FaceBook Spuit 11 over de Australische bosbranden; boeren domheid ten top…

Klik voor vergroting…

Lees voor de grap de post hier­naast die ik gis­te­ren op FaceBook tegen­kwam. De tekst met gro­te moei­te door­ploe­gend zak­te mij de moed in de schoe­nen. Het is toch elke keer weer even schrik­ken van zo’n epis­tel­tje. De vraag die acuut boven kwam, is: “Is dit het denk­ni­veau van de vol­was­sen Neder­lan­der?” Als het ant­woord op die vraag “ja” is, dan is het toch te triest voor woor­den. Iemand die een opmer­king als deze op Inter­net durft te pos­ten, waar­mee hij (of zij) tege­lijk van de daken schreeuwt hoe sim­pel hij (of zij) denkt, zou in dit land naar mijn mening eigen­lijk geen stem­recht mogen hebben.

Ik heb meer­de­re pro­ble­men met deze tekst. De eer­ste is dat er twee zaken op een dom­me en arbi­trai­re manier aan elkaar wor­den geknoopt, waar­bij het wer­ke­lij­ke ver­band vol­le­dig wordt gemist. Ten eer­ste is de druk­te om het stik­stof­pro­bleem niet direct rele­vant voor de druk­te om de bos­bran­den in Austra­lië. Het stik­stof­pro­bleem is even echt als die bos­bran­den. Bei­de zaken vra­gen nu de aan­dacht en ver­ei­sen ook nu hands-on mana­ge­ment; druk­te dus. Dat Austra­lië in de brand staat bete­kent niet dat we ons ineens geen zor­gen over stik­stof (of de kli­maat­ver­an­de­ring) meer hoe­ven te maken. De sug­ges­tie dat dit wel zo is, getuigt van een bizar gebrek aan inzicht; niet in de laat­ste plaats in het mecha­nis­me van de kli­maat­ver­an­de­ring en het effect ervan op bij­voor­beeld het risi­co van bos­bran­den. Daar­bij is de schrij­ver (of schrijf­ster) van het boven­staan­de geneu­zel ove­ri­gens in het goe­de gezel­schap van de Austra­li­sche rege­ring zelf.

Het twee­de pro­bleem dat ik heb is de mel­ding dat “de lei­ders van de wereld” de han­den nog niet ineen heb­ben gesla­gen om Austra­lië uit de brand te hel­pen. Dat is fei­te­lijk onjuist en een ordi­nair stuk­je nep-nieuws dat iemand uit zijn duim zuigt om een punt te kun­nen maken. Dat punt zou moe­ten zijn dat “ze” hun pri­o­ri­tei­ten niet op orde heb­ben en dat “ze” zich bezig­hou­den met zaken die nu geen aan­dacht ver­ei­sen en dat de bos­brand niet opti­maal bestre­den zou wor­den. Daar­bij zijn die arme die­ren de klos. De wer­ke­lijk­heid is ech­ter dat Austra­lië wel dege­lijk van alle kan­ten gehol­pen wordt, maar dan wel op een manier die dat land zelf effec­tief vindt. Boven­dien: als iets niet breed wordt uit­ge­me­ten in de media, bete­kent dat niet dat het niet gebeurt. De inter­na­ti­o­na­le onder­steu­ning bij natuur­ram­pen is al heel lang “in pla­ce” en scha­kelt bij­na auto­ma­tisch in zon­der dat dit aan de gro­te klok wordt gehan­gen. De opmer­king hier­bo­ven laat dus eigen­lijk voor­al zien hoe ongeïnformeerd de schrij­ver is.

Het der­de bezwaar dat ik heb is de sug­ges­tie dat het ene pro­bleem iets te maken heeft met hoe het ande­re moet wor­den opge­lost en dat er maar één ding tege­lijk kan wor­den gea­dres­seerd. Austra­lië staat in de fik, iets wat moet wor­den aan­ge­pakt met alle zin­vol­le mid­de­len, maar dat geldt zeer zeker ook voor het stik­stof­pro­bleem en de kli­maat­ver­an­de­ring. De bos­bran­den zijn geen reden om die ande­re issues dan maar uit onze han­den te laten vallen.

Als laat­ste nog even dit: ik heb een prin­ci­pi­eel pro­bleem met ele­men­ten die zo begaan zijn met die­ren en tege­lij­ker­tijd bol staan van de popu­lis­ti­sche reto­riek, waar­in een zoge­naamd migra­tie­pro­bleem wordt geïdentificeerd. Die­ren zijn voor hen belang­rij­ker dan men­sen, zo lijkt het. Die koa­la die levend ver­brandt in een boom in Austra­lië krijgt meer sym­pa­thie en begrip dan een mens in oor­logs­ge­bied, die op elk moment een brand­bom op zijn hoofd kan krij­gen en die daar­om in een gam­me­le opblaas­boot zijn land moet ont­vluch­ten. Ik vind dat van een abso­lu­te onac­cep­ta­be­le min­ach­ting voor de mede­mens getui­gen en ik heb de nei­ging iemand dat soort debie­le pro­to-fas­cis­me zwaar aan te reke­nen. Ik druk me voor de gele­gen­heid maar eens heel diplo­ma­tiek uit.*

Het zal de popu­la­ri­teit van Trump wel zijn die men­sen noopt om recht­se ondoor­dach­te onzin op Inter­net te plaat­sen, waar­bij ze nog trots op hun onwe­tend­heid zijn ook. Helaas zie ik er steeds meer van ver­schij­nen. Het onder­streept mijn visie op wat demo­cra­tie zou moe­ten zijn: de rege­ring door een volk dat vol­doen­de onder­legd is om goe­de elec­to­ra­le keu­zes te maken. Dat zal in de prak­tijk neer­ko­men op bestuur door een eli­te die bereid is om zich­zelf ade­quaat te infor­me­ren; aan­ge­toond door (wel­licht) een bur­ger-exa­men. Ik vrees dat alleen zo de mis­lei­de ziel die denkt iets intel­li­gents te zeg­gen maar die in plaats daar­van de plank vol­le­dig mis­slaat, uit “het pro­ces” te hou­den is. Ik weet het, het is roe­pen in de woes­tijn, maar ik denk dat het de uit­ein­de­lij­ke red­ding van onze demo­cra­tie uit de klau­wen van de popu­lis­ti­sche auto­craat zal zijn.


*) Ik hoor wel eens men­sen zeg­gen dat die­ren beter zijn dan men­sen. Die neem ik ter plek­ke niet meer seri­eus. Mora­li­teit is iets men­se­lijks en heeft niets met die­ren te maken; boven­dien is die die­ren­we­reld in de natuur een stuk agres­sie­ver en destruc­tie­ver dan wij men­sen zijn. De opmer­king op zich­zelf is een aar­di­ge intel­li­gen­tie-fil­ter en geeft daar­naast blijk van een uiterst twij­fel­ach­ti­ge – recht­se – poli­tiek inslag.

De Volks­krant 10–1‑2020 – Klik voor vergroting

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *