De Fa­ceBook re­Hash ma­chi­ne

Ik geef toe, ik heb een fa­cebook ac­count voor pri­vé­doel­ein­den. Daar heb ik mo­men­teel iets meer dan 100 vrien­den. Het is een gei­nig plat­form waar­op ik kan vol­gen wat ze be­zig­houdt, want de mees­ten plaat­sen gul en on­be­heerst hun in­houd. Al­thans, dat zou zo kun­nen zijn, wa­re het niet dat de spoe­ling bij na­de­re be­schou­wing ei­gen­lijk heel erg dun is.

Als ik de rol van mijn con­tac­ten eens door­lees – op mo­men­ten dat ik om ac­tie ver­le­gen zit en daar­voor te lui ben – valt mij op dat de mees­te in­tel die wordt ge­deeld twee­de- of zelf nog veel ou­de­re­hands is. Dat is best jam­mer, want ik ver­moed van min­stens de helft van mijn Fa­ceBook ka­me­ra­den dat ze ook iets au­then­tieks te mel­den heb­ben. Er zit­ten schrij­vers, den­kers, ar­ties­ten, we­ten­schap­pers en ex­cen­trie­ke­lin­gen tus­sen, die met wei­nig moei­te hun ei­gen in­houd zou­den kun­nen ma­ken. Even­wel de­len ook zij meer pro­fa­ne me­mes, oud­bak­ken pla­ti­tu­des of grijs­ge­speel­de vi­deo-flick­jes die ze er­gens uit cy­ber­spa­ce heb­ben ge­plukt dan door­wrich­tels die uit het ei­gen brein zijn ont­spro­ten.

Ik heb in een re­cent ver­le­den een keer al mijn con­tac­ten die zelf niets te mel­den had­den, maar die voor­al re­Hash­te wat hen voor de voe­ten kwam, uit mijn lijst ge­gooid. Dat was niets per­soon­lijks ver­der, maar het was een di­rec­te af­ge­lei­de van mijn voor­keur voor ori­gi­na­li­teit en au­then­tie­ke in­houd. Dat doe ik niet nog een keer, want dan houd ik wei­nig con­tac­ten over. Toch heb ik re­gel­ma­tig de on­be­dwing­ba­re nei­ging om de vrien­den op mijn lijst tot pro­duc­tie aan te spo­ren. Je zou toch wil­len dat we al­le­maal zelf kun­nen na­den­ken en dat we daar­aan een vorm kun­nen ge­ven waar an­de­ren iets aan heb­ben? Noem me ou­der­wets, maar ik zou dat graag op de Fa­ceBook-rol te­rug wil­len zien.

Dus bij de­zen doe ik toch maar de op­roep aan ie­der­een die dit leest om zelf cre­a­tief te wor­den en de zelf­ge­bak­ken her­sen­spin­sels fraai vorm­ge­ge­ven aan cy­ber­spa­ce te over­han­di­gen. Veel moei­te kan het niet zijn. We heb­ben al­le­maal toch dat mi­ni­mum aan ver­eis­te in­tel­li­gen­tie aan boord, zou je zeg­gen? Ik ga er voor de di­plo­ma­tie – en de am­bi­tie om mij­zelf niet in de­pres­sie te ver­lie­zen – maar even van uit dat ik er niet naast zit.

Geef een reactie