Hoon­ge­lach over Bram Mos­z­ko­wicz? Kift van het zui­verste wa­ter…

Ie­der­een die zich nu rot zit te la­chen over Bram Mos­z­ko­wicz heeft toch iets zie­ligs als je het mij vraagt. Ik vind het een beet­je raar dat half Ne­der­land zich in de me­dia open­lijk zit te ver­kneu­ke­len over het lot dat de­ze ad­vo­caat is toe­ge­val­len. Dat hij het over zich­zelf heeft af­ge­roe­pen maakt naar mijn me­ning niet uit. Het bes­te ver­maak mag dan wel leed­ver­maak zijn, zo­als som­mi­ge men­sen sug­ge­re­ren, maar toch blijft het in mijn boek­je iets on­sma­ke­lijks.

Wat is er ge­beurd? Gis­te­ren is de be­roem­de en zeer me­dia­ge­nie­ke straf­plei­ter Mos­z­ko­wicz door de Raad van Dis­ci­pli­ne ver­oor­deeld tot een le­ven als bur­ger. Zijn ti­tel van mr. kan hem niet wor­den af­ge­no­men, en dat zou ook on­te­recht zijn voor een net­jes af­ge­stu­deer­de mees­ter in de rech­ten, maar hij is geen ad­vo­caat meer. Hij is van het “ta­bleau” ge­schrapt zo­als dat heet; voor de rest van zijn le­ven. On­ze Bram zal een an­de­re ma­nier van in­kom­sten-ver­wer­ving moe­ten vin­den. En als ik de te­ke­nen moet ge­lo­ven zal dat voor hem geen pro­bleem zijn.

So far so good. Er is gis­te­ren een ad­vo­caat ge­roy­eerd die zijn klan­ten sys­te­ma­tisch op­licht­te, de fis­cus te­kort deed en die het met zijn boek­hou­ding niet al te nauw nam. Het ima­go van het zelf­rei­ni­gen­de ver­mo­gen van de ad­vo­ca­tuur wordt met dit hoog-ge­pro­fi­leer­de schand­paal-voor­beeld weer een beet­je op­ge­poetst in de eta­la­ge ge­zet. Ik be­grijp van Sa­cha de Boer dat dit wel eens een po­ging zou kun­nen zijn om eni­ge be­moei­e­nis van ar­bi­ters van bui­ten­af te pa­re­ren. Wie weet lukt dat ook met de­ze pu­blie­ke te­kijk­stel­ling van één van de be­roemd­ste ad­vo­ca­ten van Ne­der­land.

Toch ir­ri­teert me iets. En dat is de gre­tig­heid waar­mee de me­dia zich op de ar­me Bram Mos­z­ko­wicz stor­ten. Naast de mis­schien ru­di­men­tai­re en goed ver­dekt op­ge­stel­de ver­ont­waar­di­ging over zijn mal­ver­sa­ties, lijkt de be­richt­ge­ving voor­al te gaan over het feit dat de­ze flam­boy­ant van zo hoog is ge­val­len. De kin­ne­sin­nen over de wel­vaart van an­de­ren is naar het lijkt ster­ker dan het recht­vaar­dig­heids­ge­voel dat ei­gen­lijk het hard­ste zou moe­ten op­spe­len. Want Ne­der­lan­ders vin­den het on­ge­mak­ke­lijk als ie­mand suc­ces heeft en het hoofd te ver bo­ven het maai­veld uit­steekt. Dat op­val­len­de uit­sloof-hoofd moet er op een ge­ge­ven mo­ment al­tijd van­af; het­zij goed­schiks dan wel kwaad­schiks, en ook wel pu­blie­ke­lijk graag. Ne­der­lan­ders hou­den niet van uit­schie­ters lijkt het. En je moet voor­al nor­maal blij­ven doen, dan doe je al gek ge­noeg. Dus als je Bram Mos­z­ko­wicz heet en je tro­nie vaak op de buis ver­schijnt, dan zit heel Ne­der­land heel hard te la­chen als jou iets over­komt. Het is te zie­lig om waar te zijn, maar toch is dat hoe het zit.

Mid­del­maat. Dit land vraagt om mid­del­maat. En dan maar zeu­ren over on­ze mid­del­ma­tig­heid. Be­grijp ik dat nog? Ik dacht het niet.