Chi­ne­se geld­schie­ters wor­den ner­veus

Na zo’n twee á drie jaar murw ge­sla­gen te zijn met het ene slecht-nieuws be­richt na het an­de­re over de staat van het glo­ba­le fi­nan­ci­ë­le sys­teem, de Eu­ro en de beur­zen, ben ik nu voor het eerst in een lan­ge tijd weer eens wak­ker ge­schrok­ken van iets wat er uit die hoek komt. En dat is de mel­ding dat de Chi­ne­se geld­schie­ters van de­ze pla­neet ner­veus be­gin­nen te wor­den.

Ik kan ze niet an­ders dan ge­lijk ge­ven. Al ja­ren in­ves­teert Chi­na zijn han­dels­over­schot in obli­ga­ties op de schul­den van an­de­re mo­gend­he­den. Dat geldt in ie­der ge­val voor de Ame­ri­kaan­se dol­lar­zo­ne en waar­schijn­lijk voor een fiks aan­tal Eu­ro­zo­ne-lan­den.

Naar ik aan­neem, zul­len ze hun aan­ko­pen bij bo­na­fi­de sta­ten ge­daan heb­ben die door een goed­lo­pen­de win­kel­ne­ring een sta­bie­le kre­diet-ra­ting heb­ben. Het zou in ie­der ge­val zo moe­ten zijn bij een in­ves­te­rings­ni­veau van eni­ge hon­der­den – mis­schien zelfs dui­zen­den – mil­jar­den dol­lars. Maar nu blijkt dat ook in Chi­na het idee be­gint te groei­en dat zij op haar ei­gen­ste hy­po­theek-bub­bel zit. Het is al­leen geen over­ge­waar­deerd on­roe­rend goed of bur­ger­lij­ke kre­diet­waar­dig­heid waar­over het hier gaat, maar het is een hy­po­theek op een aan­tal in­te­gra­le eco­no­mie­ën, waar­van er nu een­tje een aar­dig be­scha­men­de op­dof­fer te ver­du­ren krijgt. De V.S. gaan van een AAA kre­diet-ra­ting naar AA+. En dat is bil­len­koek voor een eco­no­mie van een der­ge­lij­ke om­vang.

Chi­na ziet de bui na­tuur­lijk han­gen en zit niet te wach­ten op af­schrij­vin­gen op haar in­ves­te­rin­gen in de Ame­ri­kaan­se staats­schuld. Van­daar dat zij nu pu­blie­ke­lijk de vin­ger waar­schu­wend op­heft en haar spil­zie­ke uit­vre­ter de les leest. Ik weet niet of dit al eens eer­der ge­beurd is, maar ei­gen­lijk vind ik dit toch wel een char­man­te be­we­ging in de we­reld van het su­per­geld. Het zal in ie­der ge­val niet de laat­ste keer zijn, schat ik zo in. Er zul­len meer lan­den zijn die op de­ze ma­nier door Chi­na wor­den on­der­hou­den en die dus ook bin­nen­kort een pets op de broek kun­nen ver­wach­ten.

Dan heb­ben we het hier­bo­ven al­leen nog maar over het door de staat ge­leen­de geld dat is af­ge­dekt met obli­ga­ties. Op het aan­de­len- an­nex be­drijfs­be­zit-ni­veau zal het er wel iets wil­der aan toe­gaan. Over­al waar Chi­na geen schul­den maar ech­te eco­no­mi­sche ka­pi­taal­goe­de­ren heeft aan­ge­kocht, zal zij zich wel­licht hard gaan in­span­nen om ver­de­re ver­lie­zen te voor­ko­men. Wat gaat ze bij­voor­beeld doen met be­drij­ven waar­in zij gro­te – of al­le – be­lan­gen heeft, die in een eco­no­mi­sche zo­ne staan die aan het om­val­len is? Li­qui­de­ren? Of gaat zij zich in die be­drij­ven zelf nog bre­der ma­ken? Als dat zo is, dan kun­nen we hier bin­nen­kort ook een Chi­ne­se be­drijfs­cul­tuur ver­wach­ten.

Ge­luk­kig is eco­no­mie niet mijn for­té en zit mijn eni­ge aan­de­len-aan­deel in mijn pen­si­oen. Daar­over ga ik me geen zor­gen ma­ken, want dat helpt toch niet. Ik kan kwa­lijk van het ABP ei­sen dat ze mijn deel op een spaar­re­ke­ning zet. Ik be­zweer ge­woon mijn on­be­ha­gen met die ene op­mer­king die mijn do­cent eco­no­mie ruim 30 jaar ge­le­den eens los­liet: “In­sti­tu­ti­o­ne­le be­leg­gers zijn voor­zich­ti­ge be­leg­gers.” Het zal best, maar of dat over een ka­mer­breed kel­de­ren­de beurs nog iets uit­maakt? Ik pro­beer er maar niet aan te den­ken.