Trump en Ko­len, veel dom­mer gaat niet…

Ei­gen­lijk weet ik niet eens meer of ik er iets over moet op­schrij­ven, maar de­ze nieu­we ac­tie van Su­pe­rI­di­oot Trump is toch een klei­ne aan­te­ke­ning waard. De­ze da­gen zal hij aan­kon­di­gen dat hij al­le be­per­kin­gen voor ko­len­ge­stook­te ener­gie­cen­tra­les zal op­hef­fen.

Het ge­volg zal straks zijn dat de ge­zond­heid van de Ame­ri­ka­nen die in de buurt van die din­gen wo­nen zwaar­der be­last wordt. Het lijkt er­op dat dit niet uit­maakt, want ook de re­gels om­trent che­mi­sche af­val­lo­zin­gen op wa­ter zijn al ver­soe­peld of zelfs ge­heel af­ge­schaft. Het mi­li­eu heeft voor Trump ken­ne­lijk geen en­ke­le waar­de, en de men­sen die lang­zaam wor­den ver­gif­tigd schij­nen ook on­der­ge­schikt te zijn aan “zijn” be­dreig­de in­du­strie.

Een ge­rust­stel­len­de ge­dach­te is dat in­di­vi­du­e­le sta­ten wor­den vrij­ge­la­ten om hun ei­gen re­gels te im­ple­men­te­ren. Dat be­te­kent in prak­ti­sche zin dat de po­li­tie­ke “le­a­ning” van een staat straks be­paalt of je er goed kunt le­ven of niet; en wel in de let­ter­lij­ke fy­sie­ke zin van het woord. Sta­ten die pro­gres­sie­ver zijn – bij­voor­beeld Hip­pie­land Ca­li­for­nië – wor­den op den duur van­zelf ge­zon­der, ter­wijl sta­ten waar ze Trump zo’n ge­wel­di­ge peer vin­den juist on­ge­zon­der wor­den. Zo gaan de Trump-adep­ten wel­licht eer­der dood dan zij die in de wat slim­me­re sta­ten – die als­nog mi­li­eu­be­per­kin­gen in­voe­ren – wo­nen. Enigs­zins on­eer­bie­dig ge­steld: op zich veegt dat het po­li­tie­ke land­schap op den duur aar­dig schoon van het scho­rem dat Trump in het Wit­te Huis heeft ge­kre­gen. Het jam­me­re is al­leen dat ze on­we­tend en mis­leid zijn.

Ech­ter, al­le grap­pen­ma­ke­rij daar­ge­la­ten: wiens bloed gaat daar ei­gen­lijk vloei­en? Niet dat van de ge­for­tu­neer­de rij­ke re­pu­bli­kei­nen die in hun om­muur­de re­sorts geen last zul­len heb­ben van ko­len-stof, gif­ti­ge dam­pen of zwaar ver­vuild op­per­vlak­te­wa­ter. Dat lot is voor­be­hou­den aan het vol­strekt ir­re­le­van­te kloot­jes­volk. Op zich is het vreemd dat er op die ma­nier ge­dacht kan wor­den, maar mis­schien heb­ben wij met on­ze Gro­ning­se aard­be­vin­gen wel bo­ter op ons hoofd. Ten­slot­te is het Gro­ning­se pro­bleem ook de­cen­nia lang ge­ne­geerd, voor­dat er ein­de­lijk ac­tie werd on­der­no­men. Ik ver­moed wel eens dat het na­de­ren­de ein­de van de CO2-eco­no­mie daar meer de­bet aan is ge­weest dan me­de­do­gen voor de Gro­nin­gers. Ook hier in Ne­der­land weegt de eco­no­mie soms zwaar­der dan het men­se­lij­ke wel­be­vin­den, dus in Ame­ri­ka, waar al­les en ie­der­een net iets on­no­ze­ler lijkt dan de ge­mid­del­de Eu­ro­pe­aan, zal het ze­ker niet be­ter zijn.

Het is gek dat Trump niet kijkt naar Oom Chi­na, want zelfs daar heb­ben ze on­der­tus­sen door dat lucht schoon moet zijn. Er is een licht­punt­je, en dat is dat nie­mand meer ge­looft of in­ves­teert in ko­len. Trump is ge­luk­kig een zeld­za­me uit­zon­de­ring, die – naar ik van “ex­perts” be­grijp – de Gro­te Wen­de slechts zal ver­tra­gen en ze­ker niet zal stop­pen. Toch zal dat een hoop Ame­ri­ka­nen het le­ven gaan kos­ten.