De zaak Van Laar­ho­ven – ba­na­nen­mo­nar­chie Ne­der­land

Johan & Tuk­ta van Laar­ho­ven

Ik moet een aan­te­ke­ning ma­ken over ba­na­nen­mo­nar­chie Ne­der­land. Die dient ter her­in­ne­ring aan het feit dat ook in het on­kreuk­ba­re Ne­der­land amb­te­na­ren rond­lo­pen die op per­soon­lij­ke ti­tel het le­ven van an­de­ren ver­nie­ti­gen. Zulks is ook het ge­val in de zaak Van Laar­ho­ven, een ge­pen­si­o­neer­de cof­fee­shop­hou­der en op­rich­ter van The Grass Com­pa­ny, die mo­men­teel in Thai­land een ge­van­ge­nis­straf van 103 jaar moet uit­zit­ten van­we­ge in Ne­der­land (!) uit­ge­voer­de drugs­han­del. Zijn vrouw, die vol­gens mij nooit iets met de han­del van doen heeft ge­had, kreeg 18 jaar cel.

Van Laar­ho­ven ver­han­del­de wiet in Ne­der­land. Dat is hier toe­ge­staan. Na­dat hij zijn zaak had weg­ge­daan ver­trok hij naar Thai­land om van zijn rust te ge­nie­ten. He­laas heeft een Ne­der­land­se of­fi­cier van jus­ti­tie, ver­bon­den aan de am­bas­sa­de in Bang­kok, ge­meend dat Van Laar­ho­ven daar geen recht op had. De­ze fa­na­ti­cus stuur­de een on­der­zoeks­ver­zoek aan jus­ti­tie in Thai­land en in­sti­geer­de zo de ver­oor­de­ling van Van Laar­ho­ven. Even voor de dui­de­lijk­heid: een Ne­der­land­se of­fi­cier ver­zocht de Thai­se re­ge­ring om een land­ge­noot aan te hou­den voor iets wat hij le­gaal deed in Ne­der­land en waar­voor hij wist dat de Thai­se jus­ti­tie hem zou op­slui­ten. Voor de­tails ver­wijs ik naar de web­si­te Jus­ti­ce for Johan en de ge­li­eer­de Fa­ceBook pa­gi­na waar de fa­mi­lie van Johan uit­ge­breid ver­slag doet van de ge­rech­te­lij­ke dwa­ling die hier aan het plaats­grij­pen is.

Ik moet mij­zelf voor­al voor­hou­den niet al te kwaad te wor­den over de­ze ij­zing­wek­ken­de hek­sen­jacht door een Ne­der­land­se of­fi­cier van jus­ti­tie. Het is goed dat zijn naam in de pers of op de si­te niet wordt ge­noemd, want de­ze man ver­dient het ei­gen­lijk om di­rect te wor­den plat­ge­schol­den. Hij heeft wil­lens en we­tens het le­ven van vier men­sen – Johan en Tuk­ta van Laar­ho­ven en hun bei­de kin­de­ren – ver­nie­tigd om geen an­de­re dan zijn per­soon­lij­ke re­de­nen. Zo­iets is bui­ten­ge­woon ver­wer­pe­lijk.

De zaak Van Laar­ho­ven is de zo­veel­ste in een reeks van jus­ti­ti­ë­le uit­glij­ers. Als je de ge­pen­si­o­neerd hoog­le­raar Ton Der­k­sen, die het boek “On­schul­dig Vast” (2016) schreef, moet ge­lo­ven, dan zit­ten er in al­leen in Ne­der­land dui­zen­den men­sen on­schul­dig ge­van­gen. De cij­fers over men­sen die in het bui­ten­land (on­schul­dig) vast­zit­ten en waar­voor Ne­der­land geen vin­ger uit­steekt ken ik niet, maar dat aan­tal moet ook aan­zien­lijk zijn. Zelfs als uit­ein­de­lijk de on­schuld blijkt dan laat Va­der­tje Staat Ne­der­land je met een ge­rust hart ver­rek­ken in een bui­ten­land­se cel. Het ge­val van de Ne­der­land­se Ro­ma­no van der Dus­sen spreekt daar­over boek­de­len. Hij eist on­der­tus­sen zes mil­joen Eu­ro van de Spaan­se staat van­we­ge on­te­rech­te ver­oor­de­ling en op­slui­ting voor een ver­krach­ting die hij nooit heeft ge­pleegd. Van de Ne­der­land­se staat zou hij on­ge­veer het­zelf­de moe­ten ei­sen – wat ik ook van har­te hoop – want die heeft hem ge­woon la­ten zit­ten, ook toen Van Der Dussen’s on­schuld al lang dui­de­lijk was. Zo gaat Ne­der­land met haar on­der­da­nen om.

Ik hoor het va­ker dat of­fi­cie­ren van jus­ti­tie op per­soon­lij­ke ti­tel het le­ven van men­sen zuur ma­ken. Ze gaan re­gel­ma­tig hard in de fout, zo ge­tui­gen ook het te­le­vi­sie­pro­gram­ma Zem­bla en een spe­ci­al van we­der­om Ton Der­k­sen, “Het O.M. in de fout” (2010). Ken­ne­lijk is de se­lec­tie aan de poort niet ef­fec­tief ge­noeg om de ge­vaar­lij­ke min­ku­kels uit de ge­le­de­ren te fil­te­ren. Ook in het o zo recht­scha­pen Ne­der­land ben je vo­gel­vrij als een of­fi­cier van jus­ti­tie – te­recht of niet – zijn pij­len op je richt. Daar­voor hoe­ven zij geen aan­lei­ding of re­den te heb­ben en daar­in wor­den ze zel­den ge­cor­ri­geerd. In dit ge­val Van Laar­ho­ven is het zelfs zo dat de­ze of­fi­cier on­der­tus­sen door de rech­ter is ge­hoord over zijn (over­dui­de­lijk laak­ba­re) han­de­len. Maar of hij voor zijn ab­jec­te ac­ties ooit ge­straft zal wor­den is maar de vraag.

In de on­der­tus­sen rij­ke ge­schie­de­nis die Ne­der­land met haar ge­rech­te­lij­ke dwa­lin­gen heeft op­ge­bouwd heb ik nog niet ge­hoord van eni­ge sanc­ties te­gen de amb­te­na­ren van jus­ti­tie of van de po­li­tie. En mie­ze­ri­ge “sor­ry” en een doek­je voor het bloe­den is de eni­ge ge­noeg­doe­ning die de­ge­ne wiens le­ven is ver­woest kan ver­wach­ten. Zij die de ech­te mis­daad be­gin­gen blij­ven bui­ten schot. Zo werk dat in ba­na­nen­mo­nar­chie Ne­der­land.

Van Laar­ho­ven heeft straf­plei­ter Spong aan zijn zij­de en dat zou wel eens zijn red­ding kun­nen zijn. Ik heb een ho­ge pet op van Spong en ik hoop van gan­ser har­te dat hij niet al­leen de Van Laar­ho­vens vrij en te­rug naar Ne­der­land krijgt maar dat hij ook zorg draagt voor de ver­vol­ging van de of­fi­cier die de aan­hou­ding van Van Laar­ho­ven op zijn ge­we­ten heeft. Die ver­dient het om een paar jaar te wor­den op­ge­slo­ten. Het pre­ce­dent dat daar­mee wordt ge­scha­pen is ook nood­za­ke­lijk; er moet een voor­beeld ge­steld wor­den aan al die amb­te­na­ren, of­fi­cie­ren en re­cher­cheurs die men­sen on­te­recht voor ja­ren ach­ter de tra­lies la­ten ver­dwij­nen. Al­leen zo zul­len ze wel twee keer na­den­ken voor­dat ze ie­mand voor­goed ka­pot ma­ken.