Nieuw­bouw: no­toir spoeg-le­lijk

S:Kijk nou eens naar dat ko­los­sa­le ge­doe, die ver­schrik­ke­lij­ke kleu­ren, dat prot­se­ri­ge, het mas­sa­le, wat een bla­ma­ge voor on­ze stad. Veel le­lij­ker had het niet ge­kund!

P:In­der­daad, het doet pijn aan mijn ogen. Hoe heb­ben ze zo­iets kun­nen ver­zin­nen. Het is echt su­per-le­lijk. Dat wordt echt nooit meer wat”

Het ge­pa­ra­fra­seer­de com­men­taar van dit twee­tal be­treft een nieu­we wijk in de stad Athe­ne. En zo­als het de bur­gers van een stad lijkt te be­ta­men, vin­den de­ze twee he­ren de ver­za­me­ling van bouw­sels he­le­maal niets. Zo gaat dat naar het lijkt al­tijd. Pro­fe­ten zijn zel­den ge­liefd in ei­gen stad en op nieuw­bouw wordt al­tijd wel af­ge­ge­ven. Het is nooit goed, het is al­tijd le­lijk en het was al­tijd te duur.

De bo­ven­staan­de dia­loog vond on­ge­veer 400 jaar voor Chris­tus plaats tus­sen de fi­lo­so­fen So­cra­tes en zijn dis­ci­pel Pla­to. Het on­der­werp was de nieu­we uit­brei­ding van de Akro­po­lis, de ci­ta­del van tem­pels en bij­ge­bou­wen op de cen­tra­le ta­fel­berg in het mid­den van de stad Athe­ne.

De Akro­po­lis van Athe­ne in ver­vlo­gen tij­den…

Wij le­ren hier­van. Wat mij be­treft zelfs een aan­tal din­gen: ten eer­ste dat nieuw­bouw nooit “goed” is en al­tijd wordt af­ge­kraakt. Dat is al he­le­maal het ge­val als het af­wijkt van de ge­baan­de pa­den en als het ook maar enigs­zins ver­nieu­wend is. Vol­gens de bo­ven­staan­de dia­loog was dat het ge­val: de Akro­po­lis werd door de bur­gers van Athe­ne veel te kleur­rijk ge­von­den, veel te mas­saal en veel te op­zich­tig. Waar­schijn­lijk heeft het ook te­veel be­las­ting­geld ge­kost, dat bo­ven­op de re­gu­lie­re of­fe­ran­den werd ge­ïnd om de tem­pel­berg te be­kos­ti­gen.

Want wat wij niet zien als we nu over de half ver­ga­ne Akro­po­lis lo­pen is dat het ori­gi­neel bont be­schil­derd was en in de verste ver­te niet leek op de saaie, kleur­lo­ze zand­hoop met ste­nen die nu op­valt.

Het nieuw-ont­dek­te graf…

Van­daag zag ik in de pers de mel­ding van de ont­dek­king van een “nieuw” graf in Egyp­te. Het is een graf van de 5e dy­nas­tie, on­ge­veer 4.500 jaar oud en bui­ten­ge­woon goed be­waard ge­ble­ven. Het is niet leeg­ge­roofd door graf­rovers* en niet bloot­ge­steld aan de ele­men­ten. Het re­sul­taat is dat het nog vrij­wel ge­heel in­tact is. En wat valt op? In­der­daad, het wer­ke­lijk schreeu­wen­de kleur­ge­bruik. Ook in Egyp­te wis­ten ze wat dat be­treft dus van wan­ten.

De bouw­mees­ters van te­gen­woor­dig zijn op­mer­ke­lijk do­ciel als het om kleur gaat; al­thans, hier in Ne­der­land. De be­bouw­de om­ge­ving krijgt daar­door een he­le saaie schijn, die met een klein beet­je ex­tra moei­te en durf flink zou kun­nen wor­den op­ge­ka­le­fa­terd. Het is jam­mer dat Ne­der­land wat dat be­treft wei­nig lef heeft en in nieuw­bouw­wij­ken nog steeds die le­lij­ke “no­ta­ris­wo­ning” erg po­pu­lair is. Be­ter zou het zijn om een voor­beeld te ne­men aan het bui­ten­land, waar nog­al eens wild wordt ge­ëx­pe­ri­men­teerd.

Een goed voor­beeld is het ab­so­luut ge­ni­a­le ge­bouw van Hun­der­twas­ser in We­nen, een klas­sie­ke stad die het heeft aan­ge­durfd om een ka­kel­bont ap­par­te­men­ten­ge­bouw neer te zet­ten, waar­bij de kleur­doos niet is ge­spaard. Daar zou­den wij nog iets van kun­nen le­ren.

Hun­der­twas­ser in We­nen…

Dat treft. Een aan­lei­ding voor wat ik hier­bo­ven op­schrijf is het (stan­daard) ge­zeur over een groot in­fra­struc­tu­reel pro­ject – de her­ont­wik­ke­ling van “De Spoor­zo­ne” – dat in mijn woon­plaats de af­ron­ding be­gint te na­de­ren. Mijn vrees voor saai­heid en ge­brek aan kleur is hier ge­luk­kig on­ge­grond, want er komt een lek­ker bui­te­nis­sig ge­bouw “smack-bang” voor het oog van de ter­ras­sen­de stad te staan. Ik kan het lef van on­ze stads­ont­wik­ke­laars wel waar­de­ren en moet toe­ge­ven dat we iets be­gin­nen op te ste­ken van de we­reld om ons heen en de bou­wers uit lang ver­vlo­gen tij­den. Bo­ven­dien: ik heb er­aan mee­be­taald want ik draag hier ge­meen­te­lij­ke be­las­tin­gen af. Als ik het niet mooi zou vin­den, dan was ik toch een beet­je dief uit ei­gen por­te­mon­nee.

Het “Huis van Delft” in de Spoor­zo­ne…

Hier­bo­ven een ar­tist-im­pres­si­on van het nieuw te bou­wen “Huis van Delft”. Het heeft als be­ge­lei­den­de tekst:

In­spi­re­ren­de ver­ha­len van ou­de en nieuw pi­o­niers uit Delft vor­men het uit­gangs­punt voor Huis van Delft. Een in­no­va­tief en spraak­ma­kend pro­ject waar­in de pi­o­niers van Delft wor­den ge­ëerd. Van­we­ge hun bui­ten­ge­wo­ne pres­ta­ties op het ge­bied van am­bacht, we­ten­schap, kunst, tech­niek en high­tech in­no­va­tie. Huis van Delft wordt ge­re­a­li­seerd op de noor­de­lij­ke kop van het pro­ject Nieuw Delft, pre­cies tus­sen sta­ti­on Delft en de his­to­ri­sche bin­nen­stad in.”

Ik ben geen So­cra­tes en geen Pla­to en bo­ven­dien al he­le­maal geen zeur als het om ar­chi­tec­tuur gaat. Ik vind dit nu al he­le­maal ge­wel­dig…


*) Soms ben ik een bar­baar, en in het ge­val van dit on­aan­ge­tas­te graf is dat het ge­val. His­to­risch en ar­che­o­lo­gisch ge­zien is een on­be­roofd graf na­tuur­lijk ge­wel­dig. An­der­zijds be­te­kent een leeg­ge­roofd exem­plaar dat er in ie­der ge­val meer men­sen dan al­leen de be­wo­ner van de exor­bi­tan­te rijk­dom die er­in was op­ge­sla­gen heb­ben ge­pro­fi­teerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *