Seks, de Kil­le­rApp voor Cy­borgs

Het moet je smaak maar zijn, dat rub­ber.…

Ik kan het niet la­ten: er komt een Kil­ler-Ap­pli­ca­ti­on aan voor de syn­the­ti­sche mens. Ik heb het hier waar­schijn­lijk al meer­de­re ke­ren ge­zegd, maar ik doe het toch nog maar een keer.

Een Kil­ler-Ap­pli­ca­ti­on (KA) is een toe­pas­sing (ap­pli­ca­ti­on) voor een tech­no­lo­gie, die er­voor zorgt dat de­ze in­eens een enor­me ge­bruiks­vlucht neemt. Zo’n ac­tie veegt ver­vol­gens de vloer aan met de groot­ste zeur­pie­ten over de nieu­we ver­wor­ven­heid, die al­tijd wel een re­den we­ten te pit­chen over het hoe en waar­om van de aper­te on­zin­nig­heid of het ge­vaar van de no­vi­teit in kwes­tie.

Het is ooit ge­beurd met de te­le­foon, waar­van door een ver­lich­te, Ame­ri­kaan­se po­li­ti­cus werd ge­steld dat het ap­pa­raat nooit een voet aan de grond zou krij­gen om­dat “men­sen geen be­hoef­te heb­ben aan con­tac­ten met ie­mand ver weg in een an­de­re stad.” Dat lu­ci­de in­zicht – van de­ze bur­ge­mees­ter die van Gra­ham Bell himself een de­mon­stra­tie kreeg – bleek een schot in de roos.… maar niet heus. We kun­nen ons nu met geen mo­ge­lijk­heid meer een le­ven zon­der te­le­foon voor­stel­len. Wat pre­cies de Kil­ler-App is ge­weest? Waar­schijn­lijk de mo­ge­lijk­heid die het ver van el­kaar ver­wij­der­de ge­lief­den bood om met el­kaar te pra­ten; of de snel­le be­reik­baar­heid van de lo­ka­le brand­weer­ka­zer­ne.

Wat te den­ken van de boek­druk­kunst, trou­wens? In het ka­tho­lie­ke Eu­ro­pa werd dat aan het ein­de van de mid­del­eeu­wen di­rect als een be­drei­ging voor de Va­ti­caan­se he­ge­mo­nie ge­zien en daar­om als een vol­strekt over­bo­dig fe­no­meen weg­ge­zet. Het is dus best gei­nig dat de bij­bel de KA voor de boek­druk­kunst is ge­weest. Het zal die pa­pen ge­leerd heb­ben. En met de mid­del­eeu­wen was het ook ge­lijk ge­daan.

Er zijn re­cen­te­re voor­beel­den. De PC, ooit ge­dood­verfd als een on­zin­ni­ge toe­voe­ging aan on­ze speel­goed­berg, werd in­eens hét su­per-ap­pa­raat to ha­ve toen de spread­sheet werd be­dacht. De Kil­ler-Fea­tu­re (een pars pro to­to voor een App) van In­ter­net was de por­no­gra­fie die in­eens vrij toe­gan­ke­lijk was. En nu ik het daar toch over heb: dat was ook de KA voor de vi­deo­re­cor­der én voor het in­fe­ri­eu­re VHS-sys­teem, waar­op meer por­no te krij­gen was dan op welk an­der plat­form dan ook.

Het is nu ook weer de seks die (de meest tot mijn ver­beel­ding spre­ken­de) nieu­we tech­no­lo­gie van het mo­ment tot gro­te hoog­te zal op­stu­wen. Net zo­als de por­no-in­du­strie dat doet door zich in vol­le vaart op de vir­tu­e­le en ge­aug­men­teer­de 3(4)-D markt te stor­ten om hun wa­ren nog be­ter aan de man te bren­gen, is het nu ook de beurt aan de in syn­the­ti­sche “men­sen” ge­ïm­ple­men­teer­de Kunst­ma­ti­ge In­tel­li­gen­tie (KI). Met seks kun je veel geld ver­die­nen. De Chi­ne­zen snap­pen dat ook, want de hard­wa­re-goodies wor­den – ui­ter­aard – in Chi­na ge­maakt en ze voor­zien in een gro­te be­hoef­te. Ken­ne­lijk is dat die van de mid­del­ba­re man in West-Eu­ro­pa. Voor net een paar streep­jes on­der de 3.000,- €uro kun je een da­me ko­pen, die zacht en bij­na le­vens­echt aan­voelt, die een sim­pe­le con­ver­sa­tie kan hou­den en die voor­al in bed (of zo) doet wat jij wilt; zon­der er iets voor te­rug te vra­gen.

Laat ik wel we­zen. Op dit mo­ment zijn de ro­bo­ti­ca en de KI nog niet zo ge­a­van­ceerd dat ze in com­bi­na­tie de plaats in kun­nen ne­men van een echt mens; ze­ker niet in bed. Dat gaat ech­ter heel snel ver­an­de­ren. Er komt een tijd dat wij geen ver­schil meer kun­nen waar­ne­men tus­sen een door ons­zelf ge­fok­te na­ko­me­ling of een syn­the­tisch exem­plaar. Zo­als ik hier wel va­ker heb op­ge­schre­ven, val­len de mees­te schat­tin­gen voor dat mo­ment nog tus­sen de 25 en 100 jaar van­af nu, maar ik denk dat dit een veel te con­ser­va­tief beeld is. Als je de Chi­ne­zen goed volgt en hun nieu­we Gro­te Sprong Voor­waarts (in al­le tech­ni­sche tak­ken van sport) ana­ly­seert, dan zou het zo­maar kun­nen dat zij er bin­nen 20 of zelfs 10 jaar een­tje kun­nen ma­ken. En als er één kan wor­den ge­maakt dan is het hek voor­goed van de dam. Ik zie het van de po­si­tie­ve kant, voor­al voor die Chi­ne­zen. Het is een bruik­ba­re ma­nier om de scha­de van een de­cen­nia­lan­ge één-kinds-po­li­tiek te re­pa­re­ren.