Di­plo­ma­tie à la Trump

Ik vraag me wel eens af of dit zo­maar kan: de pre­si­dent van de V.S. op zo’n vul­gai­re ma­nier be­le­di­gen. In de­ze Tweet wordt Trump uit­ge­maakt voor “bel­lend”, wat een sy­no­niem voor “dick” is. Niet dat ik het schaam­te­loos of on­te­recht of zelfs maar sma­ke­loos vind. In te­gen­deel. Ik vind de Tweet erg gei­nig, van lef ge­tui­gen en zeer te­recht. De di­plo­ma­tie die Trump ten­toon­spreidt, of be­ter, die hij uit pu­re stu­pi­di­teit en in­com­pe­ten­tie ach­ter­we­ge laat, heeft een re­ac­tie als die van Max @SpillerOfTea heel hard no­dig.

We zien hier een her­ha­ling van zet­ten in Trump’s in­ter­na­ti­o­na­le po­li­tiek, bij de ver­meen­de of een ge­pro­jec­teer­de en ge­veins­de drei­ging van een “ro­gue-sta­te”. In dit ge­val is het Iran, eer­der was het Noord-Ko­rea. Ook na de­ze ver­sie van de exer­ci­tie is wei­nig goeds te ver­wach­ten. Waar Kim Jong-un – na een vol­le­dig mis­lukt di­plo­ma­tiek of­fen­sief door de V.S. – weer vro­lijk ver­der gaat met het ont­wik­ke­len van zijn kern­wa­pen­ar­se­naal, ligt het voor de hand dat Iran het­zelf­de gaat doen met de op­wer­king van Ura­ni­um en de pro­duc­tie van zwaar wa­ter. Het ver­schil is nu nog dat Iran voor­als­nog niet aan ta­fel heeft ge­ze­ten met de Ame­ri­kaan­se po­wers that be. Ik be­twij­fel of dit na de op­waar­de­ring van Amerika’s mi­li­tai­re aan­we­zig­heid in de buurt van de Golf nog gaat ge­beu­ren.

On­der­tus­sen is het de V.S. zelf die zich als een ro­gue sta­te ge­draagt, en wel een die een stok om mee te slaan ach­ter de deur heeft die ve­le ma­len gro­ter is dan die van wel­ke an­de­re staat dan ook. In een vlaag van on­be­grij­pe­lij­ke ver­stands­ver­bijs­te­ring heeft de­ze ban­die­ten­ben­de zich te­rug­ge­trok­ken uit de nu­cle­ai­re deal met Iran, ter­wijl juist die af­spraak de vei­lig­heid van zo­wel de V.S. als die van Eu­ro­pa tot op een ac­cep­ta­bel ni­veau ge­ga­ran­deer­de. Nu wil Big Bul­ly V.S. ook nog eens dat Eu­ro­pa zich op straf­fe van een han­dels­em­bar­go uit het vei­lig­heids­con­ve­nant te­rug­trekt. Voor­als­nog ge­beurt dat ge­luk­kig niet, on­danks de druk die Se­cre­ta­ry of Sta­te Mi­ke Pom­peo vo­ri­ge week per­soon­lijk op de Unie-top kwam leg­gen. Hij ging on­ver­rich­ter za­ke te­rug naar huis.

Ik word niet snel ze­nuw­ach­tig, maar nu zit me de agres­sie-es­ca­la­tie bin­nen de ver­hou­din­gen tus­sen de V.S. en Iran toch bui­ten­ge­woon on­lek­ker. Trump is on­voor­spel­baar ge­noeg om de trek­ker van een full-sca­le con­flict over te ha­len, en dan heb­ben we we­reld­wijd de pop­pen aan het dan­sen. Het zou kun­nen dat de mi­li­tai­re strijd al­leen tus­sen de V.S. en Iran gaat, maar de proxy-con­flic­ten zul­len die be­per­king niet ken­nen. Of­wel, als de V.S. Iran aan­val­len, dan heeft ie­der­een op de we­reld die za­ken doet met de V.S. een pro­bleem en is er ook in Eu­ro­pa geen vlieg­veld, trein­sta­ti­on of mas­sa-eve­ne­ment meer vei­lig.

Al­le door Iran ge­steun­de proxies en groe­pe­rin­gen zul­len de weg vrij zien om de aan­val op Iran te ver­gel­den, waar dan ook ter we­reld. Het zul­len dan niet al­leen de strij­ders van bij­voor­beeld Hez­bol­lah, Houthi’s of dat wat er van de Iraak­se spunk is over­ge­ble­ven zijn, die zich ge­roe­pen voe­len om de­ze pla­neet een stuk on­vei­li­ger te ma­ken. Ook zal Chi­na zich op een of an­de­re ma­nier in de strijd gaan men­gen; en wel aan de Iraan­se kant.

Mij is on­dui­de­lijk waar dit heen gaat en ook dat baart me zor­gen. Ik zou lie­ver het ge­voel heb­ben dat hier een spel­le­tje di­plo­ma­tie­ke kracht­pat­se­rij wordt ge­speeld, waar­van het niet de be­doe­ling is dat het uit de hand loopt. Ech­ter, met Trump’s vin­ger aan de trek­ker kan ik daar met geen mo­ge­lijk­heid van uit­gaan.

Een laat­ste op­mer­king: Trump heeft in zijn Tweet dan wel een he­le gro­te bek over “The Of­fi­ci­al End Of Iran”, maar hij heeft klaar­blij­ke­lijk geen idee waar­over hij het heeft. Een land of een na­tie houdt nooit op te be­staan, hoe­veel bom­men je er ook bo­ven­op gooit. Het zou goed zijn als de­ze suk­kel zich dat voor­af zou be­den­ken, want een uit haar as her­re­zen volk met een mis­sie kan bui­ten­ge­woon ge­vaar­lijk zijn.

Toch nog even een vro­lij­ke noot van Seth Mey­ers …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *