Nano-TECH: A Brave New World?

Bo­ven: de sen­sor-lens; on­der de DNA-se­quen­cer. Klik voor een ver­gro­ting

Het Tech-nieuws van de laat­ste da­gen geeft me stof tot na­den­ken. Er wor­den twee uit­vin­din­gen ge­pit­ched die wor­den ge­bracht als dé ver­wor­ven­he­den van de he­den­daag­se mi­ni­a­tuur-tech­no­lo­gie, ter­wijl ze te­ge­lij­ker­tijd de deur ope­nen naar een ni­veau van per­soons­be­wa­king dat eer­der on­ge­kend was.

De smoes is wel gei­nig: dia­be­ti­ci kun­nen met be­hulp van een slim­me con­tact­lens de in­su­li­ne­spie­gel in hun bloed per­ma­nent be­wa­ken en met een uit de klui­ten ge­trok­ken USB-stik­kie is het nu mo­ge­lijk om een ge­noom in lut­te­le ogen­blik­ken te be­pa­len. Dat is on­der an­de­re han­dig bij snel­le iden­ti­fi­ca­tie van ie­mands ge­ne­ti­sche ma­keup.

Ik ben he­le­maal voor de voor­uit­gang. Dat is niet in de laat­ste plaats om­dat het prak­tisch is. De tech­no­lo­gi­sche pro­gres­sie is na­me­lijk niet te stop­pen, want het is on­mo­ge­lijk om te ma­na­gen wat er wel en wat er niet wordt ont­wik­keld. Dat is in de re­gel het pre­ro­ga­tief van de ont­wik­ke­laars en wat zij als nut­tig be­schou­wen. En dat is weer af­han­ke­lijk van het op te los­sen is­sue dat ze te­gen­ko­men. Op het ge­vaar af pa­ra­no­ï­de over te ko­men, stel ik toch vast dat het in­fa­me 9–11 een erg be­lang­rijk is­sue is ge­wor­den en dat het de rol van tech­no­lo­gi­sche “pri­me mo­ver” vlij­tig heeft over­ge­no­men van het mi­li­tai­re com­plex. Om een lang ver­haal heel kort te ma­ken; het an­ti-ter­ro­ris­me is he­den ten da­ge een be­lang­rij­ke­re drijf­veer voor de ont­wik­ke­ling van nieu­we tech­no­lo­gie dan de Bol­sje­wie­ken.

Tel wat din­gen bij el­kaar op en de lens en de se­quen­cer ko­men in­eens in een an­der dag­licht te staan. De­ze Na­no­Tech, die be­doeld is om snel en ac­cu­raat iets me­disch te kun­nen doen – zo­als in­su­li­ne toe­die­nen of een ge­noom be­pa­len – kan heel goed wor­den in­ge­zet voor de be­wa­king van per­so­nen. De lens maakt het straks mo­ge­lijk om de con­ti­nue be­wa­kings­ca­me­ra of psy­cho­me­ter uit te han­gen, zon­der dat ie­mand het in de ga­ten heeft. De se­quen­cer kan na nog wat meer mi­ni­a­tu­ri­sa­tie vrij­wel over­al wor­den in­ge­bouwd. Als ik over een jaar of wat op een stoel ga zit­ten – of als ik in een over­heids­ge­bouw naar het toi­let ga – dan we­ten ze in Lan­g­ly Vir­gi­nia straks pre­cies dat ik daar zit en waar ik nog meer ben ge­weest. (En, in­dien van toe­pas­sing, wat ik ge­ge­ten, ge­dron­ken, ge­rookt of ge­slikt heb…) Ik kan mij­zelf ver­ze­ke­ren dat ze het daar niet zo nauw zul­len ne­men met de be­waar- of ver­nie­ti­gings­plicht van mijn ge­ge­vens. De ver­za­me­len­de dien­sten in ons ei­gen land zul­len daar­in niet veel an­ders zijn, on­danks on­ze wet­ge­ving en on­af­han­ke­lijk van wat ze ons ver­tel­len. (Het is in dit ver­band best aar­dig om het nieuws over de fit­ness-APP Stra­va even aan te ha­len. Je kunt het een koek­je van ei­gen deeg noe­men…)

In veel sci­en­ce­fic­ti­on­ver­ha­len, waar­in de to­ta­le be­wa­king aan de or­de van de dag is, ver­valt de maat­schap­pij tot een dysto­pie. De boe­ken “1984″ (1948) van Ge­or­ge Or­well, “Bra­ve New World” (1932) van Al­dous Hux­ley en de film­reeks “The Ma­trix” (1999−2003) zijn daar­van de be­kend­ste voor­beel­den. Er zijn er ech­ter veel meer. Als ik zo eens kijk naar de baan­sta­tis­tie­ken van mijn fa­vo­rie­te schrij­vers, dan moet ik con­sta­te­ren dat ze re­gel­ma­tig pre­cies goed zit­ten met hun voor­spel­lin­gen. Ik vraag me dus te­recht af of wij in on­ze wer­ke­lij­ke we­reld in staat zul­len zijn om een der­ge­lij­ke uit­komst te voor­ko­men. De rich­ting van de V.S. op­kij­kend ver­wacht ik op dit mo­ment niet veel po­si­tiefs.

Bau­det. Mie­tje.
Hard­leer­se bal­len in Eind­ho­ven (& Delft)
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬