Ter­ro­ris­me op hoog ni­veau: Ca­ta­lonië ge­gij­zeld door se­pa­ra­tis­ten

Wie in de hui­di­ge we­reld een se­pa­ra­tist is, is een idi­oot. Dat is mijn on­be­schei­den me­ning over wat ik in de re­gel be­schouw als een mis­plaatst na­ti­o­na­lis­tisch ach­ter­hoe­de­ge­vecht. Dat geldt wat mij be­treft voor al­le se­pa­ra­tis­ten op de he­le pla­neet, maar in het bij­zon­der voor al die jo­kers bin­nen Eu­ro­pa. De Brexit was al een bla­ma­ge van het zui­verste wa­ter, een ma­noeu­vre waar­mee ze in Lon­den nu aar­dig in hun maag zit­ten en waar­van geen Brit ook maar één en­kel voor­deel gaat mee­ma­ken. Maar de pro­ble­men die door de En­gel­se po­pu­lis­ten zijn ver­oor­zaakt zijn nu wel re­ëel.

Het voor­deel van En­ge­land is nog dat het een ech­te gro­te-men­sen na­tie met een gro­te-men­sen staat is, dus de on­der­han­de­lings­slag­kracht is na­ve­ne­nat ho­ger en de po­si­tie bin­nen Eu­ro­pa ook. Maar dat kun­nen de Ca­ta­la­nen al­le­maal niet zeg­gen. Want hoe moet dat dan, als re­gio bin­nen Eu­ro­pa on­af­han­ke­lijk wor­den? Eerst een deal ma­ken met het moe­der­land en dan met de rest van de we­reld? Dat is best in­ge­wik­keld als die eer­ste niet wil; en Eu­ro­pa heeft er al he­le­maal niets mee op.

Meer Span­je (en een beet­je Frank­rijk…): die half-ga­re Bas­ken hou­den zich ge­luk­kig rus­tig de laat­ste tijd, dus ik had de in­druk kun­nen krij­gen dat se­pa­ra­tis­me in Eu­ro­pa aan het uit­ster­ven was. Nu dreigt het ech­ter van­daag als­nog goed mis te gaan in Ca­ta­lonië als daar te­gen be­ter we­ten in toch de breuk met het ba­sis­land wordt uit­ge­roe­pen. Waar­om ge­beurt dat ei­gen­lijk? Om­dat er een pre­mier zit die denkt dat zijn re­gi­o­na­lis­me nu nog er­gens op slaat? Het is een ui­terst zie­li­ge ver­to­ning al­le­maal. Dat vind ik.

Het is ei­gen­lijk te gek voor woor­den dat een he­le re­gio en een heel land door een en­ke­le volks­men­ner en zijn en­tou­ra­ge ge­gij­zeld kun­nen wor­den. Je zou toch den­ken dat we daar in het na­oor­log­se Eu­ro­pa on­der­tus­sen wel van­af zou­den zijn. Wat na de te­gen­de­mon­stra­ties van af­ge­lo­pen zon­dag in Bar­cel­o­na in ie­der ge­val dui­de­lijk is ge­wor­den, is dat ook de meer­der­heid van de Ca­ta­la­nen niet op on­af­han­ke­lijk­heid van Span­je zit te wach­ten.

Ik houd al heel lang mijn hart vast om Ita­lië, dat ook ver­gaand au­to­no­me regio’s kent met hun ei­gen cul­tuur en taal – waar­on­der Frui­li-Ve­ne­tia Gi­ulia, waar mijn fa­mi­lie re­si­deert – en waar­van ik zeer on­gaar­ne enig se­pa­ra­tis­tisch ge­luid zou ho­ren. De Le­ga Nord ge­draagt zich on­der­tus­sen en pleit voor een­heid in Ita­lië, dus ik ver­moed dat het daar niet zo’n vaart zal lo­pen. Maar wat in Span­je kan, on­der een on­fris­se re­gi­o­na­le lei­der met aan­pa­len­de pro­fiel-neu­ro­se, kan in Ita­lië ook. Het is daar­om te ho­pen dat de uni­o­nis­ten daar voor­lo­pig toch aan het langst eind blij­ven trek­ken, tot­dat de se­pa­ra­tie­mo­de weer he­le­maal uit is en Ga­ri­bal­di zich niet meer in zijn graf hoeft om te draai­en.


Up­da­te 11-10-2107: Toch niet.… 🙂