Fuck Frank­rijk! Wij wil­len Puls­kor-vis­sen!

Het is een dag als de­ze waar­op ik als van­ouds weer eens een lek­ke­re he­kel krijg aan die Fran­so­zen. Ze heb­ben het voor el­kaar ge­kre­gen om het Eu­ro­pe­se Par­le­ment het puls­kor­vis­sen te la­ten ver­bie­den. De ra­ti­o­na­le was ge­heel eco­no­misch en het ver­bod is be­doeld om de Fran­se vis­sers een voor­deel te ge­ven bo­ven de Ne­der­land­se, die met hun elek­tri­sche tech­niek mi­li­eu­vrien­de­lij­ker vis­sen dan wat die maf­fe Gal­li­ërs met hun sta­len sleep­net­ten doen.

Het is een vrij sim­pel ver­haal. Als je de puls­kor ge­bruikt voor het van­gen van plat­vis, dan hoef je de zee­bo­dem niet he­le­maal om te woe­len, wat be­ter is voor het klei­ne le­ven in die bo­dem. De Ne­der­land­se vis­se­rij ge­bruikt de­ze tech­niek on­der an­de­re om­dat het Ne­der­land­se plat­vis­quo­tum groot ge­noeg is voor de be­no­dig­de in­ves­te­rin­gen. De rest van de we­reld vist in re­la­tie daar­toe slechts mar­gi­naal; ook die Fran­sen. Toch heb­ben ze zich suc­ces­vol be­klaagd bij de EU, die nu dreigt de Ne­der­land­se plat­vis­se­rij in het fail­lis­se­ment te stor­ten.

Wat mij be­treft is het laat­ste woord al­tijd aan de we­ten­schap, die stelt dat puls­kor­vis­sen be­ter voor het mi­li­eu is dan het boom­kor­vis­sen. Even­wel weer­houdt dat de EU niet om toch te doen wat Frank­rijk wil, want dat land is nu een­maal – sa­men met Duits­land – dic­taat­fä­hich. Wat de Frans-Duit­se as be­denkt voor Eu­ro­pa, dat is wat er ge­beurt. Zo werkt het al sinds de ja­ren 1950, toen de Fran­co­Ger­ma­nen de Eu­ro­pe­se Ge­meen­schap voor Ko­len en Staal sticht­ten. We we­ten al­le­maal waar­voor dat goed was: de vor­ming van een con­ti­nen­taal kar­tel ten be­hoe­ve van de zwa­re in­du­stri­ë­len. Een se­ri­eu­ze Eu­ro­pe­se fe­de­ra­le staat is nooit de be­doe­ling ge­weest en het be­lang van de Eu­ro­pe­se bur­gers heeft nooit een rol ge­speeld.*

Op het ge­vaar af kin­der­ach­tig te zijn kon­dig ik een een­zij­di­ge boy­cot van Fran­se pro­duc­ten af. Er komt bij mij geen krui­mel voer uit dat land meer over de drem­pel en wat hun na­ti­o­na­le trots be­treft ben ik laatst – toen ik het te­gen be­ter we­ten in toch maar weer eens pro­beer­de – on­aan­ge­naam ver­rast door de schaam­te­loos zwak­ke bag­ger die ze daar wijn dur­ven te noe­men. Ik ben weer ge­sterkt in een van mijn meest pro­mi­nen­te voor­oor­de­len: die Fran­sen zijn ego­ïs­ti­sche, aso­ci­a­le aan­stel­lers, die hun mo­men­tum in Eu­ro­pa ex­clu­sief voor het ei­gen ge­win in­zet­ten. Het eni­ge wat ze echt in­te­res­seert is Frank­rijk en ze heb­ben ge­voe­ge­lijk bips aan de rest. Ik daag el­ke Fran­soos die dit wil be­strij­den uit eens te kij­ken naar de Eu­ro­pe­se be­wa­king van de na­ti­o­na­le bud­get­ten. Frank­rijk krijgt het al heel lang voor el­kaar om met een te­kort en een staats­schuld weg te ko­men, die van geen en­kel an­der land ge­to­le­reerd zou­den wor­den. En ze vin­den dat nog heel nor­maal ook. Hoe lan­ger ik daar over na­denk, hoe har­der mijn af­keer te­gen die Fran­sen groeit.

Gei­nig de­tail: Eu­ro­pees on­der­zoek on­der Ne­der­land­se jon­ge­ren laat al ja­ren zien dat de tra­di­ti­o­ne­le he­kel aan Duit­sers ruim plaats heeft ge­maakt voor een nog veel gro­ter he­kel aan Fran­sen. Ik vind het he­le­maal goed; ze zul­len het er wel naar ge­maakt heb­ben.


*) Bij de uit­ein­de­lij­ke op­rich­ting van de EU en voor­al bij de in­voe­ring van de Eu­ro is dat wel als PR-pitch ge­bruikt om na­ti­o­na­le par­le­men­ten te over­tui­gen.

Wat die Eu­ro be­treft heeft Mar­ga­reth That­cher de Brit­ten be­hoed voor een mo­ne­tai­re ramp. Haar stel­ling was dat de Eu­ro de Eu­ro­pe­se de­mo­cra­tie ern­stig zou scha­den, om­dat bud­get­vor­ming door de Eu­ro uit­ein­de­lijk wordt ont­trok­ken aan de na­ti­o­na­le po­li­tiek en daar­mee aan het de­mo­cra­ti­sche pro­ces. Met de Eu­ro zou de tech­no­cra­tie wor­den in­ge­voerd. That­cher heeft he­laas ge­lijk ge­kre­gen. De exe­cu­tie van Grie­ken­land op het of­fer­blok van de fi­nan­ci­ë­le/­mo­ne­tai­re/­cre­diet-cri­sis die be­gon in 2008 is daar­van het bij­zon­der tries­te re­sul­taat. Ik kom hier wel­licht nog een keer op te­rug als ik het oeu­vre van Ya­nis Va­rou­fa­k­is – de Griek­se ex-mi­nis­ter van fi­nan­ci­ën – wat be­ter in de vin­gers heb…


Puls­kor­vis­sen – VK 18–1‑2018 | Klik­ken om te ver­gro­ten