Fran­se frat­sen – de lui­aards leu­nen ach­ter­over ter­wijl het land ver­zuipt

Nu weet ik het echt heel ze­ker: die Fran­so­zen zijn lui, kun­nen niet ko­ken en heb­ben geen idee hoe ze wijn moe­ten ma­ken. Het is ei­gen­lijk een stel­le­tje ge­man­keer­de Ita­li­a­nen, die van­we­ge hun na­ti­o­na­le ma­ke-up net niet de klas­se en het ni­veau ha­len van hun gro­te voor­beel­den ten oos­ten-zij­de. Ach, het valt waar­schijn­lijk ook niet mee, om een re­ser­ve Ita­li­aan te zijn.

Laat het aan die maf­fe Gal­li­ërs over om hun re­pu­ta­tie van niets­nut­ten­de lui­lak­ken weer eens goed in de mon­di­a­le kij­ker te zet­ten. Ze gooi­en nu het he­le land plat om­dat ze ei­gen­lijk geen zin heb­ben om te wer­ken tot aan een fat­soen­lij­ke leef­tijd. Het kan haast niet schaam­te­lo­zer. In een we­reld waar ie­der­een steeds ou­der wordt en tot op ho­ge­re leef­tijd werk­baar kan zijn – om zo bij te dra­gen aan de be­kos­ti­ging van zijn ei­gen eco­no­mi­sche voet­stap – ge­ven de Fran­sen nog maar eens aan dat het voor hen “fin 60” is, en niet ver­der.

Tot 60, het is toch wat. Eerst “school en stu­de­ren”, dan moe­ten ze “wer­ken” en dan gaan het ech­te le­ven pas be­gin­nen: het “pen­si­oen”. Ken­ne­lijk heb­ben de Fran­sen he­le­maal niets po­si­tiefs met hun ar­beids­tijd. In ie­der ge­val wordt het als een le­vens­fa­se be­han­deld die maar zo snel mo­ge­lijk af­ge­lo­pen moet zijn; iets wat moet wor­den af­ge­raf­feld, met de le­gen­da­ri­sche “Fran­se Slag”, als het even kan. Wer­ken is voor de paar­den, en ze­ker niet voor een goed­ge­si­tu­eer­de Fran­soos die van het le­ven wil ge­nie­ten.

Het Fran­se ethos ver­klaart wel de kwa­li­teit van die Fran­se auto’s die over­al de ga­ra­ges en vlucht­stro­ken be­vol­ken – de over­be­ken­de Gal­li­sche Bar­rels. Ze zou­den er nog mooi uit kun­nen zien, en in dat mil­de, niet voch­ti­ge kli­maat nog re­de­lijk lang ge­con­ser­veerd ook, maar tech­nisch blijft het een cri­me, zo’n Frans au­tootje. Wat zeg­gen de Duit­sers ook al­weer, waar­schijn­lijk ge­heel te­recht? “Lie­ber Gott, hü­te uns für Re­gen und Wind, und Au­tos die aus Frank­reich sind”.… En over dat mooie ui­ter­lijk ge­spro­ken: dat mis­lukt dan ook jam­mer­lijk en blijft net han­gen on­der die lat die ze maar niet ha­len in Frank­rijk – of het nu om auto’s, voed­sel of wijn gaat.…. Ont­wer­pers zit­ten nu een­maal lie­ver aan de an­de­re kant van de Al­pen, in het land waar het echt al­le­maal mooi is. En het­zelf­de geldt voor al­les en ie­der­een die echt au­then­tiek eten en drin­ken waar­deert.

Laat ze toch aan het werk gaan, die Gal­li­sche wat­jes. An­ders kun­nen wij hier in Ne­der­land straks voor hen de he­te ko­len weer uit het vuur gaan ha­len; om­dat Frank­rijk fail­liet is ge­gaan aan dat du­re, dom­me pen­si­oen­stel­sel van ze. Het is een Grie­ken­land “in the ma­king”.…. een gro­te hoop stront die naar een slag­vas­te ven­ti­la­tor op zoek is. Mis­schien kan Chi­na hier nog iets be­te­ke­nen?

Een kant­te­ke­ning is hier op zijn plaats, voor­dat het ver­keer­de idee ont­staat: Ita­li­a­nen zijn ook lui en zeer ge­pas­si­o­neer­de uit­vre­ters van de pu­blie­ke ruif. Het zijn ook so­de­mie­ters die hun land lang­zaam de af­grond in la­ten glij­den. Maar ze heb­ben zo veel meer stijl en het le­ven is zo veel be­ter, dat ze zich niet ver­la­gen tot een na­ti­o­na­le brand­stof-sta­king, die het he­le land plat legt. Het zou ook bij­zon­der dom zijn, na­tuur­lijk. Heb je de tijd om in die ge­lik­te Al­fa Ro­meo een beet­je te gaan toe­ren en dan is er geen ben­zi­ne te koop. Geen Ita­li­aan die dat op zijn ge­we­ten wil heb­ben. Nee, dat land gaat ook naar zijn groot­je, maar op een zo veel pret­ti­ge­re ma­nier.