Nooit meer Sushi?

Als ik de Duit­se stra­lings­des­kun­di­ge Leng­fel­der moet gelo­ven – wel een beet­je gehol­pen door mijn wens natuur­lijk – dan zijn de wal­vis en de tonijn voor­lo­pig af van hun Japan­se achtervolgers.

Het radio­ac­tie­ve niveau van de vis­kies rond Japan is der­ma­te hoog dat con­sump­tie ervan levens­ge­vaar ople­vert; in ieder geval op de lan­ge ter­mijn en met een min­der dan zwak­ke bloot­stel­ling. Het is niet te gelo­ven: de Fukus­hi­ma ramp is mis­schien instru­men­teel in het terug­drin­gen van de Japan­se vis-genocide.

Niet dat ik er erg lol­lig over wil doen trou­wens. Ik heb ooit eens een repor­ta­ge gezien over de schoon­maak­ploe­gen rond Tsjer­no­byl. Het was zeer triest om te zien hoe zij zich inkleed­den in dun­ne over­al­le­tjes die ze zelf voor­za­gen van een zwa­re loden onder­broek, om hun nage­slacht te bescher­men. Veel van deze men­sen – die gebruikt zijn als nucle­air kanon­nen­vlees – zijn vrij snel na dato gestor­ven aan acu­te stra­lings­ziek­te. Ze te horen pra­ten ter­wijl ze hun schep oppak­ken om hun levens­ge­vaar­lij­ke werk te gaan doen is ijzing­wek­kend. Het cynis­me druipt van de beel­den af. En nu, in het Japan­se Fukus­hi­ma, gaat het­zelf­de gebeu­ren met zeker de helft van de ploeg die daar nu aan het werk is.

It’s a dir­ty job, but someone’s got to do it… Dat mag zijn, maar daar heb­ben de slacht­of­fers in spé en de nabe­staan­den die ze gaan ach­ter­la­ten hele­maal niets aan. Ik stel me voor hoe het voor mezelf zou zijn als ik onder die omstan­dig­he­den zou moe­ten wer­ken. Zou ik mis­schien mijn vrouw en kin­de­ren nog even kun­nen bel­len om ze gedag te zeg­gen alvo­rens voor de kei­zer en het vader­land te ster­ven? Of zou ik ze nog kun­nen zien en vast­hou­den voor­dat mijn cel­len uit elkaar gaan vallen?

De gedach­te aan een der­ge­lijk sce­na­rio alleen al doet mij de kou­de ril­lin­gen over de rug lopen. Men zegt dat Japan­ners een stuk soe­pe­ler met dit soort ramp­spoed, dood en ver­derf omgaan dan een door­snee wes­ter­ling, maar ik weet ook dat zelf­pre­ser­ve­ring gewoon in onze hard­wa­re zit – weg­ge­ra­ti­o­na­li­seerd of niet. Hoe je het ook wendt of keert, wat er nu in Japan aan de hand is – de aard­be­vin­gen, de tsuna­mi en de kern­ramp daar boven­op – is een men­se­lijk dra­ma van enor­me mag­ni­tu­de. Het laat zien dat de wereld geen gena­de of gerech­tig­heid kent.