Florentijnen zijn mietjes

Even een ul­tra-kor­te no­ti­tie ma­ken. Ik zit ten zui­den van de Al­pen en het is hier he­le­maal nix voor men­sen met ge­wichtsis­sues. Wat ik hier zie, proef en ruik is al­leen maar eten en drank van de al­ler­bes­te soort. Het is hier geen en­ke­le kunst om een ki­lootje of twee/drie aan te ko­men in slechts lut­te­le da­gen.

Ik be­vind mij smack­bang op de grens van To­scane en de Emi­lia Ro­mag­na, op een bij­zon­der stra­te­gisch punt bo­ven­op de Apen­nij­nen. Het is de grens tus­sen het ou­de groot­her­tog­dom met als hoofd­stad Flo­ren­ce aan mijn zuid­kant en de pau­se­lij­ke staat met als hoofd­stad Bo­logna aan mijn noord­kant. Als je proeft hoe pit­tig het eten hier is en hoort hoe snel ze hier pra­ten, dan ver­baast het je niet dat Ce­sa­re Bor­gia – van ori­gi­ne zo’n half­ga­re Span­jool – het hier ooit voor het zeg­gen heeft ge­had. Mus­so­li­ni, Sta­lin, Hit­ler, Pol Pot, Mao en Trump, het zijn al­le­maal voet­no­ten bij de­ze bij­zon­der bloed­dor­sti­ge au­to­craat. Be­ni­to Mus­so­li­ni kwam ove­ri­gens ook hier van­daan, net zo­als be­roemd­ste Me­di­ci-slay­er – en kom­paan pro­to-an­ar­chist – uit de ge­schie­de­nis, Gi­rol­a­mo Sa­vo­na­rola.

Gei­nig de­tail: dé Über-Flo­ren­tein Nic­co­lo Ma­chi­a­vel­li be­schreef in zijn boek­je “Il Prin­ci­pe” er­gens in de 1550-iger ja­ren ei­gen­lijk een vorst van het buur­land – i.c. Ce­sa­re Bor­gia van Bo­logna – als voor­beeld voor zijn pa­troon Lo­ren­zo de Me­di­ci (klein­zoon van Lo­ren­zo “Il Mag­ni­fi­co”), om de­ze jon­ge­ling een paar prak­ti­sche poin­ters te ge­ven over hoe te re­ge­ren. Dat is grap­pig, want het is als­of een he­den­daag­se Bel­gi­sche amb­te­naar zijn ko­ning een hand­boek­je voor zijn ver­jaar­dag geeft met als voor­beeld on­ze Alex van Oran­je. But Then Again: dat zou me heel niet ver­ba­zen en ik zou het de hui­di­ge Bel­gi­sche re­ge­ring zelfs wil­len in­fluis­te­ren.

Hoe het hier heet zeg ik niet, want dit is de plek waar ik met pen­si­oen ga en ie­der­een die dit kan le­zen moet hier dus weg­blij­ven. Het be­gint met een “C” en het ein­digt op “-as­tel del Rio”. Eten is hier een be­le­ve­nis en het is een klas­sen­ver­schil ver­ge­le­ken met wat die zaf­fels in To­scane bij el­kaar ple­gen te gooi­en. Ik weet na een ver­blijf hier echt niet waar­om al die Hol­lan­ders zo ge­char­meerd zijn van To­scane in het al­ge­meen en Flo­ren­ce in het bij­zon­der, maar wat mij be­treft is dat voor de on­ge­ï­ni­ti­eer­de kaas­kop he­le­maal in or­de. Laat die kin­kels maar lek­ker aan de zuid­kant van de Apen­nij­nen zit­ten.

On­der­tus­sen ver­leg ik mijn grens over waar Noord-Afri­ka be­gint van het zui­den van To­scane naar de Apen­nij­nen. Ik had het kun­nen we­ten. Die berg­rug vormt een na­tuur­lij­ke bar­ri­è­re waar­mee niet te spot­ten valt. Om een lang ver­haal lek­ker kort te ma­ken: op het plaat­je is wat mij be­treft al­les wat on­der de ro­de vlek ligt ont­wik­ke­lings­ge­bied.

De Emi­lia geeft me een po­si­tief ge­voel over mijn va­der­land, meer dan mijn wer­ke­lij­ke va­der­land Fri­uli-Ve­ne­zia Gui­lia me in de re­gel geeft. Het is hier mooi, het le­ven is hier goed en bo­ven­al is het hier niet leeg­ge­lo­pen van jeugd die haar heil el­ders in Eu­ro­pa heeft moe­ten zoe­ken. Hier geeft Ita­lië nog een rij­ke en over­vloe­di­ge in­druk waar­mee he­le­maal niets mis is.

Dan nog één laat­ste din­ge­tje: ik heb een vraag be­dacht voor de nieu­we edi­tie van Tri­vi­al Pur­s­uit:

Q: “Wat is de naam van het ge­berg­te in het noor­den van Ma­rok­ko?

A: “De Apen­nij­nen.

Alex Jo­nes – de zin van on­zin
SPA­CI­A­LI­CIOUS­LY ZWOO­KING.…
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬