Nog 1,7 mil­jard jaar

Nog 1,7 mil­jard jaar en de Aar­de is voor ons on­be­woon­baar. Dat is voor mij nieuws, want ik dacht dat het 3 tot 4 mil­jard jaar zou zijn. De af­wij­king is sim­pel te ver­kla­ren. Mijn ge­dach­te was na­me­lijk dat de zon in één klap su­per­no­va zou gaan, waar­bij in een flits ons zon­ne­stel­sel zou wor­den af­ge­fak­keld tot een hoop­je ge­bla­ker­de sin­tels en een boel ver­damp­te ma­te­rie. Daar­mee gaan we te­rug naar de ba­sics, dacht ik. Van ster­ren­stof zijn we ge­maakt, tot ster­ren­stof zul­len we weer ver­dam­pen, als het wa­re.

In mijn cal­cu­la­tie kun­nen we dus con­clu­de­ren dat we over de helft van ons be­staan als Aar­de zijn. De­ze pla­neet is nu on­ge­veer 4,5 mil­jard jaar oud en de zon zal haar over zo’n 3,2 mil­jard jaar ver­zwel­gen in een ha­lo van su­per­heet gas. Op dat mo­ment houdt hier al­les op te be­staan. Nieuw voor mij is dat wij als mens­heid eer­der op de rol staan om het lood­je te leg­gen en wel zo’n 1,5 mil­jard jaar. Ik stel me dat even voor. Voor een pe­ri­o­de van 1,5 mil­jard jaar zal de Aar­de geen le­ven van een “ho­ge­re” or­de kun­nen be­vat­ten en keert zij weer te­rug naar de staat die zij had lang voor­dat er meer­cel­lig le­ven op het to­neel ver­scheen. Ik had het kun­nen we­ten, want na­tuur­lijk is het zo dat het ster­ven van de zon veel lan­ger zal du­ren dan een flits. De zon zal lang­zaam uit­dij­en tot­dat haar bui­ten­ste gren­zen voor­bij on­ze aard­baan lig­gen. En voor die tijd zal zij ons lang­zaam na­de­ren met haar co­ro­na. Die zon­neat­mos­feer is van zich­zelf al heet ge­noeg om elk le­ven op Aar­de te ver­nie­ti­gen.

Met an­de­re woor­den: we heb­ben nog een beet­je tijd om de plaat te poet­sen. We moe­ten een ma­nier ver­zin­nen om met een he­le­boel men­sen – ik schat nu zo te­gen de 30 mil­jard, maar daar wil ik van­af we­zen – de Aar­de te ver­la­ten en op een an­de­re pla­neet ons heil te zoe­ken. En dan liefst een­tje die bui­ten ons zon­ne­stel­sel ligt. Ik hoor ge­lui­den over Mars, maar Mars is on­ze di­rec­te buur­pla­neet en ligt dus maar één baan ver­der van de zon dan wij, dus erg lang zal dat geen soe­laas bie­den. Na­dat de Aar­de zal zijn ver­dwe­nen zal Mars op een ge­ge­ven mo­ment ook aan de beurt zijn. Daar is geen ont­ko­men aan.

Als ik hier over praat met de men­sen om mij heen dan zijn ze over het al­ge­meen niet on­der de in­druk. De meest ge­noem­de re­den is dat vrij­wel ie­der­een ver­wacht dat de mens­heid over 1,7 mil­jard jaar al lang niet meer zal be­staan. Dit som­be­re beeld is bij­na uni­ver­seel. Ik moet toe­ge­ven dat ik dat niet deel en dat ik het nog wel zie ge­beu­ren (niet let­ter­lijk) dat de mens een ma­nier ver­zint om ten eer­ste haar ei­gen ver­nie­ti­ging te voor­ko­men en het ten twee­de voor el­kaar krijgt om dit zon­ne­stel­sel te ver­la­ten voor­dat het boem zegt. Dat be­te­kent ove­ri­gens ook dat we vol­gens mij in staat zul­len zijn om al­ler­lei ram­pen, die van bin­nen of van bui­ten kun­nen ko­men, af te wen­den. Ik denk aan su­per­vul­ka­nen die uit­bar­sten, on­der­zee­se me­thaan­bub­bels die los­schie­ten of as­te­ro­ï­den die ons op het dak val­len. En bo­ven­dien, wat wel­licht be­lang­rij­ker is, wij zien er als mens over een lut­te­le 100 jaar al niet meer uit als nu, maar we zul­len dan ruim­schoots in het tijd­perk van de sin­gu­la­ri­teit zit­ten. En als het een­maal zo ver is, dan is “the sky the li­mit” als het over ons kun­nen gaat. Ik zeg on­ge­ge­neerd: “De mens ver­sie 3.0 zal ze­ker in staat zijn om het te­gen het uni­ver­sum op te ne­men.”

Nou ja, mis­schien ben ik iets te en­thou­si­ast, maar ik zet voor­al mijn ei­gen toon als een po­si­tie­ve, met een op­ti­mis­ti­sche kijk in de rich­ting van on­ze toe­komst. Het zou kun­nen dat ik er vol­le­dig naast zit, maar als ik er­gens in zou moe­ten ge­lo­ven dan is het in ons zelf. Dat is wat waard, denk ik. Ten­slot­te is het ook nog zo dat ik er in ie­der ge­val niet meer ben over een jaar of 100, dus ve­ri­fi­ë­ren kan ik mijn ver­wach­tin­gen niet. Hoe noe­men ze dat in En­ge­land ook al­weer? “Blissful ig­no­ran­ce” dacht ik.