The Lo­ne Gay Wolf

Het is een gek­ke twist, maar ik be­grijp dat de man die een Gay-bar in Or­lan­do be­schoot en voor een enor­me do­de­lij­ke ra­va­ge zorg­de, dat waar­schijn­lijk niet deed uit fun­da­men­ta­lis­ti­sche of ra­di­ca­le mo­tie­ven. Het ziet er naar uit, zo’n twee da­gen na de aan­slag, dat de­ze man een la­ten­te ho­mo was die met zijn ver­bor­gen iden­ti­teit wor­stel­de. Die wor­ste­ling dreef zijn frus­tra­tie op tot het on­ste­kings­punt, waar­na hij naar de wa­pens greep. Het is triest maar waar, de druk van zijn ho­mo­fo­be ach­ter­grond werd de man te­veel en heeft uit­ein­de­lijk meer dan 50 men­sen het le­ven ge­kost.

En dan ge­beurt er nog zo­iets: in Frank­rijk wer­den gis­te­ren twee po­li­tie­agen­ten in hun huis en in het bij­zijn van hun drie­ja­ri­ge zoon­tje ver­moord door een de­biel die zei te han­de­len uit naam van IS. “De EK wordt een kerk­hof” schijnt hij ge­zegd te heb­ben, waar­na zijn ei­gen ka­da­ver een van de eer­ste ge­ga­dig­den werd voor de­ze aan­ge­kon­dig­de ma­lai­se. Het is haast niet te be­vat­ten hoe trau­ma­tisch de ge­beur­te­nis moet zijn voor dat kind dat plot­se­ling wees werd; om maar niet te spre­ken van het ef­fect op al­le an­de­re be­trok­ke­nen.

AR-14On­der­tus­sen wordt de ene na de an­de­re wa­pen-cas­he in Eu­ro­pa op­ge­rold. Dui­de­lijk is dat al dat ij­zer dat rond­slin­gert in de kas­ten van die Lo­ne Wolfs niet bij­draagt aan on­ze vei­lig­heid. Ook in Ame­ri­ka is dat al de­cen­nia lang het ge­val, waar het be­zit van au­to­ma­ti­sche ge­we­ren wordt ver­goe­lijkt met het recht op zelf­ver­de­di­ging. Van­daag las ik in de krant dat “zes ko­gels ge­noeg moe­ten zijn voor ie­der­een die zich wil ver­de­di­gen.” Of­wel, een au­to­ma­tisch aan­vals­ge­weer is geen ver­de­di­gings­wa­pen en was ze­ker niet wat de Foun­ding Fa­thers voor ogen had­den toen ze de grond­wet van de nieuw­bak­ken U.S.A. – in­clu­sief het twee­de amen­de­ment – op­schre­ven. De AR-14, zo­als die hier staat af­ge­beeld, is geen wa­pen waar­mee je ver­de­digt maar waar­mee je juist aan­valt. Voor hen die het nog niet he­le­maal door­heb­ben: “As­sault-ri­f­le” be­te­kent “aan­vals­ge­weer”. De naam al­leen is een dead gi­vea­way als je het mij vraagt. He­laas heeft de Ame­ri­kaan­se wa­pen­lob­by daar bips aan en is het hier af­ge­beel­de wa­pen door vrij­wel ie­der­een le­gaal te ver­krij­gen in de V.S. en is het bui­ten­ge­woon po­pu­lair.

Dus wat nu? Er wordt druk heen en weer ge­we­zen naar de in­stan­ties die de da­ders van de slacht­par­tij­en wel in beeld had­den maar die de aan­sla­gen des­on­danks niet heb­ben kun­nen voor­ko­men. In mijn op­tiek is dat ook nau­we­lijks mo­ge­lijk. Wat moe­ten “ze” dan doen? Al­le men­sen die ooit in aan­ra­king zijn ge­weest met iets ra­di­caals pre­ven­tief op­slui­ten? Of moe­ten ze er per­ma­nent een man naast zet­ten die de klaar­blij­ke­lijk la­bie­le geest in de ga­ten moet hou­den? Dat zou de wer­ke­loos­heid de­fi­ni­tief op­los­sen, want ook de ge­frus­treer­de Lo­ne Gay Wolfs, die zo met hun man­ne­lijk­heid wor­ste­len dat ze hun la­ten­te ho­mo­fie­le ge­voe­lens niet kun­nen han­te­ren, moe­ten dan ge­checkt wor­den. Er is niets ge­vaar­lij­ker dan een sek­su­eel ge­frus­treer­de een­ling met toe­gang tot een vuur­wa­pen.

Ik doe een gooi: het wordt uit­ein­de­lijk al­le­maal tech­nisch op­ge­lost en dat hangt sa­men met “het in­ter­net der din­gen”. Te­gen­woor­dig zijn sen­so­ren die van al­les kun­nen rui­ken heel erg klein, goed­koop en ef­fec­tief ge­wor­den. Die sen­so­ren zit­ten straks in al­ler­lei pu­blie­ke ob­jec­ten op plaat­sen waar men­sen zich ver­za­me­len. En de­ge­ne die aan zo’n ding voor­bij loopt met iets on­ge­wensts in zijn zak wordt au­to­ma­tisch ge­mar­keerd en door een “quick res­pons team” te­gen de grond ge­werkt zo­dra dat kan. Daar­naast zal er straks soft­wa­re ach­ter de straatcamera’s zit­ten die men­se­lij­ke be­we­gin­gen gaat ana­ly­se­ren. Die soft­wa­re zal zelfs al ge­ïm­ple­men­teerd zijn en mo­men­teel door mid­del van zelf­stu­die aan het le­ren zijn wat ver­dacht ge­drag is. Ik zeg: “hoe­ra voor de kunst­ma­ti­ge in­tel­li­gen­tie die dit mo­ge­lijk maakt.”

Had ik me al eens eer­der af­ge­vraagd wat ik denk over de af­we­ging tus­sen een vei­li­ge sur­veil­lan­ce-staat en een open sa­men­le­ving waar­in el­ke gek zijn slag kan slaan? Waar­schijn­lijk wel.