voor in mijn ir­ri­ta­tie. De (jon­ge) bui­ten­lan­ders in Am­ster­dam zijn ir­ri­tant, luid­ruch­tig en on­ge­ma­nierd, maar de lo­ka­le mid­den­stand is veel er­ger dan dat. Al­les wat geen fran­chi­se is en wat door moet gaan voor au­then­tiek Am­ster­dam­se ho­re­ca is een schaam­te­lo­ze toe­ris­ten­val met veel te ho­ge prij­zen. Zo heb­ben we heel even bij een tent ge­naamd “Aen’t Wa­ter” ge­ze­ten en ik heb daar de exor­bi­tan­te som van €11,- be­taald voor twee kop­pen uit een au­to­maat ge­tap­te, zeer twij­fel­ach­ti­ge kof­fie! Toen ik die kwa­li­teit proef­de en de re­ke­ning zag wist ik het ze­ker: Am­ster­dam is een stad die ge­me­den dient te wor­den, om­dat het zich klaar­blij­ke­lijk vol­le­dig richt op de toe­rist die on­ge­ge­neerd lijkt te moe­ten wor­den uit­ge­kleed; fi­nan­ci­eel dan. En de in­ci­den­te­le Ne­der­land­se be­zoe­kers van die beer­put van uit­zui­gers mo­gen ge­zel­lig mee­lij­den. Zo werkt dat daar.

Ita­lië heeft een wet die voor­schrijft dat ik voor €1,- over­al in het land een kop kof­fie kan ko­pen. Dat geldt zo­wel op het San Mar­co-plein in Ve­ne­tië als op de Pon­te Vec­chio in Flo­ren­ce. Zo­iets zou in Ne­der­land ook niet mis­staan. He­laas be­staat daar­voor het draag­vlak noch de po­li­tie­ke wil, want de Ne­der­land­se han­dels­geest schrijft nu een­maal voor dat je voor een dienst of pro­duct kunt vra­gen wat een gek er­voor geeft. Zo is dit land ten­slot­te ook groot ge­wor­den: door de ver­re, op il­le­ga­le wij­ze ver­kre­gen ge­bieds­de­len en hun in­heem­se be­vol­kin­gen weer­ga­loos te plun­de­ren. El­kaar naai­en mag en wordt ge­waar­deerd in dit land, want je hoeft ten­slot­te geen za­ken met el­kaar te doen…

Noord-Ko­rea & Kim Jong-un: China’s zorg­kin­de­ren
Met stip ge­ste­gen in de Flut­Land­Pa­ra­de: Ita­lië
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬