Tijdreizen: Higgs-boson ontmoet Higgs-singlet

Ik kan mij zeer goed vin­den in de ver­zuch­ting van Kapi­tein Kathryn Jane­way van de U.S.S. Voy­a­ger: “I HATE tem­po­ral mechanics…!”

En inder­daad, het is een “bitch” – als ik er ooit een gezien heb. Tijd­rei­zen lijkt een sci­en­ce­fic­ti­on hob­by te zijn die we voor­al niet in het ech­te leven gaan tegen­ko­men. En dat is maar goed ook, want ik wil niet weten wat de gevol­gen zou­den zijn als ik in staat was om naar het ver­le­den terug te gaan – om daar wat zaken recht te zet­ten, als het ware. De toe­komst zal niet veel beters in het ver­schiet heb­ben, anders dan een depri­me­rend weten wat het leven gaat bren­gen en wan­neer. Het uit­zoe­ken van de lot­to-cij­fers van vol­gen­de week zou nog de minst scha­de­lij­ke actie zijn.

Even ter­zij­de: ik stel me zo voor hoe het bin­nen­hoofd van iemand op death row vol­le­dig van de kaart gaat op het moment dat hij of zij hoort wat de datum van exe­cu­tie zal zijn. Weten wan­neer je gaat ster­ven lijkt me een bui­ten­ge­woon ver­war­ren­de gedachte.

Aca­de­mia meldt dat de tijd­reis­be­per­king voor de ster­ve­lin­gen als wij zal blij­ven bestaan… voor nu. Want het lijkt erop dat er onder­zoe­kers zijn die den­ken dat dit niet voor infor­ma­tie geldt. Infor­ma­tie zou wel eens in staat kun­nen zijn om heen en terug in de tijd te rei­zen – met wat hulp uiter­aard. Het vehi­kel van keu­ze: de Lar­ge Hydron Col­li­der, de groot­ste cyclo­tron ter wereld en het toneel van de ver­woe­de zoek­tocht naar het Higgs-boson.

Ik zou best wel wat beter onder­legd wil­len zijn in de the­o­re­ti­sche fysi­ca, maar dat zit er helaas niet meer in. Ik weet dat omdat ik na 20 jaar lezen over kwan­tum­me­cha­ni­ca nog maar heel wei­nig van die mate­rie begre­pen heb (…har har…). Onder­tus­sen heb ik wel door dat het Higgs-boson cru­ci­aal is voor ons begrip van het feno­meen “mas­sa” in ele­men­tai­re deel­tjes. Het idee is dat dit deel­tje mas­sa­ge­vend is, en als we het niet vin­den zijn we wat dat betreft mooi in de aap gelo­geerd. We kun­nen onze model­len van het uni­ver­sum dan geheel opnieuw gaan beden­ken omdat we dan waar­schijn­lijk alle­maal niet heb­ben begre­pen hoe het echt zit.

Ech­ter, ook als we het Higgs-boson wel vin­den hoeft het niet alleen zalig­ma­kend te zijn. Het zou zomaar kun­nen dat tege­lij­ker­tijd het zoge­naam­de Higgs-sin­glet ont­staat, waar­mee infor­ma­tie­over­dracht over de gren­zen van onze tijd moge­lijk wordt. En of we daar nu blij mee moe­ten zijn? Voor wie het kan weg­krij­gen is er wel wat gei­nig lees­werk over voorhanden.

Het is toch wel span­nend, al dat gepruts met die mini Big-Bang’s in de ber­gen van Zwit­ser­land. Er waren al aard­ver­zwel­gen­de zwar­te gaten aan­ge­kon­digd, maar die zul­len er niet zijn. Dat is pure zwart­kij­ke­rij als je het mij vraagt. En als mocht blij­ken dat ik daar toch naast zit, dan is er in ieder geval nie­mand meer die me daar ach­ter­af op kan aanspreken.…