Ne­der­land­se ge­weld­da­dig­heid

We zijn weer voor­bij de gro­te schaam­te van het Hol­land­se Oud en Nieuw. De he­le we­reld kijkt rond die tijd in on­ze rich­ting om te zien wel­ke ge­welds­ex­plo­sie on­ze jaar­wis­se­ling dit keer weer te­weeg zal bren­gen.

We zijn wat dat be­treft uniek op de­ze pla­neet. On­ze jon­ge­ren drin­ken li­ters bier, slik­ken een hand­je pil­len en gaan dan met de au­to­ri­tei­ten op de vuist. En pas­sant wor­den hal­ve buur­ten op­ge­bla­zen met zelf ge­fa­bri­ceerd en le­vens­ge­vaar­lijk vuur­werk.

De com­bi­na­tie van drank en drugs – en het schaam­te­lo­ze ge­weld dat daar­door ont­staat – schijnt een ex­clu­sief Ne­der­land­se aan­ge­le­gen­heid te zijn. Po­li­ti­o­neel in­grij­pen met de wa­pen­stok en pep­per­spray schijnt niet te hel­pen, om­dat de drugs de rad­draai­ers on­ge­voe­lig ma­ken voor pijn.

On­der­tus­sen zijn de ge­za­men­lij­ke bur­ge­mees­ters van on­ze kneu­ter­stad­jes te­vre­den. Er is ten op­zich­te van vo­rig jaar een lich­te da­ling van ge­welds­de­lic­ten tij­dens de jaar­wis­se­ling te zien. Er is een hand­je­vol auto’s min­der in vlam­men op­ge­gaan en er zijn min­der win­kel­rui­ten ge­sneu­veld. Waar­schijn­lijk zijn er ook min­der men­sen door dron­ken stads­ge­no­ten in el­kaar ge­mept. He­laas geldt dit niet voor de hulp­ver­le­ners die dienst had­den, po­li­tie agen­ten in het bij­zon­der – zij kre­gen juist met meer ge­weld te ma­ken.

Al­dus het Ne­der­land­se ge­voel voor feest­vie­ren…

Ik word rond de­ze tijd mis­se­lijk van dit land. Niet van­we­ge een over­daad aan olie­bol­len maar van­we­ge de nor­ma­li­teit die aan on­ze be­la­che­lijk ge­weld­da­di­ge jaar­wis­se­ling lijkt te han­gen. En dat vuur­werk be­valt me ook niet. Het ge­knal en de stank, de on­zin­nig­heid, de scha­de, de ge­won­den en de risico’s – het is mij al­le­maal een beet­je te­veel aan het wor­den. Ik denk dat ik er vol­gend jaar voor ga zor­gen niet hier in de pol­der maar er­gens ver weg te zijn, waar het rus­ti­ger en voor­al veel ge­zel­li­ger is.

Ge­weld, scha­de en schan­de, dat is ’s Neer­lands trots in de­ze don­ke­re da­gen. We heb­ben ons­zelf weer over­dui­de­lijk op de kaart ge­zet de­ze win­ter.