Ara­bie­ren op Mars

De eerst bar­re grap schiet me bij de­ze kop al ge­lijk te bin­nen: die Emi­ra­ten-Ara­bie­ren zijn zand­ha­zen dus ze gaan zich op Mars best thuis voe­len. Al­le hi­la­ri­teit ter­zij­de ech­ter, heeft dit schijn­baar on­be­te­ke­nen­de be­richt over dit te­ge­lijk zeer am­bi­ti­eu­ze plan toch een he­le po­si­tie­ve on­der­toon. Die ligt in de­zelf­de lijn als Kennedy’s op­mer­king in het be­gin van de ja­ren 1960 dat “Ame­ri­ka, voor­dat het de­ca­de ten­ein­de is, een man op de maan zal lan­den. Niet om­dat het mak­ke­lijk, maar om­dat het moei­lijk is.” (Met ex­cuus voor de pla­thol­land­se pseu­do-ver­ta­ling.)

Of­wel, die Ara­bie­ren wil­len hun we­ten­schap­pe­lij­ke ca­chet zo op­krik­ken dat ze over 100 jaar ie­mand op Mars neer kun­nen zet­ten. Het lijkt ver weg, maar het is nu een­maal in­ge­wik­keld voor een struc­tu­reel ach­ter­lijk land – waar pa­ter­na­lis­ti­sche on­der­druk­king en stich­te­lij­ke bet­we­te­rig­heid de bo­ven­toon voe­ren – om het tech­no­lo­gi­sche en we­ten­schap­pe­lij­ke ka­li­ber te ha­len dat voor een der­ge­lij­ke mis­sie nood­za­ke­lijk is. Want ga er maar aan staan: de al eeu­wen du­ren­de be­lab­ber­de po­si­tie van vrou­wen en on­ge­lo­vi­gen in de Ver­e­nig­de Ara­bi­sche Emi­ra­ten heb­ben ge­zorgd voor een af­ge­stompt en in­flexi­bel volk, dat over­tuigd is van de su­pre­ma­tie van de man, van Al­lah en van de draag­baar­heid van de thee­doek als hoofd­dek­sel. Die eso­te­ri­sche on­zin moe­ten ze gro­ten­deels* gaan af­le­ren als ze in de ra­ce om Mars ook maar een schijn van kans wil­len heb­ben. Ze zul­len de na­tie er­voor moe­ten her­or­ga­ni­se­ren, met de na­druk op de ont­wik­ke­ling van we­ten­schap. Want voor de ver­we­zen­lij­king van een com­plex doel als een be­mens­te Mars­ko­lo­nie kom je niet weg met een in­tel­lec­tu­eel ge­am­pu­teerd volk.

Kort­om, ik ben he­le­maal voor een Ara­bi­sche ko­lo­nie op Mars. De Ara­bie­ren die daar straks op de ro­de pla­neet staan zijn struc­tu­reel an­de­re men­sen dan die wij nu in on­ze aard­se zand­bak te­gen­ko­men. Ze zul­len voor­al be­te­re, min­der bij­ge­lo­vi­ge en meer se­cu­lie­re men­sen zijn. Dat is in al­le op­zich­ten al een gro­te winst. Dat ze er lan­ger voor in­plan­nen dan de tien jaar van Ken­ne­dy is lo­gisch. Ze moe­ten ten­slot­te pro­be­ren om een ach­ter­stand van bij­na 400 jaar te com­pri­me­ren tot één en­ke­le eeuw. En in die tijd moe­ten ze hem nog weg­wer­ken ook. Dat is, als het ze lukt, best een he­le pres­ta­tie.


*) Ook de Ame­ri­ka­nen zijn nooit he­le­maal los van zwe­ve­rig­heid en een ba­di­ne­rend vrou­wen­beeld ge­ko­men. En ze wa­ren dat ze­ker in de ja­ren 1960 niet. Toch heb­ben ze men­sen op de maan ge­zet. Be­schei­den ge­do­seer­de waan­zin mag dus best, ook als er een puur wetenschappelijk/technologisch doel ge­haald moet wor­den. Ove­ri­gens weet ik niet he­le­maal waar­over ik het heb; ik kan niet in­schat­ten hoe er in de ja­ren 1960 in Ame­ri­ka over gods­dienst ge­dacht werd. Mis­schien was het land toen een stuk meer se­cu­lier dan het nu is.