Het be­staans­recht van Ho­mo Sapiens: on­ze pla­neet op­rui­men!

Ik vroeg me al een tijd­je af wat ons be­staans­recht ei­gen­lijk nog is. We ver­vui­len on­ze pla­neet op een af­schu­we­lij­ke ma­nier, waar­bij we plas­tics, zwa­re me­ta­len, syn­the­ti­sche gif­fen en ga zo maar door in ons mi­li­eu dum­pen. We heb­ben – be­grijp ik gis­te­ren uit het nieuws – we­reld­wijd in nog geen 40 jaar meer dan 60% van on­ze wil­de fau­na het le­ven uit ge­kre­gen en wat on­ze flo­ra be­treft zal het niet veel be­ter zijn. Over on­ze at­mos­feer zeg ik om een acu­te de­pres­sie te voor­ko­men maar even niets. Het re­sul­taat op mijn wel­be­vin­den is dat ik – ge­heel con­form hip­pie-ter­men – soms ge­neigd ben te den­ken dat de we­reld veel be­ter af zou zijn zon­der de mens­heid.

Het ligt als cor­rec­tie op on­ze on­der­tus­sen zeer on­ge­wens­te aan­we­zig­heid voor de hand dat we de eer aan ons­zelf hou­den en zor­gen voor ons ver­trek. He­laas is het niet zo sim­pel. De we­reld van men­sen ont­doen was zin­vol ge­weest vóór­dat we de tent op het hui­di­ge ni­veau had­den ver­pest. Dan was de men­se­lij­ke ver­vui­ling er nooit ge­weest en dan had­den al die wil­de dier­tjes en plant­jes die er nu niet meer zijn nog be­staan. Ook de at­mos­feer was er veel be­ter aan toe ge­weest dan en had niet het ver­za­dig­de toxi­sche ni­veau van nu ge­had. Maar op dit mo­ment heeft het geen zin om de aar­de van ons men­sen te be­vrij­den en is het zelfs niet wen­se­lijk meer.

Er klopt dus iets niet aan de (in het cir­cuit van de al­ter­na­tie­ve radikalinsky’s po­pu­lai­re) stel­ling dat het uit­ster­ven van de mens een goe­de zaak voor de pla­neet zou zijn. Niet meer, in ie­der ge­val. Ons col­lec­tie­ve en to­ta­le ver­schei­den zou de groot­ste druk dan wel di­rect van de pla­ne­tai­re ke­tel ha­len, door­dat de men­se­lij­ke CO²-omis­sies di­rect zou­den stop­pen, maar dat vol­doet niet meer. Na een pe­ri­o­de van on­ge­veer 100.000 jaar na da­te-ze­ro is er niet veel spoor meer van on­ze aan­we­zig­heid over. (Dit wordt al­le­maal haar­fijn en op een he­le gra­fi­sche ma­nier uit­ge­legd en ge­toond, in die ge­ni­a­le se­rie van His­to­ry Chan­nel, ge­naamd “Li­fe Af­ter Pe­o­p­le” (2009)). Het jam­me­re is ech­ter dat we hier al ge­weest zijn en de groot­ste ver­vui­ling al ge­dumpt heb­ben. Wie pre­cies wil we­ten wat van­af het jaar 1977 tot nu on­ze de­struc­tie­ve en ramp­za­li­ge im­pact op de pla­neet is ge­weest, le­ze het laat­ste exem­plaar van het “World Wild­li­fe Fund – Li­ving Pla­net Re­port” (2018). Met een mi­ni­mum aan fan­ta­sie is daar­uit af te lei­den en aan toe te voe­gen, wat we van­af het mo­ment van in­du­stri­a­li­se­ring – van on­ge­veer 150 jaar ge­le­den tot nu – ver­prutst heb­ben. Als je daar­over na­denkt dan wordt je on­pas­se­lijk en als het mee­zit nog een ra­bi­aat mi­san­troop op de koop toe ook.

Er is nog hoop. Als we hier ge­za­men­lijk de plaat zou­den poet­sen door een mas­sa­le uit­ster­ving – bij­voor­beeld als ef­fect van een be­lan­ge­lo­ze as­te­ro­ï­de met een mis­sie – dan is de rest van de flora/fauna voor heel even ge­hol­pen, maar de groot­ste pro­ble­men zul­len dan blij­ven be­staan. De ver­vui­ling en de aan­pa­len­de ex­tinc­tie die we de­cen­nia-lang zorg­vul­dig heb­ben op­ge­bouwd en ge­cul­ti­veerd zijn er dan nog steeds en de mees­te van on­ze mi­li­eu-ef­fec­ten gaan ook niet van­zelf ver­dwij­nen. Daar moe­ten we wel iets voor doen.

Het bo­ven­staan­de in­zicht is niet on­gun­stig, want het geeft ons gif­men­gers en se­rie­soort­moor­de­naars het ul­tie­me ex­cuus voor on­ze con­ti­nu­ï­teit:

We moe­ten on­ze puin­zooi op­rui­men en er­voor zor­gen dat de pla­neet wordt her­steld naar het eco­lo­gi­sche ni­veau van pak hem beet het jaar 1700…”

Om dat zo ver te krij­gen is ons over­le­ven in­stru­men­teel. Zon­der Ho­mo Sapiens en haar Su­per­High-Tech – die an­de­re ver­eis­te voor een leef­ba­re toe­komst – lukt de na­tuur dat niet. Ons uit­ster­ven zou dus gek ge­noeg ui­terst amo­reel zijn en de pla­neet ach­ter­la­ten in een ho­pe­lo­ze, on­her­stel­ba­re en mens­ge­maak­te cha­os. Ik ben er voor om dát niet te doen… Daar­naast heb­ben we na­tuur­lijk de stan­daard evo­lu­ti­o­nai­re ver­ant­woor­de­lijk­heid om on­ze ge­nen te pro­li­fe­re­ren.

2 gedachtes over “Het be­staans­recht van Ho­mo Sapiens: on­ze pla­neet op­rui­men!

  1. De mens zal zijn pla­neet wel móe­ten zui­ve­ren, om te voor­ko­men dat ho­mo sapiens ten on­der gaat in de ei­gen vui­lig­heid. Als we zo­ver ko­men zul­len we tech­nisch ook wel in staat zijn om door mid­del van ge­nen­chi­rur­gie of iets der­ge­lijks uit­ge­stor­ven soor­ten weer tot le­ven te roe­pen.

    De gro­te vraag is of we er aan toe zul­len ko­men. Sta­tis­tisch ge­zien zou het uni­ver­sum moe­ten we­me­len van in­tel­li­gen­tie. Daar mer­ken we tot nu toe wei­nig van, wel­licht om­dat de mees­te evo­lu­tie­tra­jec­ten uit­ein­de­lijk vroeg­tij­dig stran­den in de ei­gen drek. Een an­de­re mo­ge­lijk­heid is dat die an­de­re in­tel­li­gen­ties pas kon­takt met ons op­ne­men als we on­ze pla­neet heb­ben op­ge­ruimd. “Voor de der­de pla­neet van de ster die be­kend is on­der de naam Sol geldt voor­als­nog een ne­ga­tief reis­ad­vies”.

    Het zou ook kun­nen dat de gees­te­lij­ke ca­pa­ci­teit van ho­mo sapiens ge­woon niet groot ge­noeg is om aan de ver­vui­ling een eind te ma­ken, maar dat diens op­vol­ger daar wel toe in staat is. Die zou dan waar­schijn­lijk wel in de ca­te­go­rie Li­fe 3.0 moe­ten val­len (zie Max Teg­mark).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *