Een sar­co­faag voor de draak van Fu­kus­hi­ma

De te­ke­nen voor de door ramp en te­gen­spoed ge­plaag­de kern­cen­tra­le in het Ja­pan­se Fu­kus­hi­ma zijn bui­ten­ge­woon on­gun­stig.

Het ap­pa­raat heeft waar­schijn­lijk de twij­fel­ach­ti­ge eer de eer­ste ech­te melt­down van on­ze nu­cle­ai­re ge­schie­de­nis te wor­den. Ik be­grijp dat dit sce­na­rio tot nu toe al­leen maar bij­na is voor­ge­ko­men en nog nooit tot het ein­de was uit­ge­speeld. Daar­in lijkt nu toch de­fi­ni­tief ver­an­de­ring te ko­men.

Er wor­den ver­woed ver­ge­lij­kin­gen ge­trok­ken met het Rus­si­sche Tsjer­no­byl, maar die gaan er bij mij niet in. Tsjer­no­byl is een uit el­kaar ge­plof­te cen­tra­le en geen cen­tra­le met een klas­sie­ke melt­down van het ty­pe “Chi­na Syn­dro­me”. De kern van die Rus­kie-meuk is niet al sis­send en gor­ge­lend de grond in ge­zakt, waar zij tot in de eeu­wig­heid ko­kend en bla­zend zal blij­ven zit­ten.* Dat ding is met een gro­te klap ver­pul­verd en ki­lo­me­ters hoog de at­mos­feer in ge­bla­zen. Die “kern” ligt nu ver­spreid over een groot deel van de Rus­si­sche wou­den en – iets be­ter ver­dund – over de rest van Eu­ro­pa.

Tsjer­no­byl heeft een sar­co­faag ge­kre­gen. Niet om­dat het zin heeft, maar om de ge­meen­schap ge­rust te stel­len. De sar­co­faag over de re­ac­tor is na­me­lijk ge­heel leeg. Daar ligt ge­woon he­le­maal niets on­der. In Ja­pan wordt dat an­ders. Daar zal de ko­men­de 500.000 jaar het ex­pe­ri­ment “Be­ton­nen In­kap­su­le­ring Met Zwaar Ra­dio­ac­tie­ve Splijt­kern” wor­den ge­start. Geef het ding een gei­nig kleur­tje en ons na­ge­slacht kan tot in eni­ge dui­zen­den ge­ne­ra­ties ver­der van de­ze “li­ve in­stal­la­tie” ge­nie­ten. Zo heeft  zo’n kern­ramp toch weer een voor­deel…

*) …“ze”… ja. Re­ac­tor­ker­nen zijn dra­ken.….