De vrij­heid van Sin­ter­klaas­heid…

Ne­der­lan­ders zijn bra­ve, vlak­ke bur­gers met wei­nig stijl­ge­voel en een re­gel­ma­tig ge­brek aan ge­ne­ra­le po­li­tes­se. Bo­ven­dien zijn ze – vol­gens de over­le­ve­ring – no­toir to­le­rant. Op zich is dat al­le­maal best ver­teer­baar, al­leen wan­neer er emo­ti­o­neel zwaar weer ont­staat over een zo­ge­naamd volks-is­sue, dan kan de Hol­land­se Bra­ve­rik toch ui­terst ve­nij­nig uit de bocht vlie­gen. On­der­tus­sen we­ten we het toch al­le­maal heel ze­ker: als je in Ne­der­land je hoofd bo­ven het maai­veld uit­steekt, dan moet hij er­af. Het is zo’n ty­pisch Ne­der­lands ge­zeg­de dat nie­mand schijnt te we­ten dat er bij na­de­re be­schou­wing geen ene bips van over­eind blijft. En wel hier­om…

Ten eerst heerst hier te lan­de de­zelf­de geil­heid voor high-per­for­mers als waar ook el­ders. Top­spor­ters en ar­ties­ten – of­wel B(N)-ers in het al­ge­meen – wor­den hier net zo hui­zen­hoog ge­schat als op de rest van de pla­neet. Het ge­vleu­gel­de edoch vol­strekt on­zin­ni­ge ada­gi­um hier­bo­ven klopt dus van geen kan­ten. Maar er is min­stens nog een re­den, en dat is de ab­so­lu­te de­bi­li­teit die som­mi­ge men­sen hier en plein pu­bli­que dur­ven te eta­le­ren; daar­mee hun ei­gen hoofd mij­len­ver bo­ven het maai­veld uit­ste­kend, zij het op een ui­terst on­ge­wens­te ma­nier. Bij het 20:00 jour­naal van gis­te­ren zag ik bij­voor­beeld een ele­ment waar­van de ver­schij­ning al­leen al een dus­da­ni­ge aan­flui­ting was dat ik hem nooit meer kan ver­ge­ten. “Is dit Ne­der­land?” vroeg ik me af… He­laas ja, ook dit is Ne­der­land.

De Na­ti­o­na­le De­bi­li­teit wordt in de he­le Zwa­re Piet dis­cus­sie goed dui­de­lijk. Zo wordt er een ra­cis­tisch is­sue ge­maakt van een be­trek­ke­lijk on­schul­dig ver­haal­ka­rak­ter. Zwar­te Piet is een re­li­kwie uit de voor­Po­li­tiek­Cor­rec­te­Tijd, waar­over we ei­gen­lijk niet moei­lijk moe­ten doen. We zijn er nu een­maal mee be­last als het wa­re, zo­als de Duit­sers met hun we­reld­oor­lo­gen, waar­van ze er in de vo­ri­ge eeuw al­leen al twee be­gon­nen zijn (en ver­lo­ren heb­ben). Het ver­vult de door­snee Tu­toon nog steeds met schaam­te, al­hoe­wel dat rap aan het af­ne­men is. We moe­ten ons over die ou­we-koei­en-faut-pas’ dus maar niet al te druk over ma­ken. Ik stoor me bij­voor­beeld ook niet aan de ma­nier waar­op in de me­dia Ita­li­a­nen wor­den neer­ge­zet – op een obli­gaat scoo­ter­tje bij­voor­beeld – of aan de op­mer­kin­gen die ik stee­vast krijg als ik zeg waar mijn roots lig­gen: “Piz­za & Maf­fia”. Het zijn as­so­ci­a­ties die al erg oud en on­der­tus­sen vol ob­so­le­te zijn. Ook zijn het bei­de ter­men die je vroe­ger bij ons thuis niet met goed fat­soen kon ge­brui­ken, om­dat ze uit het don­ke­re zui­den ko­men waar ze­ker de helft van de Ita­li­a­nen he­le­maal niets te zoe­ken heeft. Wij in ie­der ge­val niet.

Een an­de­re ui­ting van die soms hoog­po­li­ge de­bi­li­teit ligt in het te­gen­woor­dig steeds hip­per wor­den­de ge­brek aan die le­gen­da­ri­sche Ne­der­land­se To­le­ran­tie. Ik moet zeg­gen dat ik die erg vind te­gen­val­len. Ten eer­ste heb ik er zelf ei­gen­lijk nooit iets van ge­merkt, want ik hoor mijn he­le le­ven al ne­ga­tie­ve kwa­li­fi­ca­ties over Ita­li­a­nen. Ten twee­de wa­ren er bij de laat­ste Sin­ter­klaas­in­tocht van af­ge­lo­pen za­ter­dag men­sen op de been die met een vlin­der­mes in hun zak kwa­men ver­tel­len hoe to­le­rant we moesten zijn over de oer-Ne­der­land­se Zwar­te Piet.

Als ik me af­vraag of ik al dat moois kan af­doen als in­ci­den­ten dan is het ant­woord he­laas “neen”. In het land waar een kin­der­feest een po­li­tiek heet hang­ta­boe wordt, wor­den ook bur­ge­mees­ters be­dreigd en hulp­ver­le­ners mis­han­deld. Dat laat­ste is zo erg ge­wor­den dat die men­sen met steek­ves­ten moe­ten wor­den uit­ge­rust. Die “in­ci­den­ten” zijn in­mid­dels zo wijd­ver­breid dat het echt geen in­ci­den­ten meer zijn maar wel­haast “gang­ba­re” za­ken. Dat is wat mij be­treft de ech­te, tries­te ba­lans van die Ne­der­land­se to­le­ran­tie en de doe-maar-nor­maal-dan-doe-je-al-gek-ge­noeg-men­ta­li­teit an­no 2018.