Fa­ceBook Spuit 11 over de Au­stra­li­sche bos­bran­den; boe­ren dom­heid ten top…

Klik voor ver­gro­ting…

Lees voor de grap de post hier­naast die ik gis­te­ren op Fa­ceBook te­gen­kwam. De tekst met gro­te moei­te door­ploe­gend zak­te mij de moed in de schoe­nen. Het is toch el­ke keer weer even schrik­ken van zo’n epis­tel­tje. De vraag die acuut bo­ven kwam, is: “Is dit het denk­ni­veau van de vol­was­sen Ne­der­lan­der?” Als het ant­woord op die vraag “ja” is, dan is het toch te triest voor woor­den. Ie­mand die een op­mer­king als de­ze op In­ter­net durft te pos­ten, waar­mee hij (of zij) te­ge­lijk van de da­ken schreeuwt hoe sim­pel hij (of zij) denkt, zou in dit land naar mijn me­ning ei­gen­lijk geen stem­recht mo­gen heb­ben.

Ik heb meer­de­re pro­ble­men met de­ze tekst. De eer­ste is dat er twee za­ken op een dom­me en ar­bi­trai­re ma­nier aan el­kaar wor­den ge­knoopt, waar­bij het wer­ke­lij­ke ver­band vol­le­dig wordt ge­mist. Ten eer­ste is de druk­te om het stik­stof­pro­bleem niet di­rect re­le­vant voor de druk­te om de bos­bran­den in Au­stra­lië. Het stik­stof­pro­bleem is even echt als die bos­bran­den. Bei­de za­ken vra­gen nu de aan­dacht en ver­ei­sen ook nu hands-on ma­na­ge­ment; druk­te dus. Dat Au­stra­lië in de brand staat be­te­kent niet dat we ons in­eens geen zor­gen over stik­stof (of de kli­maat­ver­an­de­ring) meer hoe­ven te ma­ken. De sug­ges­tie dat dit wel zo is, ge­tuigt van een bi­zar ge­brek aan in­zicht; niet in de laat­ste plaats in het me­cha­nis­me van de kli­maat­ver­an­de­ring en het ef­fect er­van op bij­voor­beeld het ri­si­co van bos­bran­den. Daar­bij is de schrij­ver (of schrijf­ster) van het bo­ven­staan­de ge­neu­zel ove­ri­gens in het goe­de ge­zel­schap van de Au­stra­li­sche re­ge­ring zelf.

Het twee­de pro­bleem dat ik heb is de mel­ding dat “de lei­ders van de we­reld” de han­den nog niet in­een heb­ben ge­sla­gen om Au­stra­lië uit de brand te hel­pen. Dat is fei­te­lijk on­juist en een or­di­nair stuk­je nep-nieuws dat ie­mand uit zijn duim zuigt om een punt te kun­nen ma­ken. Dat punt zou moe­ten zijn dat “ze” hun pri­o­ri­tei­ten niet op or­de heb­ben en dat “ze” zich be­zig­hou­den met za­ken die nu geen aan­dacht ver­ei­sen en dat de bos­brand niet op­ti­maal be­stre­den zou wor­den. Daar­bij zijn die ar­me die­ren de klos. De wer­ke­lijk­heid is ech­ter dat Au­stra­lië wel de­ge­lijk van al­le kan­ten ge­hol­pen wordt, maar dan wel op een ma­nier die dat land zelf ef­fec­tief vindt. Bo­ven­dien: als iets niet breed wordt uit­ge­me­ten in de me­dia, be­te­kent dat niet dat het niet ge­beurt. De in­ter­na­ti­o­na­le on­der­steu­ning bij na­tuur­ram­pen is al heel lang “in pla­ce” en scha­kelt bij­na au­to­ma­tisch in zon­der dat dit aan de gro­te klok wordt ge­han­gen. De op­mer­king hier­bo­ven laat dus ei­gen­lijk voor­al zien hoe on­ge­ïn­for­meerd de schrij­ver is.

Het der­de be­zwaar dat ik heb is de sug­ges­tie dat het ene pro­bleem iets te ma­ken heeft met hoe het an­de­re moet wor­den op­ge­lost en dat er maar één ding te­ge­lijk kan wor­den ge­a­dres­seerd. Au­stra­lië staat in de fik, iets wat moet wor­den aan­ge­pakt met al­le zin­vol­le mid­de­len, maar dat geldt zeer ze­ker ook voor het stik­stof­pro­bleem en de kli­maat­ver­an­de­ring. De bos­bran­den zijn geen re­den om die an­de­re is­sues dan maar uit on­ze han­den te la­ten val­len.

Als laat­ste nog even dit: ik heb een prin­ci­pi­eel pro­bleem met ele­men­ten die zo be­gaan zijn met die­ren en te­ge­lij­ker­tijd bol staan van de po­pu­lis­ti­sche re­to­riek, waar­in een zo­ge­naamd mi­gra­tie­pro­bleem wordt ge­ï­den­ti­fi­ceerd. Die­ren zijn voor hen be­lang­rij­ker dan men­sen, zo lijkt het. Die ko­a­la die le­vend ver­brandt in een boom in Au­stra­lië krijgt meer sym­pa­thie en be­grip dan een mens in oor­logs­ge­bied, die op elk mo­ment een brand­bom op zijn hoofd kan krij­gen en die daar­om in een gam­me­le op­blaas­boot zijn land moet ont­vluch­ten. Ik vind dat van een ab­so­lu­te on­ac­cep­ta­be­le min­ach­ting voor de me­de­mens ge­tui­gen en ik heb de nei­ging ie­mand dat soort de­bie­le pro­to-fas­cis­me zwaar aan te re­ke­nen. Ik druk me voor de ge­le­gen­heid maar eens heel di­plo­ma­tiek uit.*

Het zal de po­pu­la­ri­teit van Trump wel zijn die men­sen noopt om recht­se on­door­dach­te on­zin op In­ter­net te plaat­sen, waar­bij ze nog trots op hun on­we­tend­heid zijn ook. He­laas zie ik er steeds meer van ver­schij­nen. Het on­der­streept mijn vi­sie op wat de­mo­cra­tie zou moe­ten zijn: de re­ge­ring door een volk dat vol­doen­de on­der­legd is om goe­de elec­to­ra­le keu­zes te ma­ken. Dat zal in de prak­tijk neer­ko­men op be­stuur door een eli­te die be­reid is om zich­zelf ade­quaat te in­for­me­ren; aan­ge­toond door (wel­licht) een bur­ger-exa­men. Ik vrees dat al­leen zo de mis­lei­de ziel die denkt iets in­tel­li­gents te zeg­gen maar die in plaats daar­van de plank vol­le­dig mis­slaat, uit “het pro­ces” te hou­den is. Ik weet het, het is roe­pen in de woes­tijn, maar ik denk dat het de uit­ein­de­lij­ke red­ding van on­ze de­mo­cra­tie uit de klau­wen van de po­pu­lis­ti­sche au­to­craat zal zijn.


*) Ik hoor wel eens men­sen zeg­gen dat die­ren be­ter zijn dan men­sen. Die neem ik ter plek­ke niet meer se­ri­eus. Mo­ra­li­teit is iets men­se­lijks en heeft niets met die­ren te ma­ken; bo­ven­dien is die die­ren­we­reld in de na­tuur een stuk agres­sie­ver en de­struc­tie­ver dan wij men­sen zijn. De op­mer­king op zich­zelf is een aar­di­ge in­tel­li­gen­tie-fil­ter en geeft daar­naast blijk van een ui­terst twij­fel­ach­ti­ge – recht­se – po­li­tiek in­slag.

De Volks­krant 10–1‑2020 – Klik voor ver­gro­ting

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *