Noord-Ko­rea & Kim Jong-un: China’s zorg­kin­de­ren

Om maar met een ora­ke­len­de deur in huis te val­len: de Noord-Ko­re­aan­se lei­der Kim Jong-un wordt door Chi­na aan de kant ge­scho­ven en ver­van­gen door een min­der on­be­re­ken­baar staats­hoofd. Op wel­ke ter­mijn dit gaat ge­beu­ren weet ik niet, maar ik denk dat bin­nen drie jaar een re­de­lij­ke schat­ting is. De ma­nier waar­op durf ik ook niet te voor­spel­len, maar ik ver­moed dat we bin­nen­kort iets gaan le­zen over een on­for­tuin­lijk on­ge­luk of een en­ge ziek­te die de Ge­ni­a­le Lei­der he­laas heeft moe­ten tref­fen. Kar­ma, u weet wel waar­om.

De stel­ling hier­bo­ven is (he­laas) niet het re­sul­taat van enig spe­ci­aal in­zicht in de re­la­tie tus­sen Noord-Ko­rea en Chi­na, want dat heb ik niet. Mijn voor­spel­ling staat ge­heel op pers­be­rich­ten en par­ti­cu­lie­re ge­o­po­li­tie­ke spe­cu­la­tie van een wel­wil­len­de leek (ik dus) in­za­ke de in­schat­ting van China’s be­lan­gen in de re­gio rond het West-Pa­ci­fi­sche ba­sin. Het zou ook kun­nen dat ik de­ze in­ge­ving hier al eens eer­der heb ge­ven­ti­leerd en dat ik on­der­tus­sen ruim­schoots over mijn ter­mijn heen ben ge­scho­ten. Even­wel is de re­ken­som vrij een­vou­dig als je het mij vraagt en die be­gint met China’s west­grens: Noord-Ko­rea is een be­lang­rij­ke buf­fer tus­sen Chi­na en het wes­ten. Daar wil ze voor geen goud ook maar één Ame­ri­kaan­se sol­daat – de no­toi­re aarts­vij­and – als be­zet­ter zien; iets wat na een ge­wa­pend con­flict tus­sen de V.S. en N.K. on­ver­mij­de­lijk zou zijn. Een door Kim Jong-un ge­pro­vo­ceerd con­flict, waar­bij de V.S. ac­tie moe­ten on­der­ne­men, is daar­om een ri­si­co dat het be­lang van Chi­na recht­streeks be­dreigt.

Wat Chi­na wil is een sta­biel ge­bied rond het ge­he­le West-Pa­ci­fi­sche Ba­sin, want dat is be­lang­rijk voor de im­ple­men­ta­tie van veel van hun ge­o­po­li­tie­ke plan­nen. Nie­mand in die re­gio – be­hal­ve Noord-Ko­rea, dat mis­schien een his­to­risch punt wil ma­ken – zit te wach­ten op een oor­log die al­leen maar slecht kan af­lo­pen. Er wordt “as we speak” hard ge­werkt aan de nieu­we zij­de­rou­te – de goe­de­ren­snel­weg tus­sen Chi­na en haar be­lang­rij­ke af­zet­markt Eu­ro­pa – en ook de im­port­rou­te van grond­stof­fen uit Afri­ka rich­ting het moe­der­land wordt met de dag be­ter ge­ze­kerd. Chi­na in­ves­teert mo­men­teel mil­jar­den in zo­wel de nieu­we zij­de­rou­te als in Afri­ka en ze zal die in­ves­te­rin­gen ge­past be­scher­men. En el­ke staat rond die Chi­ne­se-Ja­pan­se-Ko­re­aan­se zee die voor dei­ning zorgt, is een di­rect ri­si­co voor die in­ves­te­rin­gen. Dus aan­ge­zien Noord-Ko­rea mo­men­teel ui­terst pro­vo­ce­rend be­zig is, ope­reert ze pre­cies op een ma­nier die Chi­na niet wil. Ik kan me niet voor­stel­len dat gro­te broer Xi Jin­pin dat nog erg lang goed gaat vin­den.

De Noord-Ko­re­a­nen zijn suc­ces­vol ge­her­sen­spoeld tot een volk van wil­lo­ze dro­nes, die – vol­gens som­mi­ge com­men­ta­to­ren – be­reid zijn de gu­er­ril­la tot le­vens­doel te ver­hef­fen op het mo­ment dat hun Ge­ni­a­le Lei­der en de fic­tie­ve Sta­li­nis­ti­sche heil­staat te­ge­lijk het lood­je leg­gen. Noord-Ko­rea moet daar­om blij­ven be­staan, tot­dat het met zach­te hand en over een pe­ri­o­de van en­ke­le ja­ren kan wor­den om­ge­bouwd tot een po­li­tiek sta­biel mi­ni-Chi­na en een min­der agres­sie­ve na­tie. De hui­di­ge po­li­tie­ke eli­te van Noord-Ko­rea moet dus wel in­tact blij­ven, maar ze moet be­ter naar gro­te broer Chi­na gaan luis­te­ren. Daar­om denk ik dat dé la­bie­le fac­tor Kim Jong-un zal wor­den ver­van­gen door een do­cie­ler exem­plaar, op een wij­ze die aan de Noord-Ko­re­aan­se eli­te zal la­ten zien dat ze niet over­al mee weg­komt en die het volk leert dat hun lei­ders ver­vang­baar zijn..

We gaan het zien. Voor mijn ge­voels­rust en dat van een he­le­boel men­sen in de Korea’s, Ja­pan, Chi­na en de V.S. is een Chi­ne­se in­greep van­daag be­ter dan een­tje mor­gen. Ech­ter, ge­duld is nou ty­pisch een Chi­ne­se zaak…