Met stip ge­ste­gen in de Flut­Land­Pa­ra­de: Ita­lië

Zo net te­rug uit het land van mijn voor­ou­ders moet ik het – zo­als de tra­di­tie voor­schrijft – toch weer even kwijt: Ita­lië is een mooi land om te zien, het eten* is er ge­wel­dig, de wijn en de grap­pa nog be­ter en de vrou­wen zijn over het al­ge­meen al­les­zins de moei­te waard om ge­zien te wor­den. De man­nen zijn dat trou­wens ook, even­als de in­boor­ling­se auto’s en het keu­ken­ge­rei. Maar ver­der dan dat kom ik he­laas niet met mijn com­pli­men­ten. Door de bank ge­no­men vind ik Ita­lië ei­gen­lijk voor­al een on­ge­lo­fe­lijk flut­land, waar geen en­ke­le be­we­ging naar de uit­gang van hun po­ly-la­te­ra­le exis­ten­ti­o­ne­le cri­sis in zit.

Het had zo mooi kun­nen zijn, daar on­der die Al­pen. Als ze daar ook maar een frac­tie van de Ne­der­land­se slag­kracht had­den ge­had, dan za­ten die spaghetti’s nu op een goud­mijn vol met ro­zen. Maar dat zit­ten ze niet, on­danks de on­ein­di­ge mo­ge­lijk­he­den die Ita­lië biedt (want daar zijn ze voor be­han­deld). Het land is in ver­val en niet zo’n klein beet­je ook en door de ja­ren heen is on­der­tus­sen goed te zien dat ze daar waar­schijn­lijk niet meer uit gaan ko­men. De wil daar­voor is er op po­pu­lair ni­veau mis­schien wel, maar op sys­teem­ni­veau – zeg maar al­les wat ook maar een beet­je naar gover­nan­ce ruikt – heb ik geen en­ke­le fi­du­cie in die na­tie. De eni­ge hoop die ik zie is dat ze een van hun ou­de tra­di­ties weer in ere her­stel­len en een dic­ta­tor aan­wij­zen – met na­ge­noeg on­be­grens­de be­voegd­he­den.

Ik zie het me­zelf op­schrij­ven en ik word er ge­lijk heel erg triest van. Ik heb het na­me­lijk niet op dic­ta­tors, maar te­ge­lijk is de tijd die Ita­lië on­der Be­ni­to Mus­so­li­ni heeft mee­ge­maakt (de­cem­ber 1925 – ju­li 1943) een van de meest ge­struc­tu­reer­de die ze ooit heeft ge­had. Het is lo­gisch: er is geen be­ter ge­struc­tu­reer­de ide­o­lo­gie dan het fas­cis­me en het heeft in Ita­lië veel pro­ble­men op­ge­lost. On­der an­de­re werd de maf­fia door Mus­so­li­ni en zijn fas­cis­ten met heel veel ge­weld bij­na vol­le­dig weg­ge­vaagd, een ac­tie die nu de na­ti­o­na­le red­ding zou be­te­ke­nen.

Ita­lië heeft last van haar dub­be­le staats­vorm: er is een re­gu­lie­re wit­te staat, die be­las­ting heft en die de vei­lig­heid voor haar bur­gers, even­als een goed­wer­ken­de ci­vie­le in­fra­struc­tuur, moet ga­ran­de­ren. Daar­naast zijn er de ver­schil­len­de mer­ken maffia’s, die ook be­las­ting hef­fen, maar die dat ver­vol­gens zon­der eni­ge dienst­ver­le­ning ver­kwan­se­len. Dat is de zwar­te staat. Daar tus­sen­in zit nog een grijs ge­bied dat wordt be­volkt door re­gu­lie­re amb­te­na­ren uit de wit­te staat die steek­pen­nin­gen aan­ne­men vol­gens de mo­res van de zwar­te staat. Ge­zien het feit dat dit vol­le­dig ver­ziek­te me­cha­nis­me niet al­leen in het land maar ook in de Ita­li­a­nen zelf zit – en dat al van­af de vroeg Ro­mein­se tijd – zal er niet snel iets ver­an­de­ren.

Ik zie Ita­lië als een pro­bleem van de­zelf­de mag­ni­tu­de als het Is­ra­ë­lisch-Pa­les­tijn­se con­flict, waar­bij de el­kaar naar het le­ven staan­de par­tij­en niet re­li­gi­eus maar eco­no­misch ge­o­ri­ën­teerd zijn. Het gaat ook steeds meer op Afri­ka lij­ken. Wat ik dit jaar zo­als al­tijd op­nieuw heb kun­nen con­sta­te­ren is dat Ita­lië arm is, maar de Ita­li­a­nen zelf – het hand­je­vol dat nog werk heeft – heb­ben daar­en­te­gen niets te kla­gen. Dat wijst op een ban­di­tis­me dat maar één kant op gaat: een dis­func­ti­o­neel, fa­lend sys­teem, waar een die­pe cri­sis op af komt die het met geen mo­ge­lijk­heid zal kun­nen pa­re­ren. Daar­mee zit­ten wij dan sa­men in het Eu­ro­pe­se schuit­je. Het is een pla­ti­tu­de van de bo­ven­ste plank, maar toch: daar zijn we dan mooi klaar mee.


*) .… ik geef toe: ik heb na mijn thuis­komst hier in Ne­der­land ge­lijk een fat­soen­lij­ke ba­mischijf ver­or­berd. Dat Ita­lo-eten is leuk, maar af­wis­se­ling is nog veel leu­ker.

2 gedachtes over “Met stip ge­ste­gen in de Flut­Land­Pa­ra­de: Ita­lië

  1. Ha Car­li­to,
    Ooit dacht ik van Ita­lië “een mooi land, maar ik ga er pas heen als er geen ita­li­a­nen meer wo­nen”. Een ge­dach­te die werd ge­sti­mu­leerd door in­fo ver­kre­gen via boe­ken, tijd­schrif­ten, ra­dio en tv. Ik hield dat vol tot­dat ik be­sef­te dat wij hier in .nl ook veel boe­ven heb­ben rond­lo­pen, die zich ech­ter be­ter ver­schui­len in net­jes ge­ste­ven hel­der wit­te pro­tes­tants chris­te­lij­ke boor­den. En toch be­zoek ik soms poe­len des ver­derfs zo­als Bre­da of Am­ster­dam. Daar­na heb ik een aan­tal pret­ti­ge be­zoe­ken aan Ita­lië ge­bracht met voor­na­me­lijk po­si­tie­ve er­va­rin­gen. Ben maar 1 keer op­ge­licht, en wel aan de kas­sa van het Va­ti­caans mu­se­um. Niet on­ver­wacht na­tuur­lijk.

    In mijn her­in­ne­ring is Ita­lië dus niet flut­ter dan ons ei­gen land. Van­daar mijn vraag: wel­ke er­va­rin­gen heb­ben Ita­lië doen stij­gen op jouw per­soon­lij­ke flut-lijst?

    Goe­de groet

Geef een reactie