Red Bull en de tanende elite

Hoe ik dit moet zeg­gen weet ik nog niet he­le­maal ze­ker, maar ik pi­ele­muis wat heen en weer tus­sen op­per­ste te­vre­den­heid over af­brok­ke­len­de hei­li­ge hui­zen en ge­span­nen­heid over het schijn­baar weg­val­len van tra­di­ti­o­ne­le vei­lig­heids­klep­pen. Het gaat om meer­de­re din­gen te­ge­lijk: het suc­ces van de Red Bull voet­bal­club RB Leip­zig en de ge­pro­jec­teer­de on­der­gang van de ge­ves­tig­de po­li­tie­ke or­de als ge­volg van het snel­woe­ke­ren­de po­pu­lis­me op de­ze pla­neet.

Maar eerst even dit: als recht­ge­snaard so­ci­aal-an­ar­chist kan ik niet zit­ten met het ver­dwij­nen van diep­ge­wor­tel­de en (lang-)gerespecteerde tra­di­ties. Ook de te­loor­gang van ni­che-cul­tu­ren – in­clu­sief hun ta­len – of im­ma­te­ri­eel cul­tu­reel erf­goed deert me niet. Voor­uit­gang is voor­uit­gang en zo­lang de men­se­lijk­heid of het mi­li­eu niet met voe­ten wordt ge­tre­den is daar niets mis mee. Cul­tuur is dy­na­misch, ze­ker als je over de eeu­wen heen­kijkt. En de mens­heid wordt als­maar om­vang­rij­ker. Daar doe je he­le­maal niets aan, ten­zij je in de tra­di­tie van het na­ti­o­naal-so­ci­a­lis­me wilt be­pa­len wie zich wel of niet mag voort­plan­ten. Dus: ge­klaag over de ver­an­de­ren­de we­reld is on­zin­nig en suf; niet in de laat­ste plaats om­dat leeg ge­mek­ker over on-be­ïn­vloed­ba­re fei­ten hét zwak­ke punt van el­ke po­pu­list is.

Over het po­pu­lis­me-is­sue heb ik hier on­der­tus­sen ge­loof ik al ge­noeg ge­schre­ven, al­hoe­wel de aan­hou­den­de sug­ges­tie in de re­gu­lie­re pers an­ders doet ver­moe­den. Met het Ame­ri­kaan­se de­ba­cle rond het op­ko­men­de Trum­plex, heeft het volk al­daar de hand­doek voor de zit­ten­de po­li­tie­ke eli­te in de ring ge­wor­pen en heeft het een po­pu­lis­ti­sche en vol­strekt on­ge­kwa­li­fi­ceer­de kan­di­daat als pre­si­dent ge­ko­zen. In Eu­ro­pa ko­men er ook ver­kie­zin­gen aan en die drei­gen van het jaar 2017 het slecht­ste ooit voor de ge­meen­schap te ma­ken. Na een Brexit is een (.)exit voor an­de­re Eu­ro­le­den steeds sa­lon­fä­hi­ger aan het wor­den. Sa­men met wat on­de­mo­cra­tisch en na­ti­o­na­lis­tisch ge­rom­mel in de oost­ge­bie­den lij­ken er sinds vo­ri­ge week in­eens for­se scheu­ren te ont­staan in de lijm die Ita­lië aan Eu­ro­pa vast­houdt. En dan zijn er nog die ver­kie­zin­gen die er links en rechts aan­ko­men, waar­van de zo­ge­naam­de po­li­tie­ke eli­te ver­wacht dat ze een for­se po­pu­lis­ti­sche af­straf­fing zul­len op­le­ve­ren. Al met al zijn het geen goe­de tij­den voor een bur­ger met ste­vi­ge fe­de­ra­le in­borst.

Daar komt nog bij – had ik al eens op­ge­te­kend – dat ik de cha­o­ti­sche si­tu­a­tie in het Eu­ro­pa van rond 1920–30 wel erg op die van van­daag vind lij­ken; al­thans, ge­voels­ma­tig. Ook toen is het on­ge­veer Eu­ro­pa­breed mis ge­gaan met de op­komst van het po­pu­lis­me, al­leen was het toen­ter­tijd veel ra­di­ca­ler en au­to­cra­ti­scher en in het ge­heel niet ge­ïn­te­res­seerd in het on­der­hou­den van enig de­mo­cra­tisch ge­hal­te. Het heet­te toen ook an­ders, na­me­lijk fas­cis­me (of eni­ge af­ge­wa­ter­de vorm er­van, zo­als het na­ti­o­naal-so­ci­a­lis­me). Sla er de kran­ten uit het in­ter­bel­lum op na en je ziet dat het puur po­pu­lis­me is wat daar on­mis­ken­baar de klok slaat.

Over tra­di­tie ge­spro­ken. In Duits­land is dei­ning ont­staan over een voet­bal­team van Red Bull, dat van­uit Leip­zig de rest van de Duit­se clubs stuk voor stuk aan het ver­plet­te­ren is. Ze doen dat door veel geld in te zet­ten op spe­lers die nau­we­lijks be­kend maar wel heel wel­wil­lend zijn. Daar­naast wordt er ge­werkt van­uit het meest hy­per­de­piep luxe trai­nings­cen­trum op dit half­rond. Bier­drin­kend Duits­land ver­vloekt de­ze club nu met ver­ve, om­dat het met al­le zo hoog­ge­waar­deer­de voet­bal­tra­di­ties zou bre­ken. Naast dat ik me ka­pot lach over voet­bal­lie­ven­de Duit­sers (en die van al­le an­de­re na­ti­o­na­li­tei­ten) en el­ke ef­fec­tief be­dreig­de tra­di­tie min­stens een goed be­gin vind, moe­ten ze daar in Duits­land ei­gen­lijk ge­woon niet zeu­ren. Want als je wilt win­nen, en dat kan met heel veel geld ge­fa­ci­li­teerd wor­den, dan moet je dat voor­al doen. Dat is goed voor de sport, het is goed voor een aar­di­ge op­schud­ding én het is in dit ge­val goed voor al die men­sen die dat mo­der­ne trai­nings­cen­trum mo­gen neer­zet­ten of er kun­nen trai­nen. Het zou een voor­beeld moe­ten zijn voor el­ke staat: “Geef uit dat geld… gul en on­be­heerst!”

Ma­la­tes­ta 1: Nei­ther De­mo­crats, nor Dic­ta­tors: An­ar­chists
Win­ter­luw­te 2016 – 2017
T⛪UIS | MUURK✍NT | | Carlito, ergo SUM! - JAARGANG 8 | ◬