Sti­mu­leer het le­zen – ie­der­een een kek­ke Ex-Li­bris

Soms kom ik een vi­su­eel snoep­je te­gen, zo­als van­daag in De Volks­krant, en dan ligt dat nog dicht te­gen meer­de­re van mijn lief­des aan ook. In dit ge­val ge­val dus “le­zen”.

Daar­naast heb ik ook een zwak voor da­mes in al­le soor­ten en ma­ten. Ik houd van al­le vrou­wen. En als ik niet aan le­zen zou toe­ko­men, dan zou ik een Ex-Li­bris van Mark F. Se­ve­rinin boe­ken gaan plak­ken om mij­zelf tot wat men­taal ge­ëxer­ceer te sti­mu­le­ren. Dat zou moe­ten luk­ken, als ik het zo eens be­kijk, de link vol­gend.

Ove­ri­gens; het be­gint op te val­len dat ik hier al lang ge­le­den iets over een boek heb op­ge­schre­ven. Ik heb mo­men­teel niets on­der han­den dat mij tot een die­pe­re be­spie­ge­ling noopt. De ge­schie­de­nis van Ita­lië, waar­mee ik mo­men­teel mijn bed deel, is wel leuk en in­for­ma­tief, maar niet echt su­per sti­mu­le­rend.

Al­hoe­wel, het bo­ven­staan­de klopt niet 100%. Wat ik uit dat boek­je – uit 1972 – dat dan weer wel – ge­haald heb is dat Ita­lië met haar Ro­mei­nen en de Re­nais­san­ce niet al­leen het toon­beeld van voor­uit­gang is ge­weest door haar ge­schie­de­nis heen, maar bij tijd en wij­le ook een ex­po­nent van stag­na­tie, re­ac­ti­o­nis­me en re­gres­sie. Dat laat­ste zelfs in die ma­te dat het eeu­wen­lang niet eens als on­der­deel van een zich ont­wik­ke­lend Eu­ro­pa ge­zien kon wor­den.

Nog even stie­kem kij­ken en dan weer wat lees­me­ters ma­ken. Zo kan ie­der­een toch een ac­cep­ta­be­le lees­dis­ci­pli­ne for­ce­ren? Je moet wel van goe­de hui­ze ko­men om bij dit plaat­je on­be­wo­gen te blij­ven. En dan komt de ech­te in­houd na­tuur­lijk nog. Bij elk boek gaat er ten­slot­te een he­le nieu­we we­reld open, die je toch maar mooi even mee­pakt in dit kor­te le­ven. Wat wil een mens nog meer…

*) Het loont de moei­te om eens rond te snuf­fe­len op het web voor die Mark F. Se­ve­rin. Zijn spe­ci­a­li­teit is ero­ti­sche Ex-Li­bris­sen en er zit­ten exem­pla­ren tus­sen die ik niet eens op mijn si­te zou ver­to­nen; uit pi­ë­teit voor even­tu­e­le ver­dwaal­de le­zers met een ge­voe­li­ge con­sti­tu­tie.… Ik zelf kan er na­tuur­lijk geen ge­noeg van krij­gen.