Tur­kije wijst koei­en uit

Wie gaat het ze ver­tel­len? De­ze schoon­heid links is zich er nog niet van be­wust, maar ze is in Tur­kije niet meer wel­kom sinds Ne­der­land af­ge­lo­pen za­ter­dag een mi­nis­ter uit het Nieuw Ot­to­maan­se Rijk de toe­gang tot ons land heeft ge­wei­gerd. Ge­luk­kig staat ze in een vre­di­ge al­pen­wei­de, an­ders was ze mooi de si­gaar ge­weest.

Even­wel is het triest. Ne­der­land­se koei­en die in Tur­kije wo­nen moe­ten wor­den in­ge­ënt met een enor­me tiet aan an­ti­bi­o­ti­ca, iets dat hier al lang ver­bo­den is. De da­mes die dus te­rug moe­ten heb­ben een drie­dub­bel pro­bleem. Ten eer­ste ko­men ze hier het land niet meer in van­we­ge hun op­ge­krik­te me­di­cijnspie­gel, ten twee­de zijn ze echt niet meer aan ons kli­maat ge­wend en ten der­de moe­ten ze dan weer op zo’n on­dier­lijk trans­port wor­den ge­zet. Hoe je het ook be­kijkt, het is niet gun­stig.

On­der­tus­sen is het wel een nieuw hoofd­stuk in het zich in zeer rap uit­brei­den­de dra­ma rond Er­do­gan en zijn club. Als je volgt wat die al­le­maal over Ne­der­land en Ne­der­lan­ders uit­kra­men, dan is de door Rut­te ge­be­zig­de kwa­li­fi­ca­tie van “hys­te­risch” goed op zijn plaats. Zo­als be­kend zijn we on­der­tus­sen nazi’s, fas­cis­ten en mas­sa­moor­de­naars, die ech­ter – om maar eens een zij­straat te noe­men – niet moe­ten be­gin­nen over dat ene hei­ke­le punt van Ar­me­nië en wat de Turk­se troe­pen daar van­af 1915 uit pu­re frus­tra­tie heb­ben uit­ge­haald. Het heeft vol­gens con­ser­va­tie­ve schat­tin­gen tus­sen de 1 en de 1,5 mil­joen Ar­me­ni­ërs het le­ven ge­kost. We zou­den het on­recht van de­ze re­to­ri­sche om­draai­e­rij ei­gen­lijk ge­woon moe­ten ne­ge­ren, want het ge­ze­ver uit An­ka­ra wordt slechts door de Tur­ken zelf se­ri­eus ge­no­men. Kan dat?

Dat laat­ste punt is na­me­lijk wel heel in­ge­wik­keld. Al eer­der heb ik ge­no­teerd dat ik van mijn Turk­se land­ge­no­ten ver­wacht dat ze voor een lie­ve vre­de met mij af­stand moe­ten ne­men van de uit­spra­ken van hun führer. En waar het eerst ging om ge­ne­rie­ke vuil­bek­ke­rij zo­als “het zijn fas­cis­ten en nazi’s”, gaat het nu om iets veel con­cre­ters uit de re­cen­te ge­schie­de­nis. Sre­bre­ni­ca is voor ons land een aar­di­ge frus­tra­tie waar­aan we op voor­hand wei­nig heb­ben kun­nen doen. Om dat als mu­ni­tie in een di­plo­ma­tie­ke rel te ge­brui­ken, is voor mij een paar brug­gen te ver. De­ze on­ver­ho­len ge­schieds­ver­val­sing is voor mij niet te to­le­re­ren. Ik neem aan dat het voor meer men­sen geldt, voor­al als het Bal­kan-ve­te­ra­nen zijn, dus het on­ge­brei­del­de ge­ful­mi­neer van Er­do­gan gaat hier in Ne­der­land on­ge­wens­te ef­fec­ten krij­gen; op straat, in de kroeg én op de werk­vloer.

Er is een ge­luk bij een on­ge­luk: ik be­grijp dat Tur­kije eco­no­misch in zwaar weer zit en dat het toe­ris­me naar dat god­ver­ge­ten land on­der­tus­sen met meer dan 30% is af­ge­no­men. De in­fla­tie en de wer­ke­loos­heid zijn ho­ger dan 10% en het land in haar ge­heel de­se­cu­la­ri­seert. Die din­gen te­ge­lijk zijn een goed re­cept voor in­sta­bi­li­teit, iets wat Er­do­gan met zijn au­to­cra­ti­sche be­leid waar­schijn­lijk met al­le macht pro­beert te pa­re­ren. In die zin lijkt Tur­kije erg veel op Rus­land, waar ook een des­poot zit die nooit meer vrij­wil­lig weg gaat en die even­eens aan het hoofd van een land aan de de rand van een die­pe af­grond staat. Ik zou met de­ze laat­ste ob­ser­va­tie graag blij wil­len zijn, wa­re het niet dat het bloed dat straks gaat vloei­en al­tijd van de ver­keer­de men­sen is.