Blue Moon

Ik ge­loof dat het de­ze Jeff Be­zos was die laat­ste­lijk een van de duur­ste schei­ding op de­ze pla­neet ooit voor zijn kie­zen kreeg; zo’n 36 mil­jard dol­lar, staat me bij. Het heeft hem niet zicht­baar tot vi­sie weer­hou­den. De­ze man “lan­ceer­de” gis­te­ren een nieuw ty­pe maan­lan­der, dat kwa en­gi­nee­ring en smoel de Apol­lo LM’s van de ja­ren 1960–70 mij­len­ver voor­bij­streeft.

Blue Moon. Vi­si­o­nair, hoog­staand, mo­du­lair, re­cy­cle­baar en ei­gen­lijk ge­woon erg mooi.

Niet gek na­tuur­lijk, want de tech­niek heeft on­der­tus­sen op zijn minst niet stil ge­staan. Het bij­zon­de­re aan Blue Moon vind ik voor­al dat Be­zos een pri­va­te in­ves­teer­der is, die het gou­ver­ne­men­te­le NASA wat in­no­va­tie be­treft het na­kij­ken laat; en kwa stijl trou­wens ook.

Plaat­jes spre­ken in dit ge­val be­ter dan woor­den. Zie de ver­ge­lij­king hier­bo­ven en on­der. Ik vind Blue Moon ge­ni­aal. Ver­ge­le­ken daar­mee is Apol­lo een clun­ky, bij el­kaar ge­raap­te puin­zooi, waar­in je nog niet dood ge­von­den wilt wor­den. (Wat ge­luk­kig nooit ie­mand is over­ko­men.) Noem me een on­ver­be­ter­lij­ke Ita­li­aan, maar din­gen moe­ten in mijn op­tiek naast goed ook mooi zijn.

Het is vast niet eer­lijk de­ze twee maan­lan­ders, die drie ge­ne­ra­ties uit el­kaar lig­gen, met el­kaar te ver­ge­lij­ken, maar ik doe het toch. Blue Moon zou het in de dis­co een stuk be­ter doen dan haar voor­gan­ger. Haar ron­de lijn smoelt veel aan­ge­na­mer dan het hoe­ki­ge voor­ko­men van de LM.. Je zou er zo de hand van Pin­in­fa­ri­na in her­ken­nen. Het zou wat zijn en ik acht Be­zos er­toe in staat. Zijn cre­a­tie komt ten­slot­te voor het oog van de we­reld op de maan te staan. Dat mag wat extra’s kos­ten.

De Apol­lo Lu­nar Mo­du­le. Ook hoog­staand, voor haar tijd ook vi­si­o­nair maar spuug­le­lijk en one-ti­me-use.

Wat me naast de pret­ti­ge lijn op­valt is het tech­nisch en func­ti­o­ne­le ver­schil. De mo­du­la­ri­teit van Blue Moon ziet er op het eer­ste ge­zicht veel be­ter door­dacht uit dan die van Apol­lo. De ver­eis­ten en daar­uit vol­gen­de spe­ci­fi­ca­ties zul­len ook fun­da­men­teel an­ders zijn ge­weest: duur­zaam­heid en re­cy­cle­baar­heid zijn hier­bij nieu­we, hip­pe buzz­words, die in de ruim­te­vaart van vroe­ger geen plaats van be­te­ke­nis had­den. Nu is dat an­ders. Sa­men met de Spa­ce-X draag­ra­ket van Musk is op het vlak van re­cy­cle­baar­heid al­leen al veel ver­be­terd. We wor­den wij­zer, naar het zich laat aan­zien, maar in de ge­val­len Musk en Be­zos wordt voor­al ook dui­de­lijk dat het niet al­tijd han­dig is om een over­heids­or­ga­ni­sa­tie over ver­nieu­wing te la­ten gaat. Apol­lo had vrij­wel on­be­perk­te re­sour­ces. Daar­en­te­gen wil­len Musk en Be­zos voor­al com­mer­ci­ë­le le­vens­vat­baar­heid, wat in de verste ver­te niet rijmt met de ter­men “on­be­perkt” en “re­sour­ces”. In dit ge­val doen de en­tre­pre­neurs het dui­de­lijk veel be­ter, want daar ko­men nu dus uit­ein­de­lijk ma­chi­nes zo­als Blue Moon en Spa­ce-X uit: Be­ter, Goed­ko­per en voor­al Veel Mooi­er.

Nu is het nog wach­ten op een “Boy­an Slat in Spa­ce”, die het ruim­te­puin, dat na on­der­tus­sen 62 jaar ruim­te­vaart rond on­ze pla­neet cir­kelt, gaat op­rui­men. Dat wordt een moei­lijk pro­ject maar wel van le­vens­be­lang voor ie­der­een die in de toe­komst voet bui­ten on­ze damp­kring gaat zet­ten. Ik gok dat ook daar een par­ti­cu­lier ini­ti­a­tief het voor­touw gaat ne­men.

Spa­ce X

Geef een reactie