De vrijheid van Sinterklaasheid…

Neder­lan­ders zijn bra­ve, vlak­ke bur­gers met wei­nig stijl­ge­voel en een regel­ma­tig gebrek aan gene­ra­le poli­tes­se. Boven­dien zijn ze – vol­gens de over­le­ve­ring – notoir tole­rant. Op zich is dat alle­maal best ver­teer­baar, alleen wan­neer er emo­ti­o­neel zwaar weer ont­staat over een zoge­naamd volks-issue, dan kan de Hol­land­se Bra­ve­rik toch uiterst venij­nig uit de bocht vlie­gen. Onder­tus­sen weten we het toch alle­maal heel zeker: als je in Neder­land je hoofd boven het maai­veld uit­steekt, dan moet hij eraf. Het is zo’n typisch Neder­lands gezeg­de dat nie­mand schijnt te weten dat er bij nade­re beschou­wing geen ene bips van over­eind blijft. En wel hierom…

Ten eerst heerst hier te lan­de dezelf­de geil­heid voor high-per­for­mers als waar ook elders. Top­spor­ters en arties­ten – ofwel B(N)-ers in het alge­meen – wor­den hier net zo hui­zen­hoog geschat als op de rest van de pla­neet. Het gevleu­gel­de edoch vol­strekt onzin­ni­ge ada­gi­um hier­bo­ven klopt dus van geen kan­ten. Maar er is min­stens nog een reden, en dat is de abso­lu­te debi­li­teit die som­mi­ge men­sen hier en plein publi­que dur­ven te eta­le­ren; daar­mee hun eigen hoofd mij­len­ver boven het maai­veld uit­ste­kend, zij het op een uiterst onge­wens­te manier. Bij het 20:00 jour­naal van gis­te­ren zag ik bij­voor­beeld een ele­ment waar­van de ver­schij­ning alleen al een dus­da­ni­ge aan­flui­ting was dat ik hem nooit meer kan ver­ge­ten. “Is dit Neder­land?” vroeg ik me af… Helaas ja, ook dit is Nederland.

De Nati­o­na­le Debi­li­teit wordt in de hele Zwa­re Piet dis­cus­sie goed dui­de­lijk. Zo wordt er een racis­tisch issue gemaakt van een betrek­ke­lijk onschul­dig ver­haal­ka­rak­ter. Zwar­te Piet is een reli­kwie uit de voor­Po­li­tiek­Cor­rec­te­Tijd, waar­over we eigen­lijk niet moei­lijk moe­ten doen. We zijn er nu een­maal mee belast als het ware, zoals de Duit­sers met hun wereld­oor­lo­gen, waar­van ze er in de vori­ge eeuw alleen al twee begon­nen zijn (en ver­lo­ren heb­ben). Het ver­vult de door­snee Tutoon nog steeds met schaam­te, alhoe­wel dat rap aan het afne­men is. We moe­ten ons over die ouwe-koei­en-faut-pas’ dus maar niet al te druk over maken. Ik stoor me bij­voor­beeld ook niet aan de manier waar­op in de media Ita­li­a­nen wor­den neer­ge­zet – op een obli­gaat scoo­ter­tje bij­voor­beeld – of aan de opmer­kin­gen die ik stee­vast krijg als ik zeg waar mijn roots lig­gen: “Piz­za & Maf­fia”. Het zijn asso­ci­a­ties die al erg oud en onder­tus­sen vol obso­le­te zijn. Ook zijn het bei­de ter­men die je vroe­ger bij ons thuis niet met goed fat­soen kon gebrui­ken, omdat ze uit het don­ke­re zui­den komen waar zeker de helft van de Ita­li­a­nen hele­maal niets te zoe­ken heeft. Wij in ieder geval niet.

Een ande­re uiting van die soms hoog­po­li­ge debi­li­teit ligt in het tegen­woor­dig steeds hip­per wor­den­de gebrek aan die legen­da­ri­sche Neder­land­se Tole­ran­tie. Ik moet zeg­gen dat ik die erg vind tegen­val­len. Ten eer­ste heb ik er zelf eigen­lijk nooit iets van gemerkt, want ik hoor mijn hele leven al nega­tie­ve kwa­li­fi­ca­ties over Ita­li­a­nen. Ten twee­de waren er bij de laat­ste Sin­ter­klaas­in­tocht van afge­lo­pen zater­dag men­sen op de been die met een vlin­der­mes in hun zak kwa­men ver­tel­len hoe tole­rant we moesten zijn over de oer-Neder­land­se Zwar­te Piet.

Als ik me afvraag of ik al dat moois kan afdoen als inci­den­ten dan is het ant­woord helaas “neen”. In het land waar een kin­der­feest een poli­tiek heet hang­ta­boe wordt, wor­den ook bur­ge­mees­ters bedreigd en hulp­ver­le­ners mis­han­deld. Dat laat­ste is zo erg gewor­den dat die men­sen met steek­ves­ten moe­ten wor­den uit­ge­rust. Die “inci­den­ten” zijn inmid­dels zo wijd­ver­breid dat het echt geen inci­den­ten meer zijn maar wel­haast “gang­ba­re” zaken. Dat is wat mij betreft de ech­te, tries­te balans van die Neder­land­se tole­ran­tie en de doe-maar-nor­maal-dan-doe-je-al-gek-genoeg-men­ta­li­teit anno 2018.