Hoe spij­ker ik een pud­ding aan de muur?

Het re­gu­le­ren van In­ter­net is als een pud­ding aan de muur spij­ke­ren.

De­ze wij­ze woor­den ko­men van Bill Clin­ton, ex-pre­si­dent van de USA en te­gen­woor­dig be­ge­na­digd en voor­al goed be­taald spre­ker. Hij maak­te de­ze op­mer­king naar aan­lei­ding van de wens van de al­om­ver­te­gen­woor­dig­de Chi­ne­se Com­mu­nis­ti­sche Par­tij om het In­ter­net – voor zo­ver dat Chi­na in reikt – on­der haar con­tro­le te bren­gen. De in­ten­tie werd weg­ge­hoond en in ca­su door Clin­ton be­la­che­lijk ge­maakt. Nu, eni­ge ja­ren la­ter, slaat zijn hoon als Flut op Dirk. Chi­na heeft haar loot van Cy­ber­spa­ce vol­le­dig on­der con­tro­le en zelfs so­ci­a­le net­wer­ken zo­als Fa­ceBook, In­st­agram en ge­lijk­soor­ti­ge kor­nui­ten on­der een ei­gen ge­cen­su­reer­de ver­sie uit­ge­bracht. Daar­naast zijn zoek­ma­chi­nes ver­ban­nen voor zo­ver hun in­dex-craw­lers over de rijks­gren­zen ope­re­ren. Of­wel, Chi­na heeft het Web pre­cies daar waar het dat heb­ben wil.

Van­daag zie ik in de pers een kop­je dat stelt: “Het In­ter­net is niet meer hei­lig.” Ik heb nooit de in­druk ge­had dat dit ooit het ge­val is ge­weest, maar ken­ne­lijk had het voor­al in aan­vang iets on­aan­tast­baars over zich. Cy­ber­spa­ce is in de mees­te lan­den in­der­daad een he­le gro­te broed­plaats voor een bre­de keur aan si­tes, pagina’s en me­nin­gen, die tot voor kort on­ge­brei­deld kon­den wor­den ge­pu­bli­ceerd. Een vroe­ge po­ging om de aan­schaf van do­mei­nen aan be­drij­ven en of­fi­ci­ë­le in­stan­ties – met een KvK ver­mel­ding – te kop­pe­len, sneu­vel­de al snel met de breed­ge­dra­gen pu­blie­ke wens om te wor­den aan­ge­slo­ten. Het web werd dien­ten­ge­vol­ge bin­nen en­ke­le maan­den na haar com­mer­ci­ë­le (!) lan­ce­ring al open­ge­steld voor el­ke Tom, Dick & Har­ry die zich een host­plek en een do­mein kon ver­oor­lo­ven. En ge­zien de idi­oot la­ge prijs­stel­ling van bei­de kwam dat al gauw neer op on­ge­veer ie­der­een.

De­mo­cra­ti­se­ring van de me­dia”, heet zo­iets te­gen­woor­dig. En daar­uit vloeit dan ook ge­lijk de hei­lig­heid, die moet ga­ran­de­ren dat het ge­me­ne volk voor al­tijd on­be­perkt toe­gang heeft, zo­wel in de vorm van pu­bliek als in de rol van pu­bli­ca­tor. Het ver­eist geen ho­ge­re wis­kun­de om te snap­pen dat dit prin­ci­pe een vrij­brief is voor het plaat­sen van de meest go­re bag­ger die het dag­licht met geen mo­ge­lijk­heid kan ver­dra­gen. On­der­tus­sen ken­nen we het al­le­maal: Nep­Nieuws, Ont­hoof­din­gen, Hac­ker­In­ter­ven­ties, Phis­hing, Sha­ming, ex-Gir­lfriend-por­no en nog veel meer van dat soort on­wen­se­lij­ke rot­zooi. Het in­ter­net is een mooi plat­form, maar on­ge­re­gu­leerd is het een glo­ba­le tijd­bom die tot op de dag van van­daag blijft door­tik­ken. In die zin lijkt het een beet­je op de fi­nan­ci­ë­le we­reld on­der lei­ding van de Fried­ma­ni­aan­se (That­che­r­i­aan­se en Re­a­ga­nes­ke) ka­da­ver-ka­pi­ta­lis­ten van de Chi­ca­go School of Eco­no­mics uit de ja­ren ’70-’80 van de vo­ri­ge eeuw. Dat zijn de­zelf­de gas­ten die met hun ne­o­li­be­ra­lis­ti­sche ex­pe­ri­men­ten vrij­wel al­le eco­no­mie­ën van Zuid-Ame­ri­ka om zeep wis­ten te hel­pen.

Ge­luk­kig wor­den de over­he­den van dienst wij­zer. Zo­wel de UK als de EU en Au­stra­lië gaan het Web aan ban­den leg­gen door on­zin-con­tent en ge­vaar­lij­ke of kwet­sen­de in­houd straf­baar te stel­len. Ken­ne­lijk heeft men door dat het volk niet kan wor­den los­ge­la­ten met een stuk ge­reed­schap dat in de ver­keer­de han­den ramp­za­li­ge ge­vol­gen kan heb­ben. De ge­ma­ni­pu­leer­de ver­kie­zin­gen in ver­schil­len­de lan­den ge­ven daar cont van en ook de door wraak­por­no en des­in­for­ma­tie ver­woes­te le­vens zijn ge­tui­gen van de nood­zaak om Cy­ber­spa­ce on­der over­heids­toe­zicht te bren­gen; in ie­der ge­val in de ba­sis. Zelf­re­gu­le­ring door de pro­vi­ders blijkt bij lan­ge na niet te wer­ken.

Ik heb het va­ker ge­zegd, maar de­mo­cra­tie komt met ver­ant­woor­de­lijk­he­den en een ver­eist in­for­ma­tie­ni­veau waar­aan het groot­ste deel van het elec­to­raat niet lijkt te vol­doen. De­mo­cra­tie is leuk en wel­licht zelfs prin­ci­pi­eel wen­se­lijk, maar er hoort een mi­ni­mum aan men­ta­le slag­kracht bij. Als je on­be­van­gen rond­surft in Cy­ber­spa­ce is het ge­brek aan juist dat ken­merk iets waar je on­ver­mij­de­lijk en heel snel ach­ter komt.

Wor­den hoe­ren­lo­pers il­le­ga­le ge­brui­kers?
Sha­ria: te­gen­wicht voor een de­mo­cra­ti­se­rend in­ter­net

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *