Turks-Rus­si­sche Na­to Tan­go

Klik voor ver­gro­ting

Vroe­ger, toen al­les be­ter was en de kou­de oor­log nog een echt le­vens­be­drei­gen­de al­lu­re had, was de ra­ti­o­na­le ach­ter het Sov­jet-be­drei­gings­be­vin­den het feit dat de USSR lag in­ge­slo­ten tus­sen NA­TO-lid­sta­ten met een mis­sie. Die mis­sie werd na de val van het War­schau­pact even iets an­ders – na­me­lijk de drei­ging van de Is­lam – maar nu is het mi­li­tai­re ge­schui­fel op de glo­be weer bij­na op het ni­veau van de ja­ren 1980.

Nieuw aan dit tijd­perk is de “Dou­ble Wham­my”. Het wach­ten is op een hip­pe hy­bri­de vij­and, bij­voor­beeld die van de Rus­si­sche mos­lim. Niet dat die echt heel erg nieuw is, want Tsjet­sje­nië was in die zin tij­dens de ja­ren 1990 al ruim ge­sor­teerd. Even­wel heb­ben de Tur­ken al­vast een voor­sprong ge­no­men als op­maat naar de­ze nieu­we vij­and. Er­do­gan (mos­lim & Turk) schurkt ge­zel­lig te­gen Poe­tin (in­stru­men­teel-or­tho­dox & Rus) aan, om zijn on­der­tus­sen pe­ni­be­le thuis­si­tu­a­tie eni­ge ste­vig­heid te bie­den.

Er­do­gan zit op een vul­kaan. Hij is zijn au­to­cra­ti­sche po­si­tie lang­zaam aan het ver­lie­zen. Zijn over­le­vings­tac­tiek, on­ge­veer ge­lijk aan die van Poe­tin, is min­der ef­fec­tief dan die van zijn Rus­si­sche even­knie. Als ik de te­ke­nen goed lees (en dat is wel eens zo) dan wordt door bei­de pre­si­den­ten noest aan Er­do­gans con­so­li­da­tie ge­werkt. Daar­bij wordt geen mid­del ge­schuwd, in­clu­sief de plaat­sing van Rus­si­sche lucht­af­weer­sys­te­men op Turk­se NA­VO-bo­dem.

Veel be­toog be­hoeft het niet: de mi­li­tai­re ver­stren­ge­ling van NAVO en War­schau­pact op Turk­se bo­dem is op zijn minst cu­ri­eus maar voor­al on­ge­wenst te noe­men. Vol­gens de ver­wach­tin­gen van Was­hing­ton zou de­ze si­tu­a­tie het voor de Rus­sen mo­ge­lijk ma­ken om in te bre­ken op de NAVO com­man­do-in­fra­struc­tuur. Rus­land le­vert Tur­kije echt geen af­weer­sys­teem om hun te be­scher­men te­gen Rus­si­sche ra­ket­ten, maar de sno­de plaat­sing van ac­tie­ve mi­li­tai­re Tech bij een niet-bond­ge­noot heeft als je het mij vraagt maar één doel: es­pi­on­na­ge.

De V.S. den­ken er ook zo over en heb­ben daar­om de le­ve­ring van de F‑35 Joint Stri­ke Figh­ter aan Tur­kije op­ge­schort. Ik moet het hem na­ge­ven; Trump is dan wel een rand­de­biel van de eer­ste (& twee­de en der­de en weet ik hoe­veel­ste) or­de, maar het be­sluit om vrind Er­do­gan bui­ten het su­per­so­ni­sche spel te zet­ten lijkt me toch ge­recht­vaar­digd. Je bent nu een­maal lid van de NAVO, dan is het toch min­stens ei­gen­aar­dig om je speel­goed bij de vij­and te ko­pen.

Ge­heel in lijn met het an­ti-Hua­wei be­leid van de V.S. is on­der an­de­re om de­zelf­de re­den be­slo­ten dat er geen Rus­sisch ma­te­ri­eel mag wor­den in­ge­zet om NAVO grond­ge­bied mi­li­tair af te scher­men. Als die Chi­ne­zen hun com­po­nen­ten kun­nen voor­zien van ach­ter­deur­tjes, dan kun je ra­den wat die Rus­sen kun­nen doen met hun sys­te­men. Dat de Lock­heeds van de­ze we­reld daar­mee een aar­di­ge kluif mis­lo­pen – even­als de Turk­se bin­nen­land­se Tech-in­du­strie – is on­der­ge­schikt aan de mi­li­tai­re vei­lig­heid van de NAVO.

Spea­king of which: het is aar­dig om de kaart hier­bo­ven eens goed te be­kij­ken. Zicht­baar is hoe de NAVO steeds meer rich­ting Mos­kou kruipt. Zelfs de Bal­ti­sche sta­ten zijn al lid ge­wor­den van “ons” bond­ge­noot­schap en het is ge­heel niet ver­won­der­lijk dat Poe­tin haar he­te adem be­gint te voe­len. De deal met Tur­kije is daar­om voor hem van groot stra­te­gisch be­lang. Als ik in zijn schoe­nen had ge­staan dan had ik Er­do­gan ook mijn ra­ket­sys­te­men in de maag ge­splitst, waar­schijn­lijk aan­ge­vuld met al­les wat ik nog meer aan die knak­ker zou kun­nen slij­ten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *