Joint Stri­ke Figh­ter – Ma­de in Chi­na

Als ik de krant van­daag goed be­grijp, dan is het JSF hoofd­pijn-dos­sier op weg naar een op­los­sing. Niet dat het een op­los­sing is waar Lock­heed Mar­tin erg blij mee zal zijn, maar des­al­niet­te­min… Mis­schien is het als­nog be­ter dan de op­tie voor de Saab Gri­pen, waar ik zelf wel erg ge­char­meerd van ben. Niet van­we­ge eni­ge mi­li­tai­re ef­fec­ti­vi­teit of zo, maar voor­al van­we­ge de snaz­zy kleur­tjes. (Dat is trou­wens de­zelf­de re­den die mijn voor­keur voor ADO – Den Haag heeft.…)

Wat is het ge­val? Chi­na heeft op gro­te schaal al­ler­lei ont­wer­pen en blauw­druk­ken van hoog ge­pro­fi­leer­de mi­li­tai­re tech­no­lo­gie ge­sto­len. Dat geeft haar om voor de hand lig­gen­de re­de­nen niet al­leen een voor­deel in stra­te­gisch op­zicht, maar ook op het eco­no­mi­sche vlak. Als de Chi­ne­zen voor een hab­be­krats de JSF kun­nen ko­pi­ë­ren, dan is het voor Ne­der­land, dat op het punt staat een paar van die nut­te­lo­ze mis­bak­sels aan te schaf­fen, mis­schien wel veel op­por­tu­ner om bij hen te gaan shop­pen dan bij het mil­jar­den-ver­slin­den­de Lock­heed.

Mis­schien heeft Pe­king straks wel een gei­ni­ge web­si­te, waar­op met een paar goed­ge­mik­te clicks het win­kel­mand­je ge­vuld kan wor­den met kek­ke dis­count-tech Ma­de in Chi­na. En waar­om niet? Het zal de Ame­ri­ka­nen le­ren om de so­ci­a­le werk­plaats van het Mi­li­tair In­du­stri­ë­le Com­plex ten kos­te van een men­se­lij­ke Ver­zor­gings­staat in de lucht te hou­den.

On­der­tus­sen vraag ik me af of ik me zor­gen moet ma­ken over dat “Ge­le Ge­vaar” dat ken­ne­lijk erg goed de weg weet in de ach­ter­af-steeg­jes van In­ter­net. Maar ik denk het eer­lijk ge­zegd niet. Ik vind het toch wel een pret­tig idee dat al het spul dat straks su­per­so­nisch over mijn hoofd gaat vlie­gen van re­de­lij­ke kwa­li­teit is. Als Xi Jin­ping en kor­nui­ten dat voor el­kaar krij­gen door hier en daar wat te pik­ken, dan maakt mij dat niets uit. En wat de ge­o­po­li­tie­ke sta­tus van dat land be­treft: het heeft al lang geen zin meer om iets te vin­den van China’s slag­kracht in de re­gio. Die neemt toe, en snel ook. En de eco­no­mi­sche be­te­ke­nis van het ou­de Eu­ro­pa én die van de V.S. ne­men in het­zelf­de tem­po af. Het leu­ke is dat er he­le­maal niets of nie­mand is die de Chi­ne­zen daar­bij ook maar een stro­breed in de weg kan leg­gen.

Ik geef toe, ik heb wel even moe­ten gnif­fe­len over de ver­ont­waar­di­ging die nu in de V.S. woedt over de dief­stal van haar pe­per­du­re knuf­fel­vlieg­tuig­je. Als we echt ge­luk heb­ben, dan komt Ne­der­land straks tot de con­clu­sie dat we he­le­maal niet zit­ten te wach­ten op een straal­ja­ger met de spe­ci­fi­ca­ties van de JSF. En mis­schien con­clu­de­ren we dan ook dat we heel goed af­kun­nen met een Chi­ne­se kloon, die mis­schien iets min­der kan, maar die toch ruim vol­doen­de func­ti­o­neert én die fat­soen­lijk in ons door cri­ses ge­teis­ter­de bud­get past. Dus als ik Rut­te was dan zou ik de kat nog even uit de boom kij­ken.

Maar ge­luk­kig. Ik ben Rut­te niet. Bo­ven­dien kan hij mis­schien be­ter een poes uit de boom kij­ken, want hij ziet er met de dag be­hoef­ti­ger uit. De ar­me man.