Sha­ria: te­gen­wicht voor een de­mo­cra­ti­se­rend in­ter­net

In zijn on­ein­di­ge wijs­heid heeft de Sjah van Brun­ei be­slo­ten de Sha­ria in te voe­ren. Hier­mee maakt hij het mo­ge­lijk – en vol­gens hem­zelf wen­se­lijk – dat LGBT-etc’s kun­nen wor­den ver­volgd en ge­ste­nigd. Het is een maat­re­gel die in on­ze ei­gen con­trei­en ver­wijst naar de Al­ler­don­ker­ste Mid­del­eeu­wen en die voor geen wel­den­kend mens valt goed te pra­ten. Wat ie­mand sek­su­eel doet of prak­ti­seert is ge­voe­ge­lijk zijn/haar(/het’s) ei­gen zaak, waar nie­mand ook maar iets mee te ma­ken heeft. Als uit­zon­de­ring geldt ui­ter­aard pe­do­fi­lie, een af­wij­king die niet te to­le­re­ren valt.

Ik zou nog ver­der wil­len gaan: als ie­mand mij me­de­deelt dat hij/zij ho­mo of les­bisch is, dan is mijn eer­ste re­ac­tie vaak dat ik he­le­maal niet ge­ïn­te­res­seerd ben in zijn/haar ge­aard­heid, om­dat ik er he­le­maal niets mee te ma­ken heb. Waar­om zou ie­mand mij ver­tel­len wat hij/zij in zijn/haar slaap­ka­mer uit­spookt? Ik zie daar het nut niet van in. Dat is pri­vé in­for­ma­tie die ik niet hoef te we­ten.

Even­zo is het niet de zaak van eni­ge staat of macht­heb­ber om te be­pa­len wel­ke men­se­lij­ke sek­su­e­le voor­keur wel of niet is toe­ge­staan. Ten eer­ste is sek­su­e­le ge­aard­heid een fy­siek at­tri­buut dat niet kan wor­den ge­ko­zen of dat met een re­me­die te “ge­ne­zen” zou zijn. Ten twee­de is die ge­aard­heid een is­sue waar de staat met zijn ten­gels van­af moet blij­ven. Triest ge­noeg is dat voor meer­de­re staats-op­per­hoof­den geen en­kel be­let­sel ge­ble­ken om dat wel te doen. In Brun­ei re­sul­teert het nu in de in­voer van de Sha­ria. Ik weet het niet he­le­maal ze­ker, maar ik ver­moed dat de sul­tan spe­ci­fiek de ver­vol­ging van al­les wat niet he­te­ro­sek­su­eel en mo­no­gaam is wil fa­ci­li­te­ren.

Het is niet de eer­ste keer dat de we­reld wordt ge­schokt door een der­ge­lij­ke maat­re­gel. On­der an­de­re Rus­land ging Brun­ei al voor, zij het met min­der de­fi­ni­tie­ve en do­de­lij­ke sanc­ties bij het over­tre­den van de an­ti-ho­mo­wet. Het we­reld­wij­de pro­test over het ver­bod in Brun­ei – on­der an­de­re door Hol­ly­wood-be­roemd­he­den en or­ga­ni­sa­to­ren van gro­te eve­ne­men­ten, die van­af nu al­le ho­tels van de sul­tan boy­cot­ten – maakt geen en­ke­le in­druk op de be­den­ker van de laat­ste ver­sie van de­ze ach­ter­lij­ke ma­noeu­vre. De sha­ria wordt in­ge­voerd en dat het van­af nu ve­le mil­joe­nen aan in­kom­sten scheelt zal hem worst zijn. De macht is ge­re­geld ar­ro­gant, in­hu­maan en te­nen­krom­mend ir­ri­tant – voor­al in de Mid­den-Oos­te­lij­ke zand­bak – maar dit ge­val­le­tje is wel heel erg schrij­nend.

Ik denk wel eens dat de op­komst van het in­ter­net het on­ge­wens­te ef­fect heeft dat in som­mi­ge lan­den de klok een paar de­cen­nia wordt te­rug­gdraaid. Het pu­bliek wordt door de­ze hip­pe in­for­ma­tie-snel­weg na­me­lijk on­be­perkt voor­zien van al­les wat mooi en le­lijk is. Dit noopt de in­ci­den­te­le “voort­va­ren­de” macht­heb­ber re­gel­ma­tig om zijn na­tie voor “men­ta­le ver­vui­ling” en “on­ge­wens­te wes­ter­se in­doc­tri­na­tie” te be­hoe­den. Het is vol­gens mij de ach­ter­grond van veel dra­co­nie: de vrij­heid van – in dit ge­val – sek­su­a­li­teit maakt de ze­den in het al­ge­meen los­ser en vormt daar­mee dus een de-fac­to be­drei­ging voor de ge­mid­del­de dic­ta­to­ri­a­le machts­po­si­tie. Een beet­je au­to­craat zal daar­om pro­be­ren het ge­pro­pa­geer­de vrij­den­ken te be­per­ken of zelfs ge­heel de kop in te druk­ken. En voor­dat je het weet hangt er dan zo­iets als een sha­ria bo­ven de na­tie.

Om met Noam Choms­ky te spre­ken: ook het fas­cis­ti­sche ge­luid is een ge­luid dat moet wor­den toe­ge­staan. Zo werkt de vrij­heid van me­nings­ui­ting nu een­maal. Maar Choms­ky heeft het over een de­mo­cra­tisch prin­ci­pe in een na­ve­nant rechts­sys­teem. In dit ge­val – en ver­ge­lijk­ba­re an­de­re ge­val­len – is de re­gres­sie ver­wer­pe­lijk, om­dat er geen de­mo­cra­ti­sche in­fra­struc­tuur on­der ligt. Ook gaat het niet slechts om een ge­ven­ti­leer­de me­ning, maar om een oe­ka­ze van een ech­te macht­heb­ber die de rech­ten van een he­le be­vol­kings­groep be­perkt of zelfs ge­heel af­schaft. In het ge­val van Brun­ei en haar be­re­ke­nen­de sul­tan gaat het zelfs om het recht op le­ven.

Hoe spij­ker ik een pud­ding aan de muur?
AfD over Brexit – Eu­ro­pa ont­luis­terd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *