Is­ra­ël als nu­cle­ai­re zee­macht – een nieuw diep­te­punt

Ge­luk­kig heb ik de laat­ste week vrij­wel al­le nieuws ge­mist en heb ik mij ook niet be­zig ge­hou­den met de aard­se be­slom­me­rin­gen van de we­reld­po­li­tie­ke ver­hou­din­gen. Een eer­ste blik in de krant na de­ze ge­ze­gen­de luw­te drukt mij met mijn neus op het feit van de Is­ra­ë­li­sche kern-ca­pa­ci­tei­ten. Ik no­teer: het gaat om kern-ca­pa­ci­tei­ten van de vol­strekt ver­keer­de soort.

Of­fi­ci­eel heb­ben de Is­ra­ë­li geen kern­wa­pens, maar of­fi­ci­eus heb­ben ze die al heel erg lang. Ik maak­te me tot voor kort geen ech­te zor­gen over het be­staan er­van om­dat ze voor zo­ver ik weet voor­al land-ba­sed wa­ren. Ik denk dat om­dat ik in pret­ti­ge on­we­tend­heid ver­keer over even­tu­e­le tac­ti­sche kern­wa­pens aan boord van vlieg­tui­gen of zelfs in de vorm van hand­za­me gra­na­ten die door tanks of ar­til­le­rie kun­nen wor­den af­ge­scho­ten.

Aan mijn na­ïe­ve rust is van­daag een ein­de ge­ko­men met het be­richt dat Is­ra­ël drie on­der­zee­ërs gaat uit­rus­ten met kern­ra­ket­ten. Het zit mij niet lek­ker. Hoe klei­ner en ma­noeu­vreer­baar­der kern­wa­pens wor­den, hoe ge­mak­ke­lij­ker het ge­bruik. Een ra­ket die uit een si­lo ge­lan­ceerd moet wor­den sug­ge­reert wat mij be­treft meer te­rug­hou­dend­heid dan een mo­bie­le bom of ra­ket in een vlieg­tuig, een gra­naat in een ka­non of een ra­ket in een on­der­zee­ër. Een lan­ce­ring uit een si­lo is een dead-gi­ve-away wat be­treft de iden­ti­teit van de schut­ter. Dat ge­biedt mis­schien wat meer voor­zich­tig­heid en zelf­be­heer­sing van de ei­ge­naar van het wa­pen, om­dat ge­lijk dui­de­lijk is waar het van­daan komt. Het is een sum­mie­re ge­rust­stel­ling dat voor het ge­bruik van nu­cle­ai­re wa­pens van­uit vlieg­tui­gen en land­ge­schut het­zelf­de geldt. Maar met de lan­ce­ring van­uit een on­der­zee­ër is dat mis­schien al­le­maal niet – of veel min­der – het ge­val. Dan is de plaats van ori­gi­ne on­be­kend of in ie­der ge­val ont­ken­baar. En je wilt geen trig­ger-hap­py Is­ra­ël heb­ben met een wa­pen dat zon­der dui­de­lij­ke af­zen­der kan wor­den los­ge­la­ten.

Het is nu een triest feit dat er mo­men­teel min­stens vier mo­gend­he­den zijn die sub­ma­ri­ne nu­cle­ai­re ca­pa­ci­teit heb­ben, waar­van ik Is­ra­ël per­soon­lijk nog de meest ge­vaar­lij­ke vind. Dat wordt na­me­lijk be­dreigd op een ni­veau waar­van de an­de­re – de V.S., Rus­land en Chi­na – geen last heb­ben. Maar ik re­a­li­seer mij dat al­les ver­an­dert zo­dra dat an­de­re men­taal in­sta­bie­le re­gime in de Mid­den Oos­te­lij­ke re­gio – Iran – haar kern­wa­pen heeft.

Sail­lant de­tail: de on­der­zee­ërs zijn in Kiel ge­bouwd. Dat is ook de plaats waar de mees­te Grij­ze Wol­ven – de bui­ten­ge­woon ef­fec­tie­ve duik­bo­ten van Frei­korps Dö­nitz, die tot 1945 bij­na het ge­za­men­lij­ke ge­al­li­eer­de vracht­ton­na­ge uit het wa­ter wis­ten te tor­pe­de­ren –  van de hel­ling lie­pen. En om de een of an­de­re re­den be­taalt Duits­land ook een der­de van de­ze exem­pla­ren. Dat komt neer op één van de on­der­zee­ërs in het ge­heel. Het zal wel Un­ter­was­ser­wie­der­gut­ma­chung zijn.…