49 jaar na Ernesto “Che” Guevara

Vandaag precies 49 jaar geleden werd Ernesto “Che” Guevara in Bolivia door de menselijke jachthonden van de door de Amerikanen gesteunde militaire junta opgespoord en doodgeschoten. Op 9 oktober 2017 – over een stief jaartje dus – is dat precies 50 jaar geleden. Ik heb het alvast in mijn agenda gezet want ik ben van plan die datum groots te vieren als de “Goede Vrijdag voor Revolutionairen“. Ik ga een fles rum kopen en een paar hele vette sigaren en ondertussen bagger ik moeder de vrouw aan voor wat indringende fysieke integratie. Zo gedenk ik het verscheiden van mijn held met wie ik me verbonden voel, want ook hij hield wel van een borreltje op zijn tijd, van een rokertje af en toe en van alle vrouwen.

Ernesto Che Guevara had – indien hij er nog was geweest – een levende bezieling kunnen zijn voor alle revolutionairen op deze planeet. Voor mij is hij dat in ieder geval wel, dood of levend, niet in de laatste plaats omdat hij naast revolutionair ook nog arts, intellectueel en levensgenieter was. Ofwel, Guevara was een ideale kameraad in de strijd. Althans, dat is het beeld dat bij mij en een heleboel medegezindten bestaat. Triest genoeg is Guevara’s elan precies de reden waarom hij dood is. Hij werd afgevoerd van het wereldtoneel door krachten die belang hadden bij een Guevara-vrije wereld. Dat waren niet alleen de militaire junta van Bolivia en de Verenigde Staten, maar ook zijn voormalige strijdmakker Fidel Castro, die de revolutionaire concurrent Ernesto schaamteloos overleverde aan zijn jagers.

guevara

Boven: Guevara bij zijn arrestatie in Bolivia, vlak voor zijn executie, wetende dat hij gaat sterven. Links onder: op zijn doods”bed”, eigenlijk een tafel in een wasruimte. Midden onder: een bloemlegging door bewonderaars op dezelfde plaats 49 jaar later. Rechts onder: Ernesto “Che” Guevara zoals iedereen hem kent: als T-Shirt-ready icoon van de Revolutie…

De executie van Guevara heeft niet het gewenste resultaat opgeleverd. Hij is dood zo mogelijk nog een groter charismatisch voorbeeld dan hij levend ooit had kunnen zijn. Dat zie ik aan Fidel Castro, die van een krachtige, soevereine verschijning is veranderd in een fragiele oude man, met wie je eigenlijk alleen medelijden kunt hebben. Ook Fidel had er beter aan gedaan om zich op zijn hoogtepunt uit het publieke leven terug te trekken, dan had ook hij – net als Guevara – een kans gehad om zijn beeltenis als inspiratie en eerbetoon op T-shirts over heel de wereld te krijgen. Nu maakt hij hooguit kans op een binnenlabeltje voor trainingspakken…

Het Amerikaanse circus: nog één maand
Orkaan Matthew: betaalt Trump de rekening?