In­ter-pla­ne­tair bow­len: bij­na raak

Bij­na raak… (klik voor ver­gro­ting)

We heb­ben weer eens on­ge­lo­fe­lijk veel ge­luk ge­had. In de nacht van woens­dag 31 ju­li op don­der­dag 1 au­gus­tus zijn we op een haar na ge­raakt door een stuk ruim­te­steen met een door­sne­de van on­ge­veer 100 me­ter. Het vloog op zo’n 71.000 ki­lo­me­ter af­stand tus­sen de maan en de aar­de door. Ter ver­ge­lij­king: de par­keer­hoog­te van een huis-tuin-en-keu­ken sa­tel­liet is slechts de helft van die af­stand, zo’n 36.000 ki­lo­me­ter; de maan staat iets min­der dan 400.000 ki­lo­me­ter bij ons van­daan. Het stuk puin dat langs on­ze pla­neet scheer­de deed dat dus op ruim min­der dan 20% van de af­stand Aar­de-Maan. In kos­mi­sche ter­men is dat een au­then­tie­ke “near miss”; of be­ter, het was bij­na raak!

De Toen­goes­ka-ex­plo­sie die in 1908 min­stens 2.000 vier­kan­te ki­lo­me­ter bos plat­leg­de, moet on­ge­veer de­ze maat heb­ben ge­had. On­danks dat de Toen­goes­ka-steen op 8 ki­lo­me­ter hoog­te in de at­mos­feer ex­plo­deer­de en het aard­op­per­vlak niet raak­te, was de scha­de aan land enorm.

Het be­hoeft wei­nig fan­ta­sie om je voor te stel­len wat de­ze re­cen­te rots voor een spoor van ver­nie­ling had ge­trok­ken als hij was ge­klapt bo­ven een ste­de­lijk ge­bied zo­als de Rand­stad. Daar zou nu wei­nig meer van over zijn. Het Ne­der­land­se volk zou zijn ge­de­ci­meerd tot op 10% van haar hui­di­ge groot­te en de hip­pies die vin­den dat we met min­der men­sen op de­ze aar­de moe­ten wo­nen zou­den op hun wen­ken zijn be­diend.

Niet om het een of an­der, maar ik over­leef lie­ver tot de res­pec­ta­be­le leef­tijd van een jaar­tje of 100. Ik heb er geen en­ke­le be­hoef­te aan om te wor­den ver­dampt door een ex­tra-ter­res­ti­aal ob­ject waar­mee ik geen en­ke­le re­la­tie heb. Het re­cen­te in­ci­dent wijst ech­ter op een re­ë­le kans dat dit kan ge­beu­ren. We heb­ben niet al­le ruim­te­puin in de smie­zen en we kun­nen ei­gen­lijk ook maar wei­nig doen als er echt een keer een ei­gen­wijs stuk steen op ram­koers met on­ze pla­neet ligt.

Wat het ons leert is ne­de­rig­heid. We zijn op kos­mi­sche schaal mi­nus­cuul, on­be­te­ke­nend en heel erg kwets­baar. We stel­len als mens­heid ei­gen­lijk geen ene fluit voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *