Christenunie in het kabinet: degeneratie dreigt

Daar zie ik van­daag in mijn krant toch even een be­lang­rij­ke en zeer bruik­ba­re poin­ter voor de for­ma­teur van ons nieu­we ka­bi­net: Ra­oul du Pre schrijft in De Volks­krant dat het raad­zaam is om “ethi­sche kwes­ties bui­ten het re­geer­ak­koord te hou­den.” Ik kan dat ad­vies goed vol­gen. Het zou de Chris­ten­Unie, die nu dreigt een se­ri­eu­ze op­tie voor de for­ma­tie te wor­den, in be­lang­rij­ke ma­te neu­tra­li­se­ren in haar kruis­tocht te­gen de me­disch-we­ten­schap­pe­lij­ke voor­uit­gang.

In de pers van van­daag wordt het is­sue rond het “Ein­de-Le­ven-Ver­haal” – waar­in wordt vast­ge­legd wat er wel en niet mag rond het be­ëin­di­gen van een le­ven – als groot­ste strui­kel­blok tus­sen het (ech­te) li­be­ra­le D66 en de Chris­ten­Unie ge­noemd. Chris­te­nen vin­den in de re­gel dat je een mens mag la­ten lij­den en cre­pe­ren tot­dat on­ze lie­ve heer het be­lieft ie­mand te ver­los­sen. De ach­ter­grond is die niet uit te roei­en en vol­strekt ima­gi­nai­re “ziel” die de mens zou heb­ben en die ons door god himself ge­ge­ven zou zijn. Wij ster­ve­lin­gen mo­gen niet zelf be­pa­len wan­neer het voor de­ze ziel tijd is om weer naar de he­mel te­rug te ke­ren. Dat be­paalt god al­leen, en wel – om maar wat voor­beel­den te noe­men – door een na­tuur­lij­ke dood op ho­ge leef­tijd, een on­ge­luk of een ziek­te tij­dens de kin­der­ja­ren, oor­log, straat­ge­weld of een vol­strekt on­be­grij­pe­lij­ke ge­beur­te­nis zo­als een ter­ro­ris­ti­sche aan­slag.

Voor mij zijn die din­gen een in­di­ca­tie dat een om­ni­po­ten­te god – zo wraak­zuch­tig, slecht en voor­al men­se­lijk als hij wordt af­ge­schil­derd – niet echt kan zijn. Het lijkt er eer­der op dat gods on­be­trouw­ba­re hu­meur wordt goed­ge­praat als zijn­de “zijn on­door­gron­de­lijk­heid” waar de mens niet bij kan. Chris­te­nen zien daar­in juist het be­wijs voor zijn be­staan en voor zijn su­pe­ri­eu­re, on­me­te­lij­ke, on­ken­ba­re wijs­heid en drijf­ve­ren. Chris­te­nen zijn – we kun­nen er niet om­heen – niet erg goo­chem in die zin. En draai­kon­ten zijn het ook. Om bij­voor­beeld toch vlees te kun­nen eten heb­ben ze be­dacht dat die­ren juist geen ziel heb­ben. Een voor­tij­di­ge eu­tha­na­sie op koei­en, kip­pen en var­kens is der­hal­ve geen en­kel pro­bleem; ze­ker niet om de dis mee te voor­zien.

Chris­te­nen zul­len geen punt ma­ken van pre­na­taal en em­bry­o­lo­gisch on­der­zoek, ver­e­de­ling of ge­rich­te fokprogramma’s als het om die­ren gaat, zo­lang de vee­sta­pel lek­ker ge­vuld blijft. Er moet ten­slot­te wor­den ge­ge­ten. On­der die wer­ke­lijk­heid ko­men ook zij niet uit. Maar em­bry­o­lo­gisch on­der­zoek op mensenembryo’s om de kwa­li­teit van ons ei­gen le­ven te ver­be­te­ren, ziek­tes te voor­ko­men en de­fec­ten te re­pa­re­ren, is niet in de haak. De mens wordt om een of an­de­re re­den aan de top van de schep­ping ge­zet, met als idee dat zij kan doen en la­ten wat ze wil om zich­zelf te voe­den met wat ze maar te­gen­komt. Maar kom aan de mens zelf en je krijgt een pro­bleem met god; of in ie­der ge­val met zijn aard­se, hy­po­crie­te lui­te­nants, die zeg­gen te we­ten wat god (ja, dat fan­ta­sie­fe­no­meen) wel of niet goed vindt. Kort­om, de chris­te­lij­ke mo­raal is op­por­tu­nis­tisch en in­con­sis­tent maar ook voor­al de dood­steek voor de voor­uit­gang in de me­di­sche we­ten­schap.

Te­rug­ko­mend op het bo­ven­staan­de ad­vies van Du Pre: ik had me al eens be­dacht dat er een ka­bi­net ge­vormd zou moe­ten wor­den met al­le par­tij­en bo­ven een be­paal­de kies­norm. Elk van die par­tij­en mag mi­nis­ters en staats­se­cre­ta­ris­sen le­ve­ren naar ra­to van haar ver­kie­zings­re­sul­taat. Het ka­bi­net wordt daar­mee een ech­te af­spie­ge­ling van de ver­kie­zings­uit­slag (wat het nu niet hoeft te zijn) en een moei­za­me for­ma­tie be­hoort voor eens en voor al­tijd tot het ver­le­den. En als de he­te hang­ta­boes in de ka­mer wor­den af­ge­stemd in plaats van dat ze wor­den ge­re­geld in een re­geer­ak­koord, dan heb­ben we een groot pro­bleem op­ge­lost. Er is vol­gens mij niets mis met het zoe­ken van draag­vlak bij de volks­ver­te­gen­woor­di­ging voor op han­den zijnd be­leid. Het is in ie­der ge­val be­ter dan een re­geer­ak­koord waar­in De Ka­mer bui­ten spel wordt ge­zet.

Ode aan de E-num­mers (2017) – Ro­san­ne Hertz­ber­ger
We­ten­schap-bas­hing in Ame­ri­ka en Tur­kije
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬