Ver­kie­zings­drift 2017

Na bij­na twee we­ken te zijn on­der­ge­dom­peld in ex­tra­cur­ri­cu­lai­re werk­zaam­he­den van het soort dat je iso­leert van de we­reld kom ik weer lang­zaam bo­ven­drij­ven. Het ver­klaart waar­om het hier zo stil is ge­weest en mis­schien ook nog even blijft. Na mijn ac­ti­vi­tei­ten van de laat­ste twee we­ken moet ik weer even her­groe­pe­ren. On­der­tus­sen ben ik de we­reld en haar nieuws vrij­wel ge­heel uit het oog ver­lo­ren. Het is maar de vraag of dat een pro­bleem is. Ik lees een aan­tal aan­te­ke­nin­gen te­rug en ik zie een erg gro­te na­druk op die pie­le­waai­er Trump. Nu is hij geen ver­hef­fen­de aan­ge­le­gen­heid, dus over hem blij­ven schrij­ven is dat ook niet. Ik moet daar mis­schien mee stop­pen denk ik wel eens, ten­zij er zul­ke dei­ning is dat ik wel moet. De kans daar­op is jam­mer ge­noeg niet ge­ring.

Of­wel, Trump zal hier voor­lo­pig wel blij­ven te­rug­ko­men. On­der­tus­sen ben ik maar iets sub­stan­ti­eels over hem aan het le­zen om wat meer over de man ach­ter de bra­nie te we­ten te ko­men, na­me­lijk: “Trump Re­ve­a­led” (2017), een met zeer gro­te spoed ge­schre­ven werk­je door de jour­na­lis­ten Mi­chael Kra­nish en Marc Fis­her. Ge­ko­men tot on­ge­veer een klei­ne 10% van het boek moet ik toe­ge­ven er moei­te mee te heb­ben. Wat ik in de­ze bi­o­gra­fie lees is niet be­moe­di­gend. On­ze Do­nald heeft om te be­gin­nen niet al­leen een gro­te bek maar hij komt daar ook zijn he­le le­ven al mee weg zon­der door de mand te val­len. Zou dat zijn om­dat Trump zo goed weet hoe je de waar­heid een al­ter­na­tie­ve draai weet te ge­ven? Waar­schijn­lijk wel. Maar ik heb on­der­tus­sen ook ge­zien dat de­ze man een vast­hou­dend­heid heeft die niet te on­der­schat­ten is. En om het eer­ste pu­blie­ke mis­ver­stand ge­lijk maar on­der­uit te ha­len: de­ze man is niet het ge­pam­per­de ver­wen­de nest waar­voor hij in de me­dia wordt ver­sle­ten. Zijn va­der heeft hem let­ter­lijk ge­drild – op een hard­han­di­ge ma­nier – tot wat hij nu is.

On­der­tus­sen is hier in den lan­de het ver­kie­zings­cir­cus aar­dig op gang ge­ko­men en moet ik mij met spoed een be­stem­ba­re par­tij uit gaan zoe­ken. Als tra­di­ti­o­neel so­ci­aal-an­ar­chist – met een klaar­blij­ke­lij­ke dis­po­si­tie voor the­o­re­ti­sche po­li­tiek – zal ik wel er­gens bij de so­ci­aal-de­mo­cra­ten van de Pv­dA uit gaan ko­men. Als ik het ze­ker wil we­ten dan moet ik een stem­wij­zer doen, maar dat durf ik nog niet goed aan; wie weet kom ik straks bij een klei­ne chris­te­lij­ke par­tij uit, of zelfs bij die stich­te­lij­ke die­ren­vrien­den. Een der­ge­lij­ke schok kan ik nu nog lang niet heb­ben. Wel­licht over een week­je wel. En dan doe ik ze ge­lijk al­le­maal, want me­ten is wel we­ten maar het al­go­rit­me van de wij­zers moet dan ook klop­pen. En dát moet je tes­ten, is mij on­der­tus­sen ge­leerd.

Naast de stem­wij­zers zal ik ook de pre­miera­bi­li­teit van de ver­schil­len­de lijst­trek­kers eens be­kij­ken. In die zin heb ik maar één voor­keur en dat is Win­nie Sorg­dra­ger. Dat vind ik niet al­leen een he­le kun­di­ge pre­mier maar ook nog eens best aar­dig om naar te kij­ken. In bei­de op­zich­ten ver­slaat ze denk ik Mark Rut­te, maar dat is per­soon­lij­ke smaak. Jam­mer ge­noeg doet ze het niet meer voor Ne­der­land, maar toch… Er zijn voor zo­ver ik nu ver­der kan over­zien geen vrou­wen als lijst­trek­ker op par­tij­en die ik kan ver­dra­gen. (Wel ben ik zeer ge­char­meerd van Li­li­an­ne Plou­men.) Of­wel, ik kom al­tijd uit op een voor­keurs­stem voor de eer­ste da­me op de par­tij van mijn keu­ze, want ei­gen­lijk vind ik dat we on­der­tus­sen wel eens een da­me als pre­mier mo­gen krij­gen. Dat doen ze op veel plek­ken die een stuk ach­ter­lij­ker zijn dan Ne­der­land al ja­ren. Dan moet dat hier toch ook kun­nen zou je zeg­gen.