Is Trump een latente e/o manifeste Socialist?

In­eens schoot het me te bin­nen bij het le­zen van dat angst­aan­ja­gen­de boek over Trump en eer­der had ik me al iets der­ge­lijks over Wil­ders ge­re­a­li­seerd… Het is een de­pri­me­ren­de ge­dach­te, maar het zou zo­maar kun­nen dat Trump een la­tent of zelfs ma­ni­fest so­ci­a­list is. Ik ben er geen, want ik ver­trouw die gas­ten niet.

Maar toch: het so­ci­a­lis­me ligt in par­le­men­tair op­zicht het dicht­ste bij mijn ide­o­lo­gi­sche thuis­ba­sis en mijn po­li­tie­ke hart. Het idee dat ik ook maar in de verste ver­te ge­zel­schap heb van de twee meest ver­ach­te­lij­ke po­li­ti­ci van het mo­ment, is me een for­se balk in het oog. Ge­luk­kig is mijn ech­te af­fi­ni­teit een stuk “bui­ten-par­le­men­tair­der” en ben ik als so­ci­aal-an­ar­chist en ide­o­lo­gisch fan van Er­ri­co Ma­la­tes­ta toch mij­len­ver van de­ze twee po­pu­lis­tisch-so­ci­a­lis­ti­sche rechts-mar­cheer­ders ver­wij­derd.

Wat is mijn pro­bleem dan ei­gen­lijk? Dat is voor­al de “Wor­kers Rhe­to­ric” die Trump be­zigt, waar­mee hij een to­pic kaapt dat niet bij ka­da­ver­ka­pi­ta­lis­ten als hij thuis­hoort.

Het boek “Fear” (2018) van Bob Wood­ward geeft een de­pres­sie­ve in­kijk in de in­ter­ne wer­king van Trumps Wit­te Huis, waar­on­der de strijd die wordt ge­voerd tus­sen hen die Trump de bip­sen kus­sen en zij die hem zo scha­de­vrij mo­ge­lijk wil­len la­ten pre­si­de­ren; tot­dat hij vei­lig het veld ruimt. Zo gaf de on­der­tus­sen in on­min ge­val­len Co­hn — een kun­dig eco­noom, hoe je het ook wendt of keert — hem re­gel­ma­tig een col­le­ge over de ma­cro-eco­no­mi­sche be­te­ke­nis van het door Trump zo ver­vloek­te han­dels­te­kort. Hier­in ligt Trumps aper­te zwak­te en dat on­ei­gen­lijk ge­bruik­te so­ci­a­lis­me van hem.

De re­de­ne­ring gaat als volgt: Vol­gens Trump is het han­dels­te­kort van de U.S.A. een pro­bleem om­dat het aan­geeft dat er meer goe­de­ren wor­den ge­ïm­por­teerd dan er wor­den uit­ge­voerd; dat er dien­ten­ge­vol­ge min­der vraag is naar do­mes­ti­sche pro­duc­ten en dus min­der in het land hoeft te wor­den ge­pro­du­ceerd. Goe­de­ren wor­den meer en meer in het bui­ten­land ge­pro­du­ceerd en aan­ge­schaft. Hier­door is de ma­nu­fac­tuur-eco­no­mie van de V.S. ver­zwakt en ver­dwij­nen er ba­nen. Trump, als nepso­ci­a­list, vindt dat “The Wor­kers Of The U.S.A.” moe­ten wor­den be­schermd te­gen het glo­ba­lis­me om hun jobs te kun­nen be­hou­den. Want Wor­kers zijn al­dus dit zelf­ver­klaar­de ge­nie “het vlees en bloed van de na­tie”.

Co­hn heeft hem pro­be­ren uit te leg­gen dat er nau­we­lijks meer een ma­nu­fac­tuur-eco­no­mie is in de V.S. en dat 85% van de eco­no­mie be­staat uit dien­sten; een de fac­to “ser­vi­ce-eco­no­my” met het zwaar­te­punt in de kwar­tai­re sec­tor. Star­Bucks, Nail Studio’s, res­tau­rants, Dry Clea­ners etc, dát is wat nu de eco­no­mie uit­maakt en wat het groot­ste deel van het BNP be­paalt; niet de fa­brieks­ar­beid. Glo­ba­li­se­ring is goed om­dat het men­sen in de ge­le­gen­heid stelt min­der geld uit te ge­ven aan spul­len (die uit Chi­na ko­men) en dus meer geld kun­nen be­ste­den aan wat er in het bin­nen­land wel wordt ge­bo­den: na­me­lijk dien­sten. En wat ook kan, is (god be­ter het): spa­ren! Als Trump ver­vol­gens wordt ge­vraagd waar­om hij toch zo op die fa­bri­ka­ge blijft ha­me­ren en er in blijft ge­lo­ven, dan is zijn ant­woord: “Ik vind dat al 30 jaar zo. Ik ben geen glo­ba­list, maar een pa­tri­ot­tis­ti­sche pro­tec­ti­o­nist.”

Klik om te ver­gro­ten

De in­tel­lec­tu­e­le en po­li­tie­ke zwak­te van Trump is om gek van te wor­den. Daar­over zijn veel van zijn di­rec­te staf­me­de­wer­kers en re­ge­rings­func­ti­o­na­ris­sen het ge­luk­kig met mij eens. Zijn pseu­do-so­ci­a­lis­me hangt dicht te­gen die be­roem­de, ron­ken­de ar­bei­ders-spee­ches van Adolf Hit­ler aan, die daar­mee de ar­bei­ders­klas­se wist te win­nen, de re­ge­ring wist te ka­pen en zijn xe­no­fo­be, an­ti­se­mi­ti­sche en oor­logs­zuch­ti­ge agen­da wist te re­a­li­se­ren. (Ter­wijl Hit­ler nog geen week in zijn le­ven fy­sie­ke ar­beid heeft ver­richt. (Bron: Hit­lers Wien, Lehr­jah­re ei­nes Dik­ta­tors (2012) — Bri­git­te Ha­mann.) Zelf zal ik niet zo ver gaan om Trump di­rect op de­zelf­de lijn te zet­ten, maar als je Ma­de­lei­ne Al­bright in haar boek “Fas­cism, A Warning” (2018) moet ge­lo­ven — en vol­gens mij doen we daar goed aan — dan zijn de pa­ral­lel­len te dui­de­lijk om te ne­ge­ren.

Chi­ne­zen zijn de nieu­we Ja­pan­ners…
An­ti­Rook­Rid­der Ficq’s kruis­tocht te­gen Big­To­bac­co
t⛪uis | muurkr✍nt | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬