Ik wens een blas­fe­mie-ge­bod

Het gaat niet goed in de we­reld, zie ik in mijn Volks­krant. Een recht­bank in Pak­is­tan heeft een is­la­mi­ti­sche gees­te­lij­ke en zijn zoon we­gens gods­las­te­ring ver­oor­deeld tot le­vens­lan­ge ge­van­ge­nis­straf.

De twee zou­den een pos­ter heb­ben af­ge­scheurd en ver­trapt over een bij­een­komst ter ere van de ge­boor­te­dag van de pro­feet Mo­ham­med. Zo ver zijn we ge­ko­men op de­ze aard­kloot, in de­ze tijd van in­di­vi­du­e­le vrij­heid en uni­ver­se­le men­sen­rech­ten. De don­ke­re mid­del­eeu­wen zijn nog niet over­al af­ge­lo­pen.

Blas­fe­mie is een recht. En wat mij be­treft is het een uni­ver­seel men­sen­recht. Het is toch on­be­staan­baar dat re­li­gi­eu­ze­rik­ken be­scher­ming te­gen de be­las­te­ring van hun god of re­li­gie zou­den krij­gen ter­wijl re­li­gies zelf in prin­ci­pe be­las­te­rend zijn? Dat is in­he­rent aan die on­zin, het zit in de ba­sis struc­tuur van el­ke gods­dienst be­slo­ten. Ze be­las­te­ren al­le­maal de wer­ke­lijk­heid met hun ir­ra­ti­o­ne­le ver­zin­sels en de aan­pa­len­de be­dil­zucht waar­mee men­sen wor­den kort­ge­hou­den en uit­ge­slo­ten wor­den van hun “ver­los­sing”. En hoe zit het met die Mos­lim­broe­ders die al­le niet-Mos­lims dood wen­sen?

Het is wat mij be­treft de plicht van el­ke wel­den­ken­de, ra­ti­o­ne­le en vrij­heids­lie­ven­de mens om zich te­gen de gods­dien­sten in het al­ge­meen te ke­ren.

Mijn dag wordt gron­dig ver­pest als ik lees dat er lan­den zijn – Pak­is­tan in dit ge­val – waar de re­liS­hit en de bij­be­ho­ren­de on­ver­draag­zaam­heid en mens-ont­e­ring eer­der aan ter­rein win­nen dan dat ze lang­zaam uit het le­ven ver­dwij­nen – zo­als dat hoort in een zich ont­wik­ke­len­de sa­men­le­ving. Er­go: Pak­is­tan lijdt aan ern­sti­ge re­gres­sie. De tijd gaat daar ach­ter­uit. Wal­ge­lijk.