Win­ter­sport?

Ik moet er toch iets over kwijt, voor de zo­veel­ste keer: van­daag kwam ik een col­le­ga bij het kof­fie­zet ap­pa­raat te­gen die zijn duim en muis in een spalk had zit­ten. Ge­ïn­te­res­seerd als ik ben in het wel­be­vin­den van mijn me­de­wer­kers vroeg ik na­tuur­lijk waar dat van­daan kwam, en het ant­woord was: “win­ter­sport”. Okay, ik geef toe: ik ben een ra­di­caal-piet­lut wat som­mi­ge din­gen be­treft en één van die din­gen is win­ter­sport.

Het heeft te ma­ken met mijn af­komst. Mijn (voor)vader is di­rect uit de Do­lo­mie­ten naar Ne­der­land ge­ëx­por­teerd, dus ik ken dat ge­bied zo goed als de ach­ter­kant van mijn broek­zak. Ik ken dus ook de aard­be­vin­gen en land­ver­schui­vin­gen die de re­gio teis­te­ren van dicht­bij. Nu valt aan aard­be­vin­gen niet veel te prut­sen, maar aan veel van de aard­ver­schui­vin­gen die in on­ze ach­ter­tuin ge­beu­ren dus wel. Ski­ën blijkt een ui­terst kwa­lijk tijd­ver­drijf te zijn als het om aard­ver­schui­vin­gen gaat. Er wor­den hel­lin­gen voor leeg-ge­kapt en zo gron­dig ont­bost dat de daar­op­vol­gen­de ero­sie van het land­schap niet meer is te stop­pen. Ik weet nog goed dat mijn moe­der ooit het plan had om een pis­te te be­gin­nen in de kom van ons dorp, maar daar heb­ben we haar met ver­een­de krach­ten suc­ces­vol van­af ge­hol­pen.

Niet al­leen de ero­sie en de daar­uit vol­gen­de scha­de is fu­nest voor elk berg­ge­bied, de over­vloe­di­ge aan­we­zig­heid van toe­ris­ten is dat ook. Daar­naast is de volks­ver­hui­zing die jaar­lijks plaats­vindt zeer scha­de­lijk voor on­ze pla­neet. Van­daar dat ik van me­ning ben dat win­ter­sport op geen en­ke­le ma­nier is goed te pra­ten; ook niet als het lo­kaal een in­du­strie is waar­op he­le ge­huch­ten te­ren. Zulks was na­me­lijk het te­gen­woord van de ei­ge­naar van de ge­bro­ken duim. Want als dat een va­li­de ar­gu­ment zou zijn, dan kun­nen we de ko­len­mij­nen ook open­hou­den. Daar­van wa­ren nog veel meer men­sen eco­no­misch af­han­ke­lijk.

Mijn eer­ste op­mer­king te­gen mijn col­le­ga was: “goed zo, dat heb je ver­diend!” Pas daar­na gaf ik hem mijn me­de­le­ven voor het feit dat hij in de eer­ste twee we­ken van het jaar door het ei­gen ri­si­co van zijn zorg­ver­ze­ke­ring was ge­gaan. Wel­licht leert de­ze man nu ook dat er be­lang­rij­ke­re za­ken zijn dan het plat­te ski-ver­tier en dat we af moe­ten van de fri­vo­li­tei­ten die on­ze aar­de de das om­doen. Eco­no­misch be­lang is daar­aan wat mij be­treft al­tijd on­der­ge­schikt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *