Carlito’s Car

Ik wil niet graag opge­ven over mijn luxe-pro­ble­men, maar ik zie er een aan­ko­men die las­tig aan te pak­ken is.

De water­stof­brand­stof­cel­au­to­cy­clus.…

Mijn auto is een eeu­wen­ou­de VW Pas­sat die nog door Geb­hard Leb­e­recht von Blücher bij Water­loo is gebruikt. Het voi­tu­re heeft zijn tijd bij­na uit­ge­diend en is lang­zaam aan ver­van­ging toe. De vraag is dus: “Waar­mee?

Een ding is zeker: ik koop niets meer dat op fos­sie­le brand­stof­fen loopt, dus geen die­sel, geen ben­zi­ne en geen LPG. Ieder­een is het er onder­tus­sen wel over eens dat die tech­niek hele­maal niet mee bij deze tijd past. Dan hou­den we voor de kort­lo­pen­de toe­komst – zeg de komen­de 10 jaar – nog twee opties over: elek­trisch of een water­stof­ge­ba­seer­de brand­stof­cel. Ik ver­moed dat het de laat­ste gaat worden.

Eer­der had ik hoop gezet op de stan­daard flits-ver­wis­sel­ba­re accu die onder elke auto gebouwd zou wor­den. Als je leeg raakt rijd je naar een “tank”-station, je bat­te­rij wordt onder je auto weg­ge­klikt, nieu­we erin en weg­we­zen. Die tech­niek stond in Israël veel­be­lo­vend in de ste­gers, maar daar heb ik ver­der nooit meer iets over gehoord. Het lijkt me ook een aar­di­ge toer om tot een indu­strie­stan­daard te komen, omdat er veel ver­schil­len­de soor­ten auto’s en dus veel ver­schil­len­de behoef­tes zijn. Dat maakt stan­daar­di­se­ren moeilijk.

Steeds hoor­baar­der is het posi­tie­ve geluid over water­stof in com­bi­na­tie met brand­stof­cel­len. De auto “ver­stookt” daar­bij in de brand­stof­cel water­stof (uit een tank) met zuur­stof (uit de lucht), waar­mee een dyna­mo wordt aan­ge­dre­ven die weer een accu opvult. Dit lijkt de voor­de­len van de ben­zi­ne­au­to en de elek­tri­sche auto te combineren. 

Meer­de­re zaken spe­len “as we speak” een belang­rij­ke rol in de opkomst van de brand­stof­cel­au­to. Ten eer­ste is de bestaan­de infra­struc­tuur voor ben­zi­ne-dis­tri­bu­tie na wat geprie­gel goed bruik­baar voor de dis­tri­bu­tie van (duur­zaam gepro­du­ceer­de) water­stof. Een auto­mo­biel en rou­te kan dus tan­ken als van­ouds en er hoeft wei­nig te wor­den ver­bouwd langs de snelwegen.

Ten twee­de bestaat er nog dat alge­me­ne voor­deel ten opzich­te van de fos­sie­le brand­stof­au­to: er zit­ten veel min­der onder­de­len in omdat er geen explo­sie­mo­tor meer in zit. Ik dacht dat de ver­hou­ding van het aan­tal onder­de­len nu op onge­veer 42.000 op de 4.200 lag voor fos­siel / elek­trisch. Een elek­tri­sche auto gaat van­we­ge de ont­bre­ken­de motor dus ook veel lan­ger mee; zeker eni­ge fac­to­ren lan­ger zelfs.

Ten der­de is de tech­niek aan­zien­lijk ver­be­terd. De brand­stof­cel haalt al vol­doen­de ver­mo­gen uit de waterstof/zuurstof reac­tie en dat wordt de komen­de jaren ook nog eens sterk opge­schroefd. Daar­naast is er nu een vei­li­ge manier om de water­stof te ver­voe­ren. Die moet onder druk (700 bar) wor­den opge­sla­gen, iets waar­voor de indu­strie nu pas de geschik­te tanks kan leveren.

Een bericht over het laat­ste is het­ge­ne wat mijn aan­dacht trok. Ik begrijp dat Toyo­ta de tanks nu in eigen huis gaat pro­du­ce­ren. Dat bete­kent vol­gens mij dat de door­braak van de brand­stof­cel­au­to zeer dicht­bij is, wat mijn keu­ze dus een stuk gemak­ke­lij­ker maakt. Dat het een Toyo­ta kan zijn in plaats van Deut­sche Markenkwalität boeit me dan iets minder.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.